Sneijder wist na Ajax-grap meteen dat Davids geen pispaal was

Wesley Sneijder was in zijn carrière niet vies van een grap. In kleedkamers, bij Oranje, op trainingskampen: de oud-middenvelder hield van dollen. Alleen ontdekte hij bij Ajax ook dat niet iedere grap even handig was. Zeker niet als Edgar Davids het mikpunt was.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

In de Ziggo-podcast Wes & Raf haalde Sneijder een oude anekdote op uit zijn Ajax-tijd. Tijdens een trainingskamp in De Lutte besloot hij met ploeggenoten de kamer van Davids leeg te halen. Een klassiek voetbaldolletje, zou je zeggen. Bed, spullen, kamer leeg, wachten tot de reactie komt.

Die reactie kwam ook.

Davids keerde later op de avond terug op zijn kamer en zag direct wat er was gebeurd. Volgens Sneijder liep hij het gangetje op en riep hij keihard: “Wesley, ik geef je vijf minuten!” Meer was niet nodig. Sneijder zette de spullen terug.

Achteraf noemde hij het zelf “een kutgrap”.

Ajax-grap van Sneijder liep snel anders dan bedoeld

Het aardige aan de anekdote is dat je bijna ziet hoe snel de sfeer kantelde. Wat waarschijnlijk begon als een onschuldige grap op een trainingskamp, eindigde in een moment waarop Sneijder precies wist hoe laat het was.

Davids was niet zomaar een ploeggenoot. Hij was Edgar Davids.

Een speler met een loopbaan langs Ajax, AC Milan, Juventus, FC Barcelona, Inter en Tottenham Hotspur. Iemand die niet alleen door zijn kwaliteiten respect afdwong, maar ook door zijn uitstraling. Davids had geen lange speech nodig. Eén zin was genoeg om duidelijk te maken dat de grap voorbij was.

Voor Sneijder, zelf ook bepaald geen timide persoonlijkheid, zegt dat veel. Hij kon bij veel spelers waarschijnlijk wegkomen met zo’n actie. Bij Davids voelde dat anders.

Dat gaf hij ook toe.

Van der Vaart verbaast zich over lef van Sneijder

Rafael van der Vaart kon het bijna niet geloven toen Sneijder het verhaal vertelde. Zijn reactie was veelzeggend: “De grote Edgar Davids?! Jij dacht toen hij terugkwam naar Ajax: dat is mijn pispaal.”

Daar zit precies de spanning van het verhaal. Sneijder stond bekend als iemand met bravoure, maar Davids was een naam van een andere orde. Zeker voor spelers uit de Ajax-school was hij meer dan een oudere ploeggenoot. Hij was een voorbeeld uit een generatie die de lat had gelegd.

Sneijder nuanceerde het zelf. Hij zag Davids niet als pispaal, zei hij. De sfeer bij Ajax was volgens hem anders dan bij het Nederlands elftal. Op een clubtrainingskamp durfde hij meer. Bij Oranje had hij zoiets aan het begin nooit gedaan.

Ook dat is interessant.

Het laat iets zien over kleedkamerhiërarchie. Grappen kunnen veel doen voor de sfeer, maar ze werken alleen zolang iedereen voelt waar de grens ligt. Bij Davids lag die grens snel helder.

Davids had bij Ajax gezag zonder veel woorden

De anekdote blijft hangen omdat Davids eigenlijk weinig doet. Hij schreeuwt niet minutenlang. Hij hoeft niemand vast te pakken. Hij zegt alleen dat Sneijder vijf minuten heeft.

Dat is gezag.

Niet opgelegd door een aanvoerdersband of een formele rol, maar door reputatie en aanwezigheid. Davids straalde uit dat je niet met hem moest sollen. Dat bevestigde Van der Vaart later in dezelfde uitzending met zijn eigen verhaal uit de tijd bij Tottenham Hotspur.

Daar trainde Davids mee bij het tweede. Volgens Van der Vaart vond de oud-international dat hij te weinig deed. Davids kondigde aan dat hij de volgende ochtend om zeven uur voor zijn deur zou staan om naar de gym te gaan. Uiteindelijk stond hij er zelfs om half zeven, met een bakje muesli.

Van der Vaart ging mee.

Geen discussie.

Davids zette zelfs Van der Vaart in beweging bij Tottenham

Van der Vaart vertelde lachend dat hij “in zijn broek scheet” voor Davids. Dat klinkt overdreven, maar de kern is duidelijk. Zelfs een speler met zijn status voelde dat Davids iemand was naar wie je luisterde.

Dat maakt de verhalen van Sneijder en Van der Vaart samen sterker. De ene anekdote speelt bij Ajax, de andere bij Tottenham. Andere clubs, andere fases, andere context. De uitkomst is hetzelfde: Davids bepaalde de toon zodra hij binnenkwam.

Bij Tottenham ging het niet om een grap, maar om discipline. Van der Vaart had al genoeg bereikt, speelde op hoog niveau en scoorde zijn goals. Toch accepteerde hij dat Davids hem vroeg uit bed haalde om te trainen.

Of beter gezegd: hij had weinig te kiezen.

Sneijder-anekdote zegt veel over oude Ajax-cultuur

De Ajax-grap van Sneijder voelt ook als een verhaal uit een andere voetbaltijd. Trainingskampen, hotelgangen, spelers die kamers leeghalen, oudere leiders die jongere spelers corrigeren. Het hoort bij een kleedkamercultuur die tegenwoordig waarschijnlijk sneller besproken, gefilmd of uitvergroot zou worden.

Toen bleef het vooral een verhaal voor later.

En misschien werkt het daarom zo goed. Sneijder vertelt het met humor, maar ook met erkenning. Hij weet dat hij te ver ging. Van der Vaart hoort het aan en snapt meteen waarom juist Davids geen handige keuze was.

Davids zelf hoeft niet eens aanwezig te zijn in het gesprek om indruk te maken. Zijn naam doet genoeg.

Dat is misschien wel het mooiste aan de anekdote. Het gaat om een lege hotelkamer, maar uiteindelijk vooral om de volle uitstraling van één speler.

Bij Edgar Davids had je geen keuze, zei Van der Vaart.

Sneijder leerde dat in De Lutte binnen vijf minuten.

Ajax maakt nu meer kans op Barça-talent