Ziko wordt gezicht van Egyptische woede na WK-exit

Mostafa Ziko liep na de uitschakeling van Egypte niet om zijn gevoel heen. De aanvaller had zelf gescoord tegen Argentinië, zag eerder een doelpunt worden afgekeurd en stond uiteindelijk met lege handen na een wedstrijd die Egypte lang in handen leek te hebben. Daarna kwam alles eruit.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

“Gefeliciteerd Argentinië met het WK. Het resultaat is van tevoren al geregeld. Ze hadden niets meer nodig”, zei Ziko na afloop. Het waren woorden uit woede, uitgesproken kort na een avond waarop Egypte van een 0-2 voorsprong naar een 3-2 nederlaag ging.

Daarmee werd Ziko meer dan een speler die had gescoord in een achtste finale. Hij werd het gezicht van de Egyptische frustratie. Niet alleen door zijn doelpunt, maar vooral door de manier waarop hij na afloop uitsprak wat in de Egyptische ploeg leefde.

Ziko speelt hoofdrol in Egypte-Argentinië

Egypte stond tegen Argentinië op de rand van een historische stunt. De ploeg van Mohamed Salah leidde diep in de tweede helft met 0-2 en leek hard op weg om de titelhouder uit het WK te gooien. Ziko speelde daarin een grote rol.

In de 58e minuut dacht hij al te scoren. Egypte vierde, maar de VAR greep in. Het doelpunt werd afgekeurd vanwege een overtreding op Lisandro Martínez in de aanloop naar de aanval. Voor Argentinië was het een reddingsboei. Voor Egypte voelde het als het eerste grote kantelpunt.

Tien minuten later kreeg Ziko alsnog zijn moment. Na een snelle Egyptische aanval maakte hij de 0-2. Op dat moment leek het duel echt te kantelen richting Egypte. Argentinië had moeite om door het compacte blok heen te spelen, terwijl Egypte telkens gevaar hield zodra er ruimte lag.

Ziko stond dus midden in de wedstrijd. Eerst als speler die dacht Egypte op 0-2 te zetten. Daarna als speler die dat alsnog deed. En uiteindelijk als speler die moest uitleggen hoe zijn ploeg die voorsprong toch nog had weggegeven.

Dat maakt zijn reactie na afloop zo beladen.

De afgekeurde goal blijft hangen bij Egypte

De frustratie van Ziko draaide vooral om de arbitrage. Volgens hem was Egypte niet alleen verslagen door Argentinië, maar ook door beslissingen van de scheidsrechter. “Het was niet onze schuld. Die scheidsrechter. De scheidsrechter was oneerlijk. Hij heeft ons vanaf het begin van de wedstrijd gepest”, zei de aanvaller.

Dat zijn zware woorden. Ze passen bij de emotie van een speler die minuten eerder een WK-droom zag verdwijnen. Toch zullen ze ook discussie oproepen. Een afgekeurd doelpunt na VAR-ingrijpen blijft altijd hangen, zeker wanneer de wedstrijd daarna volledig kantelt.

Voor Egypte zal dat moment waarschijnlijk de scène worden waar steeds naar wordt teruggegrepen. Had die goal geteld, dan had Egypte eerder op 0-2 gestaan. Dan had Argentinië nog meer risico moeten nemen. Dan had de wedstrijd misschien een andere richting gekregen.

Misschien.

Dat blijft het lastige aan dit soort avonden. Eén beslissing krijgt achteraf enorm veel gewicht, omdat alles wat daarna gebeurt in dat licht wordt bekeken. Argentinië kwam terug, Messi maakte de gelijkmaker en Enzo Fernández kopte in blessuretijd de winnende binnen. Daardoor werd de afgekeurde treffer van Ziko niet zomaar een VAR-moment, maar onderdeel van een groter gevoel van onrecht.

Ziko verwoordt de pijn van een heel land

Ziko sprak na afloop niet alleen namens zichzelf. Zo klonken zijn woorden in elk geval wel. “Ik wilde de fans echt blij maken, maar mijn excuses. Het is niet gelukt”, zei hij. Daarna schoof hij de nederlaag nadrukkelijk weg bij zijn ploeg: “Het was niet onze schuld.”

Dat maakt zijn reactie begrijpelijker, ook al zijn de beschuldigingen stevig.

Egypte was niet bezig met zomaar een wedstrijd. De ploeg kon zich plaatsen voor de kwartfinale van het WK en stond lang op koers voor een van de grootste resultaten uit de voetbalgeschiedenis van het land. Als dat in de slotfase alsnog misgaat, is teleurstelling niet netjes of afgerond. Dan is het rauw.

Ziko werd daarin de speler die de pijn hardop uitsprak.

Zijn woorden over Argentinië gingen ver. “De beker wordt aan Argentinië gegeven”, zei hij ook nog. Daarmee plaatste hij de nederlaag in een veel groter verhaal, waarin Egypte zich niet alleen verslagen voelt, maar benadeeld.

Of anderen die lezing delen, is een tweede. Maar voor de beleving van Egypte doet dat er direct na zo’n wedstrijd minder toe. In die eerste minuten na het laatste fluitsignaal is er vooral het gevoel dat iets groots is afgepakt.

Ziko gaf dat gevoel woorden.

Argentinië ontsnapt, maar de nasmaak verandert

Voor Argentinië was het een wonderlijke ontsnapping. De ploeg stond met 0-2 achter, miste eerder via Lionel Messi een penalty, maar vocht zich in de slotfase terug. Cristian Romero maakte de aansluitingstreffer, Messi zorgde voor de 2-2 en Enzo Fernández besliste de wedstrijd in blessuretijd.

Dat is op zichzelf een groot voetbalverhaal. De titelhouder die wankelt, Messi die eerst faalt en daarna toch weer opstaat, Argentinië dat weigert te vallen.

Door de reactie van Ziko krijgt dat verhaal een andere laag.

De comeback wordt niet alleen besproken als bewijs van Argentijnse veerkracht. Er komt ook een discussie naast te staan. Over de VAR. Over de afgekeurde Egyptische goal. Over het gevoel dat Argentinië opnieuw aan de goede kant van een beslissend moment viel.

Dat hoeft de overwinning van Argentinië niet ongeldig te maken. Egypte kreeg na de afgekeurde goal alsnog de 0-2. De ploeg had daarna nog steeds een voorsprong om te verdedigen. Ook dat hoort bij de analyse.

Maar zo werkt emotie na een WK-exit niet altijd.

Voor Ziko en Egypte voelt de wedstrijd niet als een duel dat alleen op voetbal is beslist. En als een speler dat zo hard uitspreekt, blijft het hangen.

De avond van Ziko eindigt tussen trots en woede

Ziko had de held van Egypte kunnen worden. Zijn doelpunt in de tweede helft had de basis kunnen zijn voor een historische uitschakeling van Argentinië. In plaats daarvan werd hij de speler die na afloop met ingehouden woede en grote woorden voor de camera stond.

Dat maakt zijn avond bijna symbolisch.

Hij liet zien waarom Egypte zo dicht bij een stunt kwam. Snelheid, scherpte, rendement. Hij liet ook zien hoe groot de val was toen die stunt alsnog uit handen glipte. De grens tussen held en verliezer was dun. Een paar minuten, een paar beslissingen, een paar Argentijnse momenten.

Zijn laatste woorden waren misschien wel het meest veelzeggend. “God is voor mij genoeg en Hij weet het beste wat er moet gebeuren. Hij gooit de inspanningen van een heel volk weg.”

Daar zat alles in. Geloof, machteloosheid, boosheid en het idee dat Egypte meer verdiende dan het kreeg.

Of Ziko zijn woorden later nuanceert, moet blijken. Direct na de wedstrijd koos hij daar niet voor. Hij wees naar de scheidsrechter, naar Argentinië en naar een uitslag die volgens hem niet los stond van wat er om de wedstrijd heen gebeurde.

Daarmee werd hij het gezicht van de Egyptische woede.

Niet omdat hij de enige was die boos was. Wel omdat hij het hardop zei.

Messi in tranen na de overwinning