Wesley Sneijder tussen eigen rouw en zorgen om zijn broer

Rouw laat zich niet plannen. Zeker niet wanneer die rouw zich opstapelt. Voor Wesley Sneijder kwam het verlies niet in één klap, maar in fases. Eerst zijn moeder, daarna zijn vader. En ondertussen was daar zijn jongere broer Rodney, zichtbaar uit balans. De rol die Wesley toen kreeg, was er geen die hij had geoefend. Niet als voetballer, niet als publiek figuur. Meer als oudste zoon, oudste broer. Iemand die zelf wankelt, maar toch recht probeert te blijven staan.

Zelf verwerken, toch blijven kijken

Wesley heeft in interviews nooit de indruk gewekt dat hij zijn eigen rouw opzij kon zetten. Integendeel. Hij benoemt dat hij midden in zijn eigen verwerkingsproces zat. Dat maakt zijn positie juist ingewikkeld. Want rouwen vraagt ruimte, tijd, soms afzondering. Zorgen voor een ander vraagt het tegenovergestelde: alertheid, nabijheid, ingrijpen wanneer het mis dreigt te gaan.

Volgens Wesley Sneijder was het “moeilijk om van dichtbij te zien” hoe Rodney worstelde. Dat zinnetje zegt veel. Het wijst erop dat hij niet alles kon of wilde sturen, maar wel zag wat er gebeurde. En dat kijken, zonder directe oplossing, kan zwaarder zijn dan zelf verdriet hebben.

De angst dat het verkeerd afloopt

In de maanden na het overlijden van hun moeder raakte Rodney de weg kwijt. Hij zocht afleiding in gokken en drinken, iets wat hij zelf later zonder omhaal benoemde. Voor een oudere broer is dat een alarmsignaal. Niet alleen vanwege het gedrag, maar vanwege wat eronder zit: iemand die geen houvast meer ervaart.

Wesley gaf aan dat hij moest “zorgen dat hij niet de andere kant op ging”. Die formulering blijft bewust vaag. Wat die andere kant precies is, wordt niet ingevuld. Misschien hoeft dat ook niet. De suggestie alleen al maakt duidelijk dat er momenten waren waarop de zorgen reëel waren, niet abstract.

Geen reddende engel, wel een anker

Opvallend is dat Wesley zichzelf nergens neerzet als redder. Hij claimt geen doorslaggevende rol. Wat hij wél benoemt, is het moment waarop Rodney zelf aangaf iets om handen te willen hebben. Bezig zijn. Weer positieve dingen zien. Dat lijkt een klein detail, maar het is cruciaal.

Voor Wesley betekende dat waarschijnlijk opluchting. Niet omdat alles ineens goed was, maar omdat de beweging weer vooruit ging. In rouwprocessen is dat vaak het kantelpunt: niet wanneer het verdriet verdwijnt, maar wanneer iemand zelf weer richting zoekt. Dat Rodney begon met hardlopen, fitness en ondernemen, gaf ook Wesley ruimte om verder te kunnen met zijn eigen verwerking.

Broers, geen rolverdeling

Wat in dit verhaal steeds terugkomt, is het ontbreken van een vaste rolverdeling. Wesley was niet alleen de oudere broer die moest ingrijpen, en Rodney niet alleen de jongere die geholpen moest worden. Wesley benoemt expliciet dat hij óók steun kreeg van Rodney. Dat suggereert een wisselwerking, geen eenrichtingsverkeer.

Die wederkerigheid maakt het verhaal menselijker. Het haalt het weg uit het frame van ‘sterke broer helpt zwakke broer’. In plaats daarvan ontstaat het beeld van twee mannen die tegelijk rouwen, elk op hun eigen manier, en elkaar af en toe vasthouden wanneer het nodig is.

Publiek figuur, privéstrijd

Dat alles speelde zich af terwijl de naam Sneijder onvermijdelijk publiek bezit is. Wesley is gewend aan aandacht, maar rouw verdraagt zich slecht met publieke verwachtingen. Er zijn geen duidelijke scripts voor hoe een oud-topvoetballer zich hoort te gedragen wanneer het thuis misgaat.

Misschien verklaart dat ook waarom Wesley in zijn woorden voorzichtig blijft. Geen grote uitspraken, geen afgeronde lessen. Alleen observaties, momenten, gevoelens. Het lijkt erop dat hij bewust ruimte laat voor twijfel en onafheid. Alsof hij zelf ook nog niet precies weet wat deze periode met hem heeft gedaan.

(Tekst gaat door onder de video)

Geen eindpunt, wel beweging

Het padeltoernooi voor KWF, waarbij de broers samen aanwezig waren, voelde voor buitenstaanders misschien als een afsluiting. Een moment van trots, van betekenis geven aan verlies. Maar niets wijst erop dat dit een eindpunt is. Rouw werkt zelden zo.

Voor Wesley lijkt deze periode vooral te hebben laten zien hoe dun de lijn kan zijn tussen zorgen voor jezelf en zorgen voor een ander. En hoe weinig controle je soms hebt, zelfs met ervaring, status en middelen. Misschien is dat wel de meest eerlijke conclusie: dat hij deed wat hij kon, op momenten dat niemand precies wist wat het juiste was.