PSV liet na het feest zien waarom het terecht kampioen is

Een kampioen herken je niet alleen op de dag dat de schaal omhooggaat. Soms zit het juist in de wedstrijd erna. In een uitduel waar niets meer op het spel staat, na een week vol drank, drukte, applaus en verplichtingen. Dan wordt zichtbaar of een ploeg alleen de beste was toen het moest, of dat het niveau inmiddels zo diep in de groep zit dat het ook na de ontlading blijft terugkomen.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat was eigenlijk het interessante aan Sparta-PSV. Niet alleen die 0-2, maar vooral de manier waarop die overwinning tot stand kwam. Peter Bosz had vooraf een simpele boodschap: je bent kampioen, laat dat dan ook zien. Geen ingewikkelde tactische vondst, geen schreeuwerige waarschuwing. Gewoon de vraag of zijn ploeg zichzelf nog serieus genoeg nam na een feestweek die alle reden gaf om een beetje weg te zakken.

Het antwoord viel in Rotterdam vrij duidelijk uit.

PSV hield bij Sparta dezelfde standaard vast

Bosz zei na afloop bij ESPN dat PSV hard had gewerkt, goed had gevoetbald, veel kansen had gecreëerd en mooie doelpunten had gemaakt. Dat klonk niet als een trainer die vooral blij was dat de middag zonder kleerscheuren voorbij was. Hij zag een ploeg die ook zonder externe druk nog gewoon zijn werk deed.

En precies daar zit de waarde van zo’n wedstrijd. Want bijna elke kampioen kan pieken richting een beslissend moment. De grote vraag is wat er gebeurt als die spanning wegvalt. Of de scherpte dan ook direct verdwijnt, of dat de ploeg zo is gevormd dat hij automatisch in een bepaalde stand blijft spelen.

PSV leek tegen Sparta duidelijk op dat tweede uit te komen. Natuurlijk zal het tempo niet in elk moment hetzelfde zijn geweest als in een topwedstrijd met alles op het spel. Dat hoeft ook niet. Het ging er vooral om dat de ploeg geconcentreerd bleef, zijn taken bleef uitvoeren en niet veranderde in een elftal dat vooral nog aan de festiviteiten dacht.

Dat is minder vanzelfsprekend dan het klinkt.

De feestweek van PSV maakte deze wedstrijd juist veelzeggend

PSV was zondag kampioen geworden en dinsdag volgde de huldiging in Eindhoven. Dat zijn dagen waarin een ploeg niet alleen feestviert, maar ook geleefd wordt. Media, familie, supporters, verplichtingen, adrenaline, weinig rust. Zo’n week trekt leeg, ook als iedereen ervan geniet. Bosz zei het zelf met een glimlach: bij hem waren het meer bierbenen dan champagnebenen.

Die opmerking was luchtig, maar ook veelzeggend. Hij maakte duidelijk dat de belasting van zo’n kampioensweek echt is. Niet alleen fysiek, ook in het hoofd. Juist daarom keek hij naar de reactie van zijn ploeg. Zouden zijn spelers na al die ontlading nog bereid zijn om op Het Kasteel gewoon een serieuze wedstrijd te spelen?

Blijkbaar wel. En daar mag een kampioen best trots op zijn.

Want dit soort duels hebben een verraderlijk karakter. Alles nodigt uit om net iets minder fel te zijn in de omschakeling, net iets slordiger aan de bal, net iets minder scherp in de restverdediging. Het publiek begrijpt het vaak nog ook. De titel is immers al binnen. Alleen schuilt daar ook het risico: dat een ploeg onbewust laat zien dat de discipline vooral afhankelijk was van de druk.

Bij PSV leek dat niet zo.

Peter Bosz liet ook zonder spanning niet los bij PSV

Opvallend was ook hoe fanatiek Bosz langs de lijn bleef coachen. Hij zei na afloop dat hij er juist na zo’n zware week voor zijn spelers wilde zijn. Dat klinkt als een kleine opmerking, maar er zit een trainersidee achter. Een kampioensteam draai je niet zomaar uit en aan. Ritme, aandacht en betrokkenheid moeten ook na de piek bewaakt worden.

Daarom was die coaching eigenlijk heel logisch. Misschien zelfs noodzakelijk. Als een trainer na de titel ineens met de armen over elkaar gaat staan, voelt een ploeg dat ook. Bosz deed het tegenovergestelde. Hij bleef aanwezig, bleef vragen, bleef meedoen in de energie van de wedstrijd.

Dat past ook bij hoe PSV dit seizoen kampioen is geworden. Niet alleen op kwaliteit, al is die er natuurlijk volop. Ook op gewoonte. Op herhaling. Op het idee dat een bepaalde manier van spelen en werken niet onderhandelbaar is, ook niet als de buit al binnen is.

Daar zit vaak het verschil tussen een ploeg die een titel pakt en een ploeg die echt kampioen ís.

Pepi, Tillman en de menselijke kant van een kampioensploeg

De woorden van Ricardo Pepi gaven na afloop nog een aardige extra laag aan het verhaal. Ook hij gaf toe dat er goed gefeest was, al voegde hij daar lachend aan toe dat hij nooit in de buurt komt van Malik Tillman. Dat soort quotes maken een kampioensweek menselijk. Je ziet dan even de ontspanning, de onderlinge sfeer, het plezier van een ploeg die iets groots heeft bereikt.

Maar ook daar zat meteen een tweede laag onder. Pepi zei namelijk ook dat PSV de laatste wedstrijden gewoon wil winnen en dat de ploeg, ondanks maar twee trainingen richting Sparta, goed heeft gespeeld. Dat zegt iets over deze groep. De ontspanning is echt, maar het idee dat er nog geleverd moet worden ook.

Dat maakt zo’n selectie sterk. Niet omdat spelers robots zijn die geen titel mogen vieren, maar omdat ze de knop blijkbaar weer snel genoeg om kunnen zetten. Dat vermogen is vaak onderschat. In voetbal wordt veel gesproken over kwaliteit aan de bal, loopvermogen of tactiek. Minder vaak over hoe snel een ploeg na pure euforie weer terugkeert in zijn werkritme.

PSV liet in Rotterdam zien dat het daar behoorlijk ver in is.

Waarom deze wedstrijd meer zegt dan alleen die 0-2 tegen Sparta

Een uitzege op Sparta, na het kampioenschap, wordt over een paar weken misschien vooral een voetnoot in de eindstand. Toch zegt juist zo’n voetnoot vaak iets wezenlijks. PSV had alle excuses om minder scherp voor de dag te komen. Het seizoen was in feite beslist, de feestweek zat nog in de benen en de emotionele ontlading was al geweest. Dan toch zo spelen, zegt iets over hoe diep de standaard in deze ploeg is gezakt.

Daarmee wordt ook beter zichtbaar waarom PSV dit seizoen kampioen is geworden. Niet alleen door de mooie fases, de kwaliteit voorin of de goede reeksen. Ook doordat de ploeg een basisniveau heeft ontwikkeld dat blijkbaar niet zomaar wegspoelt na een paar dagen feest.

Dat is misschien minder spectaculair dan de huldiging of de titelwedstrijd zelf. Maar voor een trainer is het vaak minstens zo prettig om te zien.

Na het feest liet PSV iets zien wat niet elke kampioen lukt: dat de ontspanning welkom was, maar de vrijblijvendheid niet.

De kampioen is dus al bepaald, maar de strijd om plek 2 is in volle gang!