Feyenoord deed bijna alles goed, behalve het afmaken

Feyenoord speelde in Nijmegen een wedstrijd die lang precies in elkaar leek te vallen zoals Robin van Persie hem zal hebben bedacht. NEC kwam moeilijk in zijn spel, de duels op het middenveld werden vaak gewonnen en de tweede bal viel opvallend vaak de Rotterdamse kant op. In de rust klonk daar ook waardering voor bij ESPN, waar Marciano Vink zag dat Feyenoord “heel goed zijn huiswerk” had gedaan. Dat was geen loze studiotaal. Je zag het terug op het veld.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Toch blijft na afloop niet hangen dat Feyenoord NEC tactisch grotendeels onschadelijk maakte. Wat blijft hangen, is die 1-1 in de 97ste minuut. Uitgerekend Danilo, tegen zijn oude ploeg. Dan voelt een goed plan ineens minder compleet. Misschien zelfs onvoltooid.

Feyenoord zette NEC vast zoals het vooraf bedoeld leek

De kern van Feyenoords wedstrijd zat in de manier waarop NEC werd vastgezet vanaf het middenveld. Daar wees Vink in de rust al op. Feyenoord koos vaak voor één-op-één-duels, waardoor NEC veel sneller dan normaal naar de lange bal werd gedwongen. Dat veranderde het ritme van de thuisploeg. Minder combinatievoetbal, minder controle, meer hoopballen.

En juist daar leek Feyenoord zich op te hebben voorbereid. NEC is normaal een ploeg die kan leven van chaosmomenten, van tweede ballen, van losse situaties waarin het tempo omhooggaat en duelkracht belangrijk wordt. Alleen: die tweede ballen waren in lange fases voor Feyenoord. Daardoor kwam NEC amper in het soort wedstrijd waar het zich prettig in voelt.

Dat is wel relevant, want het zegt iets over de ontwikkeling van Feyenoord onder Van Persie. Of in elk geval over wat hij zijn ploeg nu wil meegeven. Niet alleen de bal hebben, maar ook snappen waar de wedstrijd beslist wordt. Waar de tegenstander graag komt. En hoe je dat eruit haalt.

De kopbal van Ueda paste in het verhaal van de eerste helft

Dat Ayase Ueda de 0-1 maakte uit een corner, was in zekere zin logisch binnen het spelbeeld. Feyenoord was alerter, scherper in de duels en ook dreigender op de momenten dat het daar iets mee deed. Mario Been prees in de rust de timing van Ueda en de manier waarop hij de bal nog richting de hoek kon sturen. Vink legde daarna juist de nadruk op wat NEC niet goed deed: Sandler gaf hem te veel ruimte.

Dat klinkt als een detail, maar zulke details bepalen dit soort wedstrijden. Ueda staat bekend als een sterke kopper. Dan is ruimte in de zestien meteen gevaarlijk. Feyenoord profiteerde daarvan, en dat paste bij een ploeg die in de eerste helft vaak beter voorbereid oogde dan de tegenstander.

Er zat dus iets overtuigends in die voorsprong. Geen toeval, geen losse opleving. Feyenoord kreeg op dat moment terug wat het in de voorbereiding en uitvoering had gelegd.

NEC kwam later wel meer in de wedstrijd tegen Feyenoord

De analyse van Vink had nog een tweede laag. Hij zei ook dat NEC pas na een klein halfuur wat meer kansen begon te creëren. Dat is belangrijk, omdat het laat zien dat Feyenoord de wedstrijd niet negentig minuten volledig in een houdgreep had. De grip was groot, maar niet absoluut.

Daar zit misschien ook meteen de spanning van deze ploeg. Feyenoord kan een wedstrijd goed lezen en structureren, maar heeft nog niet altijd het vermogen om hem definitief dood te maken. Dat hoeft niet eens alleen over kansen afmaken te gaan. Het gaat ook over het vertragen op de juiste momenten, het slimmer uitspelen van overtal, het winnen van een overtreding, het verplaatsen van het spel, even adem pakken. Dat kleine vakwerk aan het einde van wedstrijden.

En ja, daar zit ook routine in. Koelbloedigheid. Het soort vanzelfsprekendheid dat topploegen vaak pas echt krijgen als een speelwijze en selectie langer op elkaar ingespeeld raken.

De 97ste minuut verandert het hele gevoel rond NEC-uit

Het vervelende voor Feyenoord is dat de slotfase bijna alles herschrijft. Niet letterlijk, want de goede eerste helft en het degelijke strijdplan verdwijnen natuurlijk niet. Maar gevoelsmatig wel. Een ploeg die lang controle had, verliest dan alsnog de regie over het verhaal.

Dat Danilo in de 97ste minuut de gelijkmaker maakt tegen zijn oude club, geeft er nog een extra laag aan. Dat soort momenten blijven altijd langer hangen dan een sterke pressingfase in minuut 18 of een gewonnen tweede bal rond het middenveld. Zo werkt voetbal nu eenmaal. Het eindbeeld wint bijna altijd van de opbouw ernaartoe.

Daarom zal deze wedstrijd intern waarschijnlijk dubbel voelen. Er zullen ongetwijfeld dingen zijn waar Van Persie tevreden over kan zijn. De voorbereiding. De uitvoering zonder bal. De discipline in de duels. De manier waarop NEC uit veel patronen werd gehaald. Maar tegelijk kun je daar niet blind op varen als je diep in blessuretijd alsnog twee punten laat liggen.

Wat deze Feyenoord-wedstrijd vooral blootlegt

Deze wedstrijd liet zien dat Feyenoord al best ver kan zijn in het bouwen van een plan, maar nog niet ver genoeg is om daar altijd een complete middag van te maken. Dat klinkt hard, maar het is eigenlijk vooral een constatering. Goed voorbereid zijn is één ding. Goed eindigen is iets anders.

Misschien is dat ook precies waar deze fase van Feyenoord over gaat. Je ziet contouren. Je ziet ideeën. Je ziet dat spelers begrijpen wat er gevraagd wordt in zo’n uitwedstrijd. Alleen moet dat nog vaker leiden tot een wedstrijd die ook echt af is. Zonder open einde. Zonder laatste dreun. Zonder het gevoel dat je na een behoorlijk optreden toch met schade van het veld stapt.

In Nijmegen kreeg Feyenoord waardering voor de manier waarop het NEC had bestudeerd en bestreden. Terecht ook. Maar in de top van het voetbal blijft waardering altijd tijdelijk als de uitslag op het laatste moment kantelt.

En dus blijft vooral dit hangen: Feyenoord deed bijna alles goed. Bijna. Dat ene woordje maakt voorlopig het verschil.

Blessurecrisis dwingt Feyenoord tot opvallende stap