Wat Club Brugge beter doet dan veel Nederlandse clubs

Club Brugge staat er weer in de tussenronde van de Champions League en een show tegen Atletico Madrid (3-3). Geen toevalstreffer, geen eenmalige piek, maar opnieuw zo’n Europese avond waarop een grotere naam moeite heeft om grip te krijgen. Het patroon is inmiddels duidelijker dan de uitslag.

En dat wringt een beetje, zeker in Nederland. Want Brugge doet niets revolutionairs. Het doet vooral een paar dingen consequent.

Continuïteit boven paniekvoetbal

In Nederland is één slecht seizoen vaak genoeg voor een koerswijziging. Een trainer eruit. Technisch beleid herzien. Selectie half vernieuwd. Dat mechanisme is bekend bij Ajax, bij PSV, bij Feyenoord. Zelfs bij subtopclubs is de tolerantie dun.

Club Brugge wisselt ook trainers. Maar de onderlaag blijft herkenbaar. Het type speler dat wordt gehaald, de leeftijdscategorie, de fysieke intensiteit: het schuift niet elke twee jaar op.

Daardoor kun je bouwen.

Hans Vanaken loopt al jaren rond in Brugge. Simon Mignolet is geen passant. Daaromheen staan twintigers die weten in welk systeem ze terechtkomen. Geen culture shock, geen identiteitscrisis.

Dat verschil zie je vooral in Europa, waar rust vaak belangrijker is dan bravoure.

Gericht rekruteren, niet gokken

Nederlandse clubs verkopen snel. Dat is onvermijdelijk. Maar daarna begint vaak het zoeken. Brugge lijkt selectiever in wat het terughaalt.

Spelers die in Nederland of Duitsland net niet doorbraken, krijgen in Brugge een duidelijk afgebakende rol. Geen belofte van “we zien wel waar je uitkomt”, maar een concreet profiel.

Dat zag je bij jongens die bij FC Twente of in de 2. Bundesliga niet boven kwamen drijven. In Brugge worden ze onderdeel van een systeem waarin hun sterke punten uitvergroot worden. Neem Christos Tzolis, die even op huurbasis speelde bij FC Twente, kwam in de zomer van 2024 over van Fortuna Düsseldorf naar Club Brugge, waar hij zich direct ontpopte tot een trefzekere Griekse aanvaller. Gehaald voor een kleine drie miljoen euro en met een afgeslagen bod van Crystal Palace op hem van 32 miljoen euro, inmiddels een veelvoud waard van het bedrag waarvoor hij naar Brugge kwam.

Dat is geen magie. Dat is scouting met discipline.

Denk ook aan Carlos Forbs, flop bij Ajax, sensatie bij Club Brugge.

Europese avonden als referentiepunt

In de Eredivisie overheerst vaak de binnenlandse maatstaf. Wordt de top-3 gehaald? Hoe groot is het gat naar plek één? Brugge lijkt Europa explicieter als graadmeter te gebruiken.

Dat merk je aan de manier waarop ze wedstrijden benaderen. Niet alleen thuis in Jan Breydel, waar het stadion met zijn krappe ruimtes en tribunes dicht op het veld een rol speelt. Ook uitwedstrijden worden pragmatisch gespeeld.

Niet forceren. Niet meegaan in het tempo van een topclub. Eerst het duel laten kantelen.

Die volwassenheid ontbreekt bij Nederlandse clubs soms nog. Vooral wanneer het momentum tegen zit.

Stabiliteit in een kleinere competitie

België is geen topcompetitie. Maar Brugge heeft zich wel gepositioneerd als vaste deelnemer aan Europees voetbal. Dat creëert een cyclus: Europese inkomsten, betere spelers, weer Europese deelname.

In Nederland lukt dat minder structureel. Ajax had zijn fase. Feyenoord bouwt. PSV fluctueert. AZ is grillig in de competitie.

Wat zegt dit over Nederland?

Het zou te simpel zijn om te stellen dat België het beter doet dan Nederland. Nederlandse clubs hebben grotere pieken gekend. Europese finales. Halve finales.

Maar juist in de breedte lijkt Brugge constanter.

Geen sprookje, geen toeval

Club Brugge balanceert al jaren tussen underdog en vaste factor. Dat is een lastige plek. Je wordt niet onderschat, maar ook niet gevreesd.

En toch staan ze er weer.

Niet omdat ze rijker zijn. Niet omdat ze spectaculairder spelen. Maar omdat ze weten wie ze zijn.

Dat klinkt eenvoudig. In het huidige Europese voetbal is het dat zelden.