Als alles tegelijk tegenzit: waarom Giménez bij Milan geen tijd kreeg om te groeien

Toen Santiago Giménez begin 2025 bij AC Milan tekende, voelde het als een logische volgende stap. Een spits die in Rotterdam vrijwel alles raak schoot, belandde bij een club met Europese allure, een groot stadion en een geschiedenis die zwaar weegt maar ook kansen biedt. Precies dat laatste bleek achteraf minder vanzelfsprekend dan het vooraf leek.

Want één jaar later is de situatie rond oud-Feyenoorder Santiago Giménez fundamenteel veranderd. Niet door één oorzaak, maar door een samenloop van omstandigheden die elkaar versterkten. Blessureleed, sportieve onrust en een clubbeleid zonder lange adem maakten van zijn Milanese avontuur geen groeitraject, maar een wachtkamer.

Geen rustige landing

Voor veel buitenlandse spitsen is de Serie A geen zachte ondergrond. Het spel is tactisch, defensief georganiseerd en meedogenloos voor aanvallers die ritme missen. Giménez kwam bovendien niet binnen in een elftal dat stabiel draaide. Milan wisselde van systeem, van accenten en soms ook van vertrouwen.

In zo’n omgeving is tijd geen luxe, maar noodzaak. Juist die tijd kreeg Giménez nauwelijks. Hij moest presteren terwijl hij zich nog aanpaste: aan het tempo, aan andere ruimtes, aan ploeggenoten die hem minder vanzelfsprekend vonden dan in De Kuip. Dat hij in zijn eerste maanden niet direct loskwam, was misschien niet eens verrassend. Dat er nauwelijks geduld tegenover stond, wel.

Blessure als breekpunt

De enkelblessure die hem dit seizoen langdurig aan de kant houdt, fungeerde als kantelpunt. Tot dat moment was Giménez nog een optie, zij het geen eerste keuze. Daarna werd hij vooral een afwezige. In een topclub is dat vaak funest. Niet omdat een speler zijn plek verliest door één blessure, maar omdat de wereld ondertussen doorgaat.

Terwijl Giménez revalideerde, keek Milan vooruit. De clubleiding besloot niet te wachten tot hij terugkeerde, maar handelde. Met het aantrekken van nieuwe spitsen, waaronder Jean-Philippe Mateta, gaf Milan een duidelijk signaal af. Niet hardop, maar wel zichtbaar: de club wilde directe oplossingen.

Het is zo’n moment waarop een speler niet wordt afgeschreven, maar wel naar de rand schuift. En daar blijven staan is in de Serie A zelden comfortabel.

Concurrentie zonder vangnet

Concurrentie is normaal bij topclubs, maar de context bepaalt hoe zwaar die weegt. Giménez kwam terecht in een aanvalslinie waarin rollen niet vastlagen en prestaties direct werden afgerekend. Elke mislukte invalbeurt telde dubbel. Elke gemiste kans werd vergeleken met alternatieven die wél scoorden.

Daarbij ontbrak een duidelijk vangnet. Geen uitgesproken vertrouwen van de staf, geen uitgesproken rol waarin hij kon groeien. Het leek erop dat Giménez telkens opnieuw moest bewijzen dat hij erbij hoorde, zonder dat hij structureel de middelen kreeg om dat te doen.

Voor een spits die leunt op vertrouwen, timing en automatismen is dat een lastige positie. Zeker op 24-jarige leeftijd, wanneer een carrière nog gevormd wordt, niet geconsolideerd.

Video: Santiago Giménez was een doelpuntenmachine bij Feyenoord. Al zijn goals bij Feyenoord. 

De druk van het prijskaartje

De transfersom van ruim dertig miljoen euro hing vanaf dag één boven zijn hoofd. Een van de hoogste uitgaande transfers bij Feyenoord die in de top 10 staat qua hoogste transfersom. Niet uitgesproken, maar wel voelbaar. Bij Milan is zo’n bedrag geen record, maar het schept verwachtingen. Elke wedstrijd zonder goal vergroot dan het contrast tussen investering en rendement.

In Rotterdam werkte Giménez in een omgeving die hem kende, beschermde en liet groeien. In Milaan werd hij vooral beoordeeld. Dat verschil lijkt klein, maar is in de praktijk groot. Zeker wanneer prestaties uitblijven en het geduld afneemt.

Een bredere les

De situatie rond Giménez staat niet op zichzelf. Ze past in een breder patroon waarin jonge aanvallers in de Serie A snel in een vicieuze cirkel belanden: weinig speeltijd leidt tot minder vertrouwen, wat weer leidt tot meer concurrentie en nóg minder speelminuten.

Of Giménez deze cirkel kan doorbreken, is onzeker. Zijn blessure maakt een comeback lastiger, niet alleen fysiek maar ook sportief. Tegelijkertijd is zijn leeftijd geen beperking. Spitsen met zijn profiel verdwijnen zelden zomaar.

Maar dit hoofdstuk bij AC Milan voelt niet als een verhaal in opbouw. Eerder als een passage waarin alles tegelijk tegenzat. En soms is dat al genoeg om een droomtransfer zijn glans te laten verliezen, zonder dat iemand expliciet faalt.