Feyenoord zet in op De Kuip en betaalt de prijs op het veld?

Feyenoord sloot de wintertransferperiode af zonder een duidelijk sportief statement. Geen grote aankopen, geen speler die de selectie direct optilt. In plaats daarvan ging de aandacht naar dossiers die zelden het wedstrijdformulier halen: het uitkopen van de Vrienden van Feyenoord en het verder naar zich toe trekken van De Kuip. Dat is geen toevallige samenloop, maar een bewuste keuze. De vraag is alleen of het elftal op het veld de rekening betaalt.

De Kuip als prioriteit boven de selectie

Binnen Feyenoord leeft al langer het idee dat structurele grip op het stadion belangrijker is dan een extra buitenspeler in januari. De directie en Raad van Commissarissen hebben middelen vrijgemaakt om stappen te zetten richting eigendom en rust in de governance. Dat geld is er maar één keer. Wie het aan stenen besteedt, kan het niet uitgeven aan benen.

In die context wordt ook duidelijk waarom de wintermarkt zo terughoudend werd benaderd. Feyenoord keek wel, informeerde hier en daar, maar haakte af zodra een speler geen directe meerwaarde bood of financiële risico’s meebracht. De club wilde geen pleisters plakken terwijl het fundament nog niet volledig in eigen handen is.

Sportieve gevolgen in de Eredivisie

Die keuze botst met de realiteit van de ranglijst. Feyenoord zit midden in de strijd om Champions League-plaatsen, waar elke punt telt en marges klein zijn. Juist in dat soort seizoensfases worden wintertransfers vaak gezien als verzekering: extra diepte, een alternatief bij vormverlies of blessures.

Die verzekering is er nu nauwelijks. Met het vertrek van spelers als Quinten Timber, Justin Bijlow en Cyle Larin is ervaring en kwaliteit verdwenen, zonder dat daar volwaardige vervangers tegenover staan. Blessures, zoals die van Shaqueel van Persie, maken de spoeling dunner. Het plan is duidelijk: het moet gebeuren met wat er is.

Beperkte versterkingen en hun rol

De komst van Jeremiah St. Juste, Steven Benda en Mats Deijl past in dat plaatje. Geen van hen is gehaald als onbetwiste basisspeler die het elftal meteen naar een hoger niveau tilt. Het zijn gerichte, relatief goedkope toevoegingen, bedoeld om gaten te dichten en opties toe te voegen.

Concurrenten kiezen een andere route

Terwijl Feyenoord pas op de plaats maakt, schakelen concurrenten juist door. Ajax investeerde zichtbaar om terrein terug te winnen. NEC liet zien dat het niet zomaar verkoopt en haalde zelf versterking. De Rotterdamse club heeft gekozen voor beheersing boven impuls, en weet dat die keuze onderweg kritiek oplevert.

Champions League-geld als kantelpunt

Ironisch genoeg is juist Champions League-kwalificatie van groot belang voor de plannen rond De Kuip. Dat geld kan toekomstige investeringen versnellen en de financiële ruimte vergroten. Mis je die plek, dan wordt de weg langer en ingewikkelder. Feyenoord balanceert dus op een dun koord: investeren in stabiliteit om later sterker te zijn, terwijl het sportieve resultaat datzelfde proces moet voeden.

Binnen de club wordt dat gezien als een noodzakelijke fase. Niet iedereen zal het zo ervaren, zeker niet op de tribune. Supporters zien een elftal dat moet leveren zonder extra munitie, terwijl rivalen hun selectie zichtbaar versterken.

Een keuze die pas later wordt beoordeeld

Of Feyenoord “de prijs betaalt” op het veld, is nog geen vaststaand gegeven. Het kan ook anders uitpakken. 

Wat vaststaat: Feyenoord heeft deze winter niet gekozen voor gemak. De club heeft ingezet op controle, eigendom en rust op de lange termijn. Dat is een strategische beslissing die verder reikt dan dit seizoen. 

Ondertussen neemt de kritiek toe op directeur Dennis te Kloese. Lees ook: Doxing in voetbal: zo escaleert het lekken van gegevens Te Kloese