De boosheid rond Sano verklaard: wat NEC-fans Ajax verwijten

De verontwaardiging onder NEC-supporters na de berichtgeving over Kodai Sano is geen kortstondige emotie. Op forums en sociale media gaat het al snel niet meer over bedragen of clausules, maar over iets fundamentelers. Over hoe NEC wordt gezien, en behandeld, door een club als Ajax.

Wat voor buitenstaanders oogt als een stevige onderhandeling, voelt in Nijmegen als een aantasting van status en autonomie. De boosheid richt zich dan ook niet alleen op Ajax, maar net zo goed op de toon van het verhaal dat rond Sano is ontstaan.

NEC en Ajax als directe concurrenten in de Eredivisie

Een belangrijk deel van de woede komt voort uit timing. NEC en Ajax bevinden zich dit seizoen in dezelfde sportieve vijver. De Nijmegenaren doen serieus mee in de strijd om plaatsing voor Champions League voetbal. Ajax is daarin geen abstracte grootmacht, maar een directe concurrent.

Dat maakt een binnenlandse transfer extra gevoelig. Supporters begrijpen dat spelers vertrekken, maar niet dat een sleutelspeler midden in het seizoen naar een club gaat die je zelf probeert te passeren op de ranglijst. Op fora klinkt het helder:
“Als Sano binnen Nederland verkocht wordt, baal ik daar echt van. Je maakt een concurrent gewoon beter.”

Opvallend is dat veel supporters zelfs aangeven dat het bod op zichzelf niet per se onacceptabel is. Het bezwaar zit niet alleen in de prijs, maar in het principe. Binnen Nederland verkopen aan Ajax voelt als toegeven, zeker nu NEC sportief meedraait.

Wantrouwen richting media en machtsblokken

De boosheid wordt versterkt door de rol van De Telegraaf. In Nijmegen leeft sterk het gevoel dat de krant fungeert als verlengstuk van Ajax. De suggestie van een mogelijke arbitragezaak wordt door supporters gezien als bewuste druk, niet als neutrale duiding.

Dat sentiment komt scherp naar voren in de reacties. “Wat een ktverhaal van Verweij. Hier wordt gewoon stemming gecreëerd,”* schrijft een supporter. Anderen spreken expliciet over het opvoeren van druk, alsof NEC geen echte onderhandelingspositie heeft.

Voor veel fans voelt dit als een bekend patroon: Ajax dat via de media een frame neerzet waarin de andere club onredelijk lijkt, en de speler wordt gepresenteerd als iemand die wordt tegengehouden. Juist dat beeld zorgt voor extra weerstand.

Het gevoel niet serieus genomen te worden

Onder de reacties zit een terugkerend patroon. Niet alleen boosheid, maar ook gekrenkte trots. NEC-supporters herkennen in de berichtgeving een houding die ze vaker menen te zien: NEC als club die uiteindelijk wel zal buigen.

De hoge vraagprijs voor Sano, die wel eens in het rijtje kan komen met duurste uitgaande transfers van NEC ooit, wordt door fans niet gezien als onrealistisch, maar als een statement. NEC wil laten zien dat het zijn beste spelers niet zomaar laat gaan. Dat die houding vervolgens wordt weggezet als buiten proportie, raakt een gevoelige snaar.

Een supporter vat het samen: “Alsof we er niet toe doen. Alsof Ajax wel even bepaalt wat een ‘redelijke’ prijs is.” Het gaat daarbij minder om de exacte miljoenen dan om erkenning.

Kodai Sano als symbool, niet als schuldige

Opvallend is dat de boosheid nauwelijks op Sano zelf is gericht. De Japanse middenvelder wordt juist vaak beschermd in de reacties. Supporters begrijpen zijn ambitie en het verschil in salaris dat Ajax kan bieden.

Tegelijkertijd leeft het gevoel dat Sano wordt gebruikt in een groter spel. De nadruk op zijn relatief lage salaris en de hint dat hij via arbitrage zijn zin zou kunnen krijgen, voelt voor veel fans als een eenzijdig verhaal.
“Alsof Sano een arbitragezaak begint om naar Ajax te mogen. Dat gelooft toch niemand?” klinkt het cynisch.

Dat Sano zelf mogelijk vindt dat NEC te ver gaat, wordt erkend. Maar dat betekent volgens supporters nog niet dat Ajax via publieke drukmiddelen zijn zin moet krijgen.

Meer dan een transferconflict

Voor NEC-supporters is dit een moment waarop de club moet laten zien waar ze voor staat. Toegeven zou voelen als een bevestiging van het beeld dat ze juist willen afschudden. Dat verklaart waarom de emoties zo hoog oplopen, zelfs voordat er daadwerkelijk iets is besloten.

Hoe dit afloopt, is nog onzeker. Maar één ding is duidelijk: voor een groot deel van de achterban is de Sano-zaak uitgegroeid tot een principiële kwestie.