Rigaux verzet meteen bergen bij Feyenoord: lef of overmoed?

Dévy Rigaux is nog maar net binnen bij Feyenoord, maar zijn vingerafdruk staat nu al op bijna elk groot besluit. Sinds zijn officiële start op 1 juni schoof de Belgische bestuurder Robin van Persie naar buiten, kwam het duo Giovanni van Bronckhorst en Sipke Hulshoff naar voren en doken er op de transfermarkt ineens duidelijke patronen op.

Dat maakt de recente kritiek van Valentijn Driessen interessant. De journalist vindt dat Feyenoord met Van Bronckhorst en Hulshoff onvoorbereid oogt. Dick Advocaat haalde eerder al hard uit naar de nieuwe technisch directeur. Toch is het beeld in Rotterdam niet willekeurig. Er zit een lijn in. Rigaux wacht niet tot hij De Kuip tot in de voegen kent. Hij bestuurt al en precies daarom maken zijn eerste weken zoveel los.

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

Rigaux kwam binnen en Feyenoord bewoog meteen

De komst van Rigaux was op zichzelf al een signaal. Feyenoord haalde een 38-jarige Belg weg bij Club Brugge en gaf hem direct een portefeuille waar in De Kuip altijd vuur onder zit. Technisch beleid. Trainerskeuze. Transfers. Selectieplanning. De lijnen voor het nieuwe seizoen.

Rigaux benadrukte na zijn komst dat hij goed voorbereid was. Hij had rondgebeld, sprak met mensen uit zijn netwerk en wilde weten bij wie hij terechtkwam. Over Robert Eenhoorn hoorde hij onder anderen Jordy Clasie en Maarten Martens. Zelfs zijn eigen vrouw wist aanvankelijk niet dat Feyenoord speelde; zij las de interesse volgens Rigaux pas in de krant.

Dat verhaal zegt iets. Rigaux wil processen dicht houden. Rustig bouwen. Zelf de regie houden. Alleen is Feyenoord zelden een club waar dingen lang onder de pet blijven. Zijn komst lekte uit, de discussie rond Van Persie begon te lopen en al snel bleek dat de nieuwe leiding niet was gekomen om de bestaande koers wat bij te schaven. Feyenoord kreeg geen zachte landing. Het kreeg een ingreep.

Van Persie werd de eerste harde knoop

Het vertrek van Robin van Persie was het eerste grote oordeel van de nieuwe macht. Van Persie had Feyenoord naar de tweede plaats en Champions League-voetbal geleid. Bij veel clubs is dat voldoende om nog een jaar te krijgen, maar in Rotterdam niet.

De nieuwe directie keek verder dan plek twee. Volgens eerdere berichtgeving speelden onderliggende data, prestatie-indicatoren, tactische parameters en gedragsevaluaties mee. Binnen Feyenoord zou het gevoel hebben geleefd dat de ranglijst het beeld mooier maakte dan het spel was. Dat is een kille manier van kijken. Misschien zelfs nodig in modern topvoetbal. Maar in De Kuip komt zoiets hard binnen.

Dick Advocaat vond het onbegrijpelijk. Hij wees op de blessuregolf, de druk waaronder Van Persie werkte en het feit dat de trainer alsnog Champions League binnenhaalde. In zijn ogen stuur je zo’n trainer niet zomaar weg op basis van een oordeel van iemand die pas net over de drempel is.

Daar botsten twee werelden. Advocaat kijkt naar omstandigheden, kleedkamergevoel en voetbalpraktijk. Rigaux lijkt te kijken naar projectie. Waar staat Feyenoord over een jaar? Welke manier van spelen hoort daarbij? Welke trainer past in dat plaatje? Van Persie had het resultaat. Rigaux zag blijkbaar niet meer het perspectief.

Van Bronckhorst en Hulshoff zijn geen toevalstreffer

De keuze voor Giovanni van Bronckhorst en Sipke Hulshoff maakt de nieuwe gedachte nog duidelijker. Op het eerste gezicht lijkt het een veilige terugkeer naar bekende namen. Gio kent de club, won de titel en weet wat De Kuip vraagt. Hulshoff kent de Slot-jaren en heeft het imago van een trainer die patronen in een ploeg kan slijpen.

Maar dit is meer dan nostalgie met een Feyenoord-sjaal eromheen. Volgens het Algemeen Dagblad denken Robert Eenhoorn en Rigaux in koppels. Van Bronckhorst wordt het gezicht. De man die de club kan dragen, de media aankan en de buitenwereld rust moet geven. Hulshoff moet de trainingsweek vormgeven. Opbouw, pressing, automatismen, veldbezetting.

Driessen vindt het onvoorbereid ogen. Hij wijst erop dat Van Bronckhorst bij zijn vorige vertrek niet bepaald als onomstreden toptrainer De Kuip uit liep. Ook waarschuwt hij dat niet iedereen die ooit met Arne Slot werkte automatisch Slot-voetbal kan leveren. Daar zit een punt. Feyenoord moet oppassen dat “terug naar het Slot-voetbal” geen makkelijke toverformule wordt. Alsof Hulshoff een druk op de knop is en alles weer gaat lopen zoals in 2023.

Maar de keuze past wel bij Rigaux. Feyenoord zoekt geen grote solist op de bank. Het zoekt een verdeling van rollen. Een boegbeeld en een veldtrainer. Een gezicht en een mechaniek. Dat kan werken. Maar dan moet iedereen wel precies weten wie uiteindelijk de baas is.

Op de transfermarkt tekent zich een Rigaux-profiel af

Ook in de transferdossiers wordt de richting zichtbaar. Mika Mármol, Charles Vanhoutte, Sami Ouaissa, Ryunosuke Sato en Nacho Ferri zijn verschillende spelers, maar samen vertellen ze veel over de manier waarop Feyenoord nu kijkt.

Mármol is transfervrij, Spaans opgeleid, inzetbaar als linksback en linker centrale verdediger. Een speler met flexibiliteit en marktwaarde. Volgens berichtgeving speelde het plan van Rigaux een belangrijke rol in zijn keuze voor Feyenoord.

Vanhoutte is de meest besproken naam. Een 27-jarige Belgische middenvelder die balans moet brengen en volgens Rigaux al langer hoog op de lijst stond. Precies daar begint de argwaan. Mike Verweij en Valentijn Driessen vinden het opvallend dat een speler uit de Belgische markt ineens “toevallig” bovenaan de scoutinglijst staat. Driessen zette ook vraagtekens bij zijn niveau, mede omdat Vanhoutte ontbreekt bij de WK-selectie van België.

Dat is het risico voor Rigaux. Elke Belgische link wordt voorlopig door een vergrootglas bekeken.

Daarachter zitten Ouaissa, Sato en Ferri. Jonger, aanvallender, met restwaarde. Ouaissa is een linkspoot met Eredivisie-ervaring en groeiruimte. Sato is een Japans toptalent dat op meerdere posities uit de voeten kan. Ferri is een 1,92 meter lange spits van Westerlo, sterk in de lucht en interessant vanuit data en ontwikkeling.

Het profiel is herkenbaar: fysiek, flexibiliteit, restwaarde, Champions League als lokmiddel en spelers die nog niet aan hun plafond zitten. Dat klinkt modern, maar Feyenoord is niet zo simpel als een spreadsheet. In De Kuip moet een speler ook meteen tegen lawaai kunnen, tegen druk, tegen Europese avonden en tegen een publiek dat snel voelt of iemand het niveau heeft. Of al die namen dat aankunnen, moet nog blijken.

De kritiek gaat vooral over snelheid

De kritiek op Rigaux draait niet alleen om Van Persie, Van Bronckhorst of Vanhoutte. Het gaat vooral om het tempo. Hij is net begonnen, maar heeft al een trainer laten vertrekken, een nieuw duo neergezet en meerdere transferlijnen geopend. Advocaat noemde zijn optreden “tenenkrommend”. Driessen vindt de trainerskeuze onvoorbereid. Verweij plaatst vraagtekens bij de uitleg rond Van Persie en de timing van de dossiers. De onderliggende vraag is telkens dezelfde: kan iemand die Feyenoord nog maar net van binnen kent al zulke zware besluiten nemen?

Feyenoord is geen gewone club. In Rotterdam is beleid nooit alleen beleid. Elk besluit krijgt meteen een emotionele laag. Supporters, oud-spelers, clubmensen, media: iedereen zit erbovenop. Zeker als een clubicoon als Van Persie moet vertrekken en een andere clubicoon als Van Bronckhorst terugkeert. Rigaux lijkt zich daar niet door te laten remmen. Misschien is dat precies waarom Feyenoord hem heeft gehaald. Een technisch directeur die niet eerst een halfjaar de temperatuur meet, maar direct de route uitzet.

Feyenoord kiest voor regie boven rust

De eerste weken van Rigaux laten vooral zien dat Feyenoord voor regie heeft gekozen. Niet voor rust. Niet voor sentiment. Niet voor het veilige argument dat een tweede plaats vanzelf genoeg moet zijn.

Van Persie had op basis van de ranglijst kunnen blijven zitten. Feyenoord had een trainer kunnen kiezen die niemand verdeelt. De club had op de transfermarkt kunnen wachten tot de zomer vanzelf openbrak. Dat gebeurt niet. Rigaux zet lijnen uit. Een trainersduo met verdeelde verantwoordelijkheden. Transfers met data, restwaarde en herkenbare profielen. Een selectie die opnieuw moet worden gevormd rond Champions League-voetbal. Een directie die sentiment opzij duwt wanneer het niet meer in het plan past. Dat is dapper of gevaarlijk.

De vraag is of Feyenoord straks een frisse koers ziet of een club die te veel tegelijk wilde veranderen. Dat oordeel valt niet in juni. Dat komt pas wanneer Van Bronckhorst en Hulshoff wedstrijden moeten winnen, wanneer Vanhoutte of Mármol onder druk komen te staan en wanneer blijkt of de nieuwe selectie meer is dan een verzameling interessante profielen. Voorlopig is vooral duidelijk dat Rigaux niet naar De Kuip is gekomen om voorzichtig kennis te maken. Hij heeft het stuur vastgepakt en nu moet blijken of hij de bocht ook kent.