Waarom Nejasmic op papier beter bij Feyenoord past dan bij Ajax

Het blijft een herkenbaar moment in de Eredivisie: een speler speelt één topwedstrijd, het stadion ziet hem, de samenvatting doet de rest en ineens is er interesse. Bij Ajax-NEC (1-1) viel die schijnwerper op Darko Nejasmic. Niet omdat hij drie man uitkapte of een wereldgoal maakte, maar omdat hij het middenveld van NEC een uur lang liet ademen. Rustig, strak, niet te veel. Precies het soort optreden dat je pas waardeert als je ziet hoe het alternatief eruitziet.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Toch is er een interessante wrijving in het verhaal: de aandacht ging richting Ajax, terwijl data (zoals SciSports) juist Feyenoord als logischer bestemming neerzet. Dat zegt niet dat Ajax hem niet zou kunnen gebruiken. Het zegt vooral dat we steeds vaker naar twee verschillende talen luisteren: die van indruk en die van profiel.

Ajax-NEC als katalysator, niet als bewijs

Een wedstrijd in De ArenA is een versneller. Als je daar overeind blijft, krijg je een stempel: ‘kan het niveau aan’. Nejasmic kreeg die stempel na die 1-1, en dat is begrijpelijk. NEC stond niet voor niets zo stevig, en het middenveld was daarin een belangrijke factor. Maar één avond is zelden het hele verhaal.

Het risico van zo’n katalysator is dat clubs en publiek gaan zoeken naar een simpele conclusie die stelt dat de speler bij Ajax past. Terwijl de betere vraag vaak is: waarom werkte het die avond? Was het een rol die precies aansloot bij NEC’s plan? Werd hij beschermd door veldbezetting, door loopwerk om hem heen, door specifieke opdrachten?

Dat is precies waar data en profielkeuzes interessant worden. Niet om het voetbal te ontmenselijken, maar om te voorkomen dat je één wedstrijd als blauwdruk neemt.

Wat data eigenlijk bedoelen met een match

Als SciSports Feyenoord als betere match ziet, gaat het meestal niet om populariteit of niveau, maar om rolverwachting en context. Waar kom je terecht? Welke taken krijg je? Hoe vaak moet je onder druk oplossen? Hoeveel meters moet je verdedigen in grote ruimtes? En welk type fouten zijn dodelijk bij die ploeg?

Nejasmic is bij NEC neergezet als verdedigende middenvelder die de boel ordent: aanspeelbaar blijven, tweede ballen verzamelen, duels kiezen, het tempo reguleren. Hij is daarbij niet de man van het spektakel, maar van het voorkomen dat het elftal uit elkaar valt. In zulke rollen is fit met speelstijl alles. Een ‘6’ kan bij de ene topclub een veiligheidsnet zijn, en bij de andere topclub een speler die constant in brandjes moet blussen.

Waarom Feyenoord logisch kan voelen op papier

Feyenoord heeft de afgelopen jaren laten zien dat ze houden van middenvelders die ritme bewaken én de restverdediging bewaken. Zeker in wedstrijden waarin Feyenoord veel bal heeft, draait het vaak om twee dingen: wat gebeurt er als je bal verliest, en hoe snel krijg je weer controle?

Daar kan een speler als Nejasmic op papier goed in passen. Niet per se als blikvanger, wel als scharnier: de man die net op tijd staat om een tegenstoot te vertragen, die simpele ballen vooruit speelt zodat anderen kunnen versnellen, die duels wint zonder dat het een hoogtepunt wordt.

En: Feyenoord bouwt graag aan een elftal met duidelijke rollen. Dat klinkt klein, maar het is vaak het verschil tussen invalbaar” en onmisbaar. Voor een speler die via een omweg terugkwam uit Sharjah en nu pas echt ritme en status opbouwt, kan die rolvastheid aantrekkelijk zijn.

Waarom Ajax hem óók kan willen, maar niet om dezelfde reden

Ajax kijkt traditioneel anders naar het middenveld, al verandert dat per trainer en per seizoen. In Amsterdam komt een verdedigende middenvelder vaak in een omgeving terecht waarin je heel veel aan de bal komt, maar óók veel verantwoordelijkheid draagt in de restverdediging. Zeker als de backs hoog staan en de ruimtes groot worden.

Dat betekent: je moet niet alleen ordenen, je moet ook heel vaak onder druk de eerste oplossing vinden. Niet één keer per tien minuten, maar soms tien keer per tien minuten. Dat vraagt om een ander type zekerheid: sneller draaien, sneller zien, sneller keuzes maken in kleine ruimtes.

Nejasmic kan daar best in groeien, maar het is een ander startpunt dan bij Feyenoord. De match gaat dan niet alleen over kwaliteit, maar over de vraag of Ajax hem ziet als directe basisoptie of als project. En precies daar zit het verschil tussen hype en plan.

De stille motor is een dure puzzelstuk

Het mooie (en lastige) aan spelers als Nejasmic is dat hun waarde vaak in de details zit. Hij scoort af en toe, hij maakt geen show. Maar als hij wegvalt, ga je het pas echt merken: meer chaos bij balverlies, meer open wedstrijden, meer werk voor centrale verdedigers.

Voor NEC is dat precies de reden waarom zo’n speler lastig te vervangen is. En voor topclubs is het de reden waarom ze soms juist wél bereid zijn te betalen voor iets dat niet meteen viral gaat. Zeker als ze intern voelen dat ze te vaak wedstrijden verliezen op controle in plaats van op kwaliteit.

Wat zegt dit over hoe topclubs nu selecteren?

Het verhaal rond Nejasmic laat zien dat de Eredivisie steeds vaker op twee sporen praat. De publieke spoor: één topwedstrijd, een duidelijke arena, een link naar Ajax. En het interne spoor: data, rolprofielen, wat gebeurt er als we hem in ónze context zetten?

Die sporen komen soms bij elkaar uit. Soms ook niet. Dan krijg je dit soort situaties: iedereen praat over Ajax omdat dat logisch voelt, terwijl de logica van het profiel richting Feyenoord wijst.

En dat is misschien wel het meest interessante aan deze transfer: het is een testcase. Niet alleen voor Nejasmic, maar voor hoe clubs zichzelf kennen. Want de beste aankoop is zelden de speler die het hardst opvalt. Het is vaker de speler die precies past bij wat je al wekenlang probeert te repareren.

Er is veel verbazing over het optimisme van Paes