Eén trainer vasthouden of blijven wisselen: het verschil tussen Ajax en Feyenoord

Ajax en Feyenoord hebben dit seizoen een vergelijkbaar startpunt gehad, maar eindigen in een totaal andere uitkomst. Waar de Rotterdammers vasthielden aan een duidelijke lijn, bleef in Amsterdam de zoektocht naar stabiliteit doorgaan via meerdere trainerswissels.

In die vergelijking komt automatisch de vraag naar boven of Ajax niet langer had moeten doorbouwen op de eerste fase onder John Heitinga, in plaats van door te schakelen naar interim-oplossingen onder Fred Grim en later Óscar García.

(tekst gaat verder onder afbeelding)

De keuze voor wisselen versus vasthouden

Bij Ajax ontstond in de loop van het seizoen het gevoel dat er snel moest worden ingegrepen na wisselende resultaten. Dat leidde tot het doorschuiven van de trainerspositie, met verschillende benaderingen binnen één seizoen.

De kritiek die daaruit voortkomt, is dat een duidelijke lijn ontbreekt. Spelers kregen te maken met wisselende accenten, andere ideeën en opnieuw beginnende processen.

In dat beeld wordt de vraag steeds vaker gesteld of rust niet meer had opgeleverd dan ingrijpen.

Feyenoord als voorbeeld van continuïteit

In Rotterdam werd juist gekozen voor het tegenovergestelde. Ondanks kritiek van buitenaf hield Feyenoord vast aan één hoofdtrainer en werd er intern gekozen voor duidelijkheid.

Die keuze werd later ondersteund door een stabielere fase richting het einde van het seizoen, waarin resultaten en structuur beter in balans kwamen.

Het leidde uiteindelijk tot een tweede plaats in de Eredivisie en directe plaatsing voor Europees voetbal, met ook een financieel voordeel van tientallen miljoenen euro’s.

Het verschil in gevoel binnen de selectie

Het effect van beide keuzes is vooral zichtbaar in hoe teams functioneren. Bij Ajax bleef het zoeken naar automatismen en vaste patronen, terwijl Feyenoord vaker met dezelfde uitgangspunten kon werken.

Binnen een selectie maakt dat verschil. Spelers weten beter wat er gevraagd wordt als een trainer langer de tijd krijgt om een speelwijze te ontwikkelen.

Bij wisselingen verandert dat telkens opnieuw, wat invloed heeft op prestaties en vertrouwen.

Eén keuze, twee uitkomsten

De vergelijking tussen beide clubs draait uiteindelijk niet alleen om namen, maar om richting. Ajax koos voor ingrijpen, Feyenoord voor vasthouden.

In Amsterdam blijft daardoor de vraag hangen of eerdere keuzes anders hadden kunnen uitpakken als er meer geduld was geweest richting Heitinga en zijn startperiode.

In Rotterdam laat het seizoen zien wat er kan gebeuren wanneer een club een lijn durft door te trekken, ook als het onderweg niet altijd vlekkeloos verloopt.

Het contrast tussen beide clubs is daarmee groter geworden dan alleen de eindstand. Het gaat vooral om de manier waarop die eindstand tot stand is gekomen.

Godts onder vuur na wedstrijd tegen Heerenveen.