Nijlands Blokzijl-tip aan Ajax is meer dan alleen een advies

Ajax krijgt een tip van een oud-directeur, en ineens hangt er meer in de lucht dan één naam. Hans Nijland, jarenlang het gezicht van FC Groningen, zegt hardop wat bij veel clubs normaal achter gesloten deuren blijft: als hij Ajax was, zou hij “zeer serieus overwegen” om Thijmen Blokzijl aan te trekken. Het klinkt als een vrijblijvende gedachte, maar in de voetbalwereld werkt dat zelden zo. Een publiek advies is ook een signaal. En wie het signaal uitzendt, kiest daar meestal een moment voor.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Nijland legt in zijn verhaal meteen twee dingen op tafel. Eén: Ajax doet het sportief “opnieuw niet in beste doen” en dat gaat hem “aan het hart”. Twee: sinds het vertrek van Marc Overmars is het volgens hem “als een kaartenhuis in elkaar gedonderd”. Dat zijn niet alleen zinnen over vorm en beleid, maar ook over identiteit. De club die jarenlang stond voor stabiliteit in scouting, opleiden en doorselecteren, oogt van buitenaf nog altijd zoekend. Op die achtergrond klinkt een tip als Blokzijl ineens logisch: jong, Nederlands, al dragend bij Groningen. Een oplossing die je kunt uitleggen.

Waarom een tip nooit alleen over die speler gaat

Wanneer een oud-bestuurder een transfer “aanraadt”, gaat het vrijwel altijd ook over het grotere verhaal eromheen. In dit geval: Ajax’ kwetsbaarheid en de druk op de mensen die nu de lijnen moeten uitzetten. Nijland noemt technisch directeur Jordi Cruijff bij naam, en plaatst er direct een zin achter die vriendelijk oogt maar ondertussen scherp is: “Wie ben ik om daar wat van te vinden.” In voetbaltaal is dat vaak geen terugtrekking, maar een manier om juist extra gewicht te geven aan wat je net wél hebt gezegd.

Zo’n uitspraak werkt als een spiegel. Niet omdat Ajax ineens moet luisteren naar Nijland, maar omdat de buitenwereld nu een simpele vraag krijgt: waarom zou Ajax dit niet doen? Als een ervaren bestuurder het hardop zegt, ontstaat er een soort publieke logica. En zodra er publieke logica is, wordt elk vervolg (of het uitblijven daarvan) nieuwswaardig.

Het moment van spreken is onderdeel van het spel

Timing is in dit soort verhalen alles. Ajax zit in een fase waarin elk teken van richting wordt uitvergroot. Daar profiteert een “logisch” transferidee van, zelfs als er nog geen contact is. Een naam kan gaan leven, gesprekken kunnen worden geframed, en de speler in kwestie krijgt een label: Ajax-materiaal. Dat label is handig voor praatprogramma’s en supporters, maar kan ook druk zetten op de club waar hij speelt én op de speler zelf.

Voor Groningen is het ook niet neutraal. Zodra het woord Ajax rondzingt, verandert het gesprek automatisch: niet meer “hoe goed is hij?”, maar “wat moet hij kosten?” en “hoe lang kun je hem nog houden?” Zelfs als Groningen helemaal niet wil verkopen, ontstaat er dynamiek. Spelers en zaakwaarnemers horen het, de achterban hoort het, concurrenten luisteren mee. Eén uitspraak kan een markt wakker maken.

Een oude directeur spreekt zelden zonder agenda, al is die niet altijd hard

Dat betekent niet dat Nijland ergens “achter zit” in de klassieke zin. Het kan oprechte bewondering zijn voor een speler uit de eigen regio. Het kan ook nostalgie zijn: Ajax dat hij kende, met duidelijke lijnen, tegenover Ajax dat hij nu ziet. Maar ook oprechte bewondering heeft effect. In voetbal is effect soms belangrijker dan intentie.

Er zit bovendien een tweede laag in zijn complimenten. Nijland prijst Blokzijl niet om één highlight of een goal, maar om dingen waar clubs vaak naar zoeken als ze onzeker zijn: “dragende speler”, “goede verdediger”, “kan goed communiceren”. Dat zijn woorden die iets vertellen over wat hij denkt dat Ajax mist. Daarmee wordt de tip tegelijk een diagnose van Ajax. En dat maakt hem prikkelender, omdat het niet alleen over Groningen gaat.

Cruijff, Ajax en het risico van ‘logische’ transfers

Voor Jordi Cruijff is dit het soort praat dat je niet kunt winnen. Als Ajax wél naar Blokzijl kijkt, lijkt het alsof de club meebeweegt met de publieke roep en de externe duiding. Als Ajax níet kijkt, wordt het makkelijk: “zie je wel, ze leren het niet.” Zeker bij een club waar veel beleid in de openbaarheid wordt besproken, kan een “logische Eredivisie-optie” als referentiepunt gaan functioneren.

Daar komt bij dat Ajax al langer worstelt met het vinden van balans tussen directe versterking en ontwikkeling. Een jonge verdediger halen klinkt aantrekkelijk, maar vraagt ook om context: wie staat er naast hem, wat is zijn rol, hoeveel foutmarge krijgt hij? Een speler kan in Groningen dragend zijn, en in Amsterdam ineens in een omgeving belanden waar fouten groter worden en waar ieder moment onder een vergrootglas ligt. Juist daarom is het interessant dat Nijland hem al neerzet als “dragend” en “communicatief”. Dat zijn kwaliteiten die je associeert met stabiliteit, niet met groeipijn.

Wat dit zegt over hoe voetbalpraat transfers maakt

Dit soort uitspraken laat zien hoe een transferverhaal soms niet begint bij een scoutingsrapport, maar bij een zin. Bij iemand met status. In een periode waarin clubs steeds meer data, video en processen gebruiken, blijft de voetbalwereld ook gewoon gevoelig voor autoriteit en framing. Een oud-directeur die met overtuiging een naam noemt, kan een idee normaliseren.

Niet omdat Ajax zich laat sturen, maar omdat de omgeving er meteen een verhaal van maakt. En in dat verhaal moet iedereen zich verhouden: Groningen, Ajax, de speler, de zaakwaarnemer. Het gesprek verschuift. Van “hoe ontwikkelt hij zich?” naar “wanneer is hij klaar voor Ajax?”

Of Blokzijl daadwerkelijk op lijstjes staat, weten we niet. Of Ajax hem zou moeten halen, is een tweede. Maar dat is precies waarom dit geen vrijblijvende tip is. De uitspraak zet een richting op het bord, en maakt het moeilijker om te doen alsof het bord leeg is.

We schreven al eerder over de verdediger. Is Thijmen Blokzijl klaar voor Ajax?