Khalid Sinouh over AZ en het misgelopen kampioenschap

Sommige wedstrijden vervagen. Andere blijven zich herhalen, ook als je ze nooit meer terugkijkt. Voor Khalid Sinouh is dat de ontknoping van het AZ-seizoen waarin het kampioenschap binnen handbereik lag – en op de laatste speeldag uit beeld verdween. In Podcast De Maaskantine van Sportnieuws, waar hij te gast was bij Robert Maaskant, vertelde hij open hoe diep dat moment erin hakte.

Hij noemde het zonder omwegen “een traumatische ervaring”. Geen groot woord om indruk te maken, maar een constatering achteraf.

AZ–Excelsior: de middag die niet logisch voelde

De titelrace van 2007 is voor veel AZ-supporters nog altijd een open zenuw. Alles wees op een feestdag. De selectie was sterk, het vertrouwen groot. Alleen voetbal houdt zich zelden aan het script.

Sinouh beschreef in de podcast hoe onwerkelijk het voelde. Alsof de dag al geschreven was, maar anders eindigde dan iedereen had verwacht. “Ik heb er echt jaren last van gehad”, zei hij. Hij vertelde dat hij ’s nachts wakker werd, zwetend. Dat hij zich bleef afvragen hoe het mogelijk was.

De rode kaart en die ene penalty

De wedstrijd zelf kreeg voor hem een extra lading. Boy Waterman pakte vroeg rood. Sinouh moest onverwacht het doel in. Geen rustige opbouw naar een wedstrijd, geen ritme. Direct onder hoogspanning.

Dan volgt een penalty. En hier zit het detail dat hem bleef achtervolgen. In De Maaskantine vertelde hij dat hij de favoriete hoek van de nemer kende. Hij riep nog: “Rechts, pak die bal rechts.” En toch dook hij links.

De bal ging rechts.

Dat is het soort moment waar keepers hun hele carrière aan kunnen ophangen. Niet omdat ze het niet weten, maar omdat het lichaam in een fractie van een seconde iets anders beslist dan het hoofd. En daarna begint het malen.

Druk die je pas later begrijpt

Wat het verhaal interessanter maakt, is dat Sinouh niet alleen naar pech wijst. Hij keek ook naar zichzelf. Dat seizoen raakte hij twee keer geblesseerd, terwijl hij in zijn carrière zelden fysieke klachten had gehad.

In de podcast zei hij dat hij later pas besefte wat druk met een speler kan doen. Bij RKC stond hij in een andere realiteit dan bij AZ, waar het om een landstitel ging. De spanning zit niet alleen in je hoofd, maar ook in je lijf. Spieren verkrampen. Herstel duurt langer. Twijfel sluipt erin.

Dat soort inzichten komen meestal pas als de adrenaline verdwenen is.

Twee weken later: bekerfinale tegen Ajax

Alsof het seizoen nog niet genoeg had gevraagd, volgde kort daarna de bekerfinale van AZ tegen Ajax. AZ speelde een sterke wedstrijd, maar het kwam aan op strafschoppen.

Sinouh noemde zichzelf in de podcast altijd een penaltyspecialist. Juist daarom bleef het knagen dat hij er in die finale geen één stopte. “Tot de dag van vandaag denk ik: hoe is het mogelijk?” zei hij tegen Maaskant.

Eerst het kampioenschap, daarna de beker. Twee momenten waarop een keeper het verschil kan maken. Twee keer bleef het uit.

Dat maakt zo’n seizoen groter dan statistiek.

Waarom spelers hier zelden zo open over zijn

Wat opvalt in zijn verhaal is de openheid. Veel oud-spelers praten liever over prijzen dan over nachten waarin ze zwetend wakker worden. Sinouh deed dat wel.

Hij gaf ook toe dat hij die wedstrijden nooit meer heeft teruggekeken. Sommige beelden voegen niets meer toe. Ze bevestigen alleen wat je al weet.

En toch blijft het hangen. Hij omschreef het gevoel als “alsof het niet echt gebeurd was”. Alsof je wakker wordt en denkt dat het een droom was – tot je beseft dat het echt is.

Een seizoen dat je tekent

In zijn loopbaan speelde Sinouh bij clubs als AZ, PSV, FC Utrecht en in het buitenland. Hij werd international van Marokko, werkte later als technisch directeur bij Curaçao en als analist. Zijn carrière is breder dan dat ene seizoen.

Maar sommige sportmomenten worden groter dan de rest. Niet omdat ze je definiëren, maar omdat ze je iets laten zien over jezelf. Over druk. Over timing. Over hoe dun de lijn is tussen held en voetnoot.

Dat kampioenschap met AZ kwam er niet. De beker ook niet. Voor de buitenwereld is het geschiedenis. Voor Khalid Sinouh bleef het jarenlang iets wat zich ’s nachts nog even meldde.

En misschien is dat wel het eerlijke verhaal achter topsport: succes verdwijnt in vitrines, gemiste kansen blijven in je hoofd.