Waarom Feyenoord met een man meer bleef zoeken

Al na een kwartier leek de middag in De Kuip een eenvoudige te worden. Go Ahead Eagles moest met tien man verder na een rode kaart voor Thibo Baeten, na ingrijpen van de VAR. Feyenoord kreeg ruim zeventig minuten een overtal. Toch stond er tot diep in blessuretijd 0-0 op het bord.

Dat wringt. Want een man meer hoort ruimte, controle en druk op te leveren. In plaats daarvan bleef Feyenoord zoeken. Naar tempo. Naar creativiteit. Naar iemand die het verschil maakte.

De rode kaart veranderde het beeld, niet het spel

Na de overtreding op Oussama Targhalline en de rode kaart leek het duel te kantelen. Go Ahead trok zich terug, logisch met tien man. Feyenoord kreeg de bal en hield die ook. Alleen gebeurde er weinig mee. Het tempo lag laag. De bal ging veel van links naar rechts, maar zelden de diepte in. Go Ahead kon in een compacte formatie blijven staan. Er was weinig dreiging achter de laatste lijn. Het overtal leverde vooral balbezit op, geen ontwrichting.

Dat zag je ook terug in de kansen. Ayase Ueda raakte de paal en kreeg nog een grote kopkans. Verder waren het vooral halve mogelijkheden en afstandsschoten. Genoeg om het gevoel te hebben dat een goal kon vallen. Niet genoeg om het af te dwingen.

Te weinig beweging zonder bal

Een overtal vraagt om dynamiek. Extra man betekent dat ergens ruimte ontstaat. Maar dan moet er wel beweging zijn om die ruimte te benutten. Feyenoord speelde veel in de bal, weinig erachter. De wissels brachten geen directe versnelling. Sem Steijn kwam al vroeg binnen de lijnen na het uitvallen van Targhalline, maar bleef na rust achter in de kleedkamer. Met Casper Tengstedt als extra spits ging de druk omhoog, alleen bleef het spel voorspelbaar. Veel voorzetten, weinig verrassende loopacties. Go Ahead kon daardoor blijven verdedigen zoals het wilde. Compact, gedisciplineerd, wachtend op een fout.

Wanhoop in plaats van controle

Naarmate de minuten wegtikten, sloop de nervositeit erin. Het publiek voelde het ook. Het werd onrustiger, het spel rommeliger. In plaats van rustig blijven en het gat zoeken, ging het tempo omhoog zonder dat de kwaliteit mee ging. Dat is misschien wel het grootste punt van zorg. Een ploeg die een man meer heeft, hoort het spel te kunnen dicteren. De bal moet sneller rond, tegenstander moet worden gedwongen om keuzes te maken. Dat gebeurde nauwelijks. Tot de blessuretijd.

Strafschop als reddingsboei

In minuut 92 haalde Evert Linthorst door op Tengstedt. Strafschop. Discussie volgde direct, maar de beslissing bleef staan. Tengstedt zelf ging achter de bal staan en schoot raak. De 1-0 voelde als opluchting, niet als beloning voor overtuigend spel. Feyenoord pakte drie punten en vergrootte het gat met Ajax weer tot drie punten. Op papier een goede zondag. Maar het spelbeeld laat iets anders zien.

Wat zegt dit over Feyenoord?

Een rode kaart na vijftien minuten moet een wedstrijd openbreken. Dat gebeurde niet. Feyenoord had moeite om het overtal om te zetten in structurele dreiging. Dat is geen incident meer, maar een patroon dat vaker zichtbaar is wanneer tegenstanders inzakken. Drie punten blijven drie punten. Alleen zegt deze wedstrijd vooral dat Feyenoord nog zoekt naar een manier om gesloten defensies uit elkaar te spelen. Tegen tien man lukte dat pas in de 92e minuut.

Lees hoe Feyenoord-fans hun ploeg bekritiseerden na de eerste helft.