'Angsthaas Arteta is verantwoordelijk voor een draak van een finale'

Mikel Arteta stond met Arsenal in de Champions League-finale. Voor veel trainers zou dat op zichzelf al gelden als bewijs van groei, beleid en een ploeg die dichter bij de Europese top is gekomen. Bij Valentijn Driessen telt dat maandag nauwelijks mee.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

De columnist van De Telegraaf haalt hard uit naar de Spaanse manager na de verloren finale tegen Paris Saint-Germain. Zijn kritiek gaat verder dan de nederlaag alleen. Driessen vindt dat Arteta met zijn speelplan een avond heeft verpest die een hoogtepunt van het Europese seizoen had moeten worden.

Dat is een zwaar oordeel.

Arsenal verloor de Champions League-finale na strafschoppen van Paris Saint-Germain. Volgens Driessen was dat geen ongelukkig einde van een dappere poging, maar de passende straf voor een ploeg die veel te behoudend speelde. Hij noemt Arteta een “angsthaas” en spreekt van een “draak van een finale”.

Driessen ziet Arsenal als saboteur van Champions League-finale

De kern van Driessens kritiek zit in de manier waarop Arsenal de finale benaderde. In zijn column schrijft hij dat Arteta zijn ploeg “verbood te voetballen” en het kwetsbare PSG niet probeerde te onttronen als Europees kampioen.

Vooral het balbezit valt op. Driessen wijst op een verhouding van 25 procent voor Arsenal tegenover 75 procent voor Paris Saint-Germain. Ook noemt hij het verschil in nauwkeurige passes: 809 bij de Fransen tegen 196 bij de Londenaren.

Die cijfers gebruikt hij niet als losse statistiek. Ze ondersteunen zijn grotere punt: Arsenal koos volgens hem bewust voor terugtrekken, vertragen en overleven.

Voor de neutrale kijker was dat volgens Driessen een opgave. Hij schrijft dat een spektakelstuk nooit te garanderen is, maar dat Arsenal het voetbal als amusementssport een slechte dienst bewees. Het is scherpe taal, precies zoals hij vaker schrijft. Toch raakt hij aan een herkenbare discussie.

Wat mag een ploeg doen in een finale?

Een trainer mag pragmatisch zijn. Zeker tegen PSG, dat veel individuele kwaliteit heeft en eerder in Europa indruk maakte. Maar voor Driessen ging Arsenal te ver in het vermijden van risico. De finale werd daardoor niet herinnerd als een botsing tussen twee topteams, maar als een wedstrijd waarin één ploeg zich terugtrok.

Arteta betaalt prijs voor behoudend Arsenal tegen PSG

Arteta heeft Arsenal de laatste jaren naar een hoger niveau gebracht. De club werd weer titelkandidaat in Engeland en bereikte de grootste Europese wedstrijd. Dat is geen klein werk.

Toch is dat in de analyse van Driessen niet genoeg.

Hij ziet een trainer die in het belangrijkste duel van het seizoen niet durfde te kiezen voor voetbal. Volgens hem had Arsenal juist moeten profiteren van de kwetsbaarheid van PSG. De Franse ploeg was volgens Driessen geen schim van de ploeg die eerder Internazionale en Bayern München pijn deed. Daar lag dus ruimte.

Arsenal pakte die ruimte niet.

Dat maakt de nederlaag voor Driessen zwaarder dan alleen het mislopen van een prijs. Hij schrijft dat Arsenal “eeuwig als saboteur van de finale van 2026” bekend zal staan. Dat is natuurlijk fors aangezet, maar de gedachte erachter is duidelijk. Soms verliest een club meer dan een wedstrijd.

Ze verliest een kans om zichzelf anders te laten zien.

Timber blijft met lege handen achter bij Arsenal

Voor Jurriën Timber is de nederlaag extra zuur. Driessen opent zijn column met de Nederlandse verdediger en stelt dat Timber aan het einde van zijn carrière met de vinger naar Arteta mag wijzen als hij nooit de Champions League wint.

Dat is hard richting de trainer, maar het laat wel zien wat er op het spel stond. Niet iedere speler krijgt meerdere kansen op de grootste Europese clubprijs. Een finale kan eenmalig zijn. Zeker bij clubs waar concurrentie, vorm en geluk elk seizoen opnieuw moeten samenvallen.

Timber zal Arteta volgens Driessen niet publiekelijk afvallen. Dat past ook niet bij hoe spelers normaal reageren na zo’n verlies. Binnen een kleedkamer wordt meestal gesproken over samen winnen en samen verliezen.

Toch blijft de vraag hangen.

Had Arsenal met meer lef een grotere kans gehad? Of was dit juist de manier waarop Arteta dacht PSG te kunnen verslaan? Het antwoord is lastig hard te maken, zeker na strafschoppen. Maar Driessen heeft zijn oordeel al klaar: Arsenal speelde niet als ploeg die de finale wilde grijpen.

Arsenal raakt volgens Driessen aan grotere voetbaldiscussie

De column gaat uiteindelijk over meer dan Arsenal. Driessen schrijft ook over Ronald Koeman, Arne Slot en het idee van voetbal-DNA. Zijn centrale punt is dat winnen niet altijd de heilige graal is. De manier waarop een ploeg speelt en wordt herinnerd, telt ook.

Daarmee plaatst hij Arteta in een groter debat.

Een finale halen is knap. Een prijs winnen is nog knapper. Maar topvoetbal draait ook om nalatenschap. Om het beeld dat achterblijft. Het Nederlands elftal van 1974 wordt nog altijd besproken, juist ondanks het missen van de wereldtitel. Driessen gebruikt dat voorbeeld om duidelijk te maken dat voetbalgeschiedenis niet alleen door bekers wordt geschreven.

Bij Arsenal dreigt volgens hem het tegenovergestelde. De finaleplek wordt overschaduwd door het beeld van angstig voetbal.

Of dat oordeel blijft hangen, moet blijken. Supporters kijken vaak anders dan columnisten. Voor een deel van de Arsenal-aanhang zal de finale vooral pijn doen omdat de club zo dichtbij was. Voor anderen kan de kritiek op Arteta herkenbaar voelen, zeker als zij vinden dat Arsenal te weinig initiatief nam.

Arteta moet bij Arsenal verder met beschadigd beeld

Voor Arteta is de schade vooral imago-technisch. Hij wordt al langer gezien als een trainer met duidelijke ideeën, discipline en controle. Dat heeft Arsenal veel gebracht. Maar in een finale kan controle ook als angst worden gelezen.

Dat is precies wat nu gebeurt.

Driessen zet Arteta neer als een trainer die zijn ploeg te klein liet denken. De Spanjaard wordt naast coaches als Pep Guardiola en Luis Enrique gelegd en komt er in die vergelijking slecht vanaf. Volgens Driessen zal Arteta nooit uit hun schaduw treden als hij zo naar voetbal blijft kijken.

Dat is misschien het venijnigste deel van de kritiek. Niet de verloren strafschoppenserie. Niet de gemiste Champions League. Maar het idee dat Arteta op het moment van de waarheid liet zien dat hij niet durfde.

Arsenal kan volgend seizoen opnieuw groeien. Timber kan opnieuw belangrijk worden. Arteta kan opnieuw prijzen pakken. In voetbal kan een verhaal snel draaien.

Maar deze finale blijft voorlopig aan hem kleven.

Niet alleen omdat Arsenal verloor. Vooral omdat Driessen vindt dat Arsenal zichzelf tekortdeed.

PSG kroonde zich opnieuw tot koning van Europa