Van Persie’s zelfkritiek: kracht of teken van onzekerheid?

Robin van Persie stond na afloop van de met 3-0 verloren wedstrijd tegen PSV niet met excuses, maar met een oordeel. Over zijn ploeg, maar ook over zichzelf. “Wat ik vandaag zie tegen PSV is heel erg teleurstellend,” zei hij. En daarna, bijna achteloos: “In zijn totaal was het van mijn kant slecht.” Het klonk als eerlijkheid. De vraag is wat die eerlijkheid op dit moment betekent voor zijn positie bij Feyenoord.

PSV – Feyenoord als spiegel voor de trainer

De wedstrijd in Eindhoven legde veel bloot. PSV was sneller, scherper en feller in bijna elk duel. Feyenoord oogde afwachtend, soms zelfs gelaten. Dat is iets wat trainers doorgaans proberen te voorkomen, maar Van Persie zag het gebeuren zonder dat hij het kon keren.

Dat hij zich na afloop verantwoordelijk voelde, is logisch. Trainers worden afgerekend op het grote geheel: spel, energie, uitstraling. Tegelijkertijd was zijn analyse opvallend open. Geen omwegen. Gewoon: dit was niet goed, en dat geldt ook voor mij.

Die houding past bij het beeld dat Van Persie zelf wil neerzetten. Geen trainer die zich verschuilt, geen manager die spelers voor de bus gooit. Maar openheid is niet altijd neutraal. Zeker niet bij een club waar de verwachtingen structureel hoog liggen.

Zelfkritiek als signaal richting de groep

In de kleedkamer had Van Persie zijn spelers al aangesproken op gebrek aan strijdlust. Dat verhaal werd bevestigd door aanvoerder Timon Wellenreuther, die in de perszaal fel reageerde op vragen over een mogelijk ontslag van de trainer. Volgens de keeper lag het probleem op het veld, niet op de bank.

Dat publieke schild van de spelers is belangrijk. Het suggereert dat Van Persie de groep nog achter zich heeft. Tegelijkertijd wringt daar iets. Als een trainer herhaaldelijk moet benadrukken dat hij zelf faalt, kan dat ook gelezen worden als een poging om de controle te houden over het verhaal.

Binnen clubs wordt zelfkritiek vaak gewaardeerd, zolang het gepaard gaat met zichtbare verbetering. Blijft die uit, dan verandert dezelfde eerlijkheid in twijfel. 

De dunne lijn tussen kwetsbaarheid en gezag

Van Persie zit op een lastige plek. Hij is geen gevestigde naam als trainer, maar wel een icoon van de club. Dat geeft krediet, maar ook een vergrootglas. Alles wat hij zegt, wordt zwaarder gewogen dan bij een anonieme coach.

Zijn uitspraak na afloop op de persconferentie van PSV-Feyenoord dat hij “geen opgever” is en dat hij zeker weet dat hij het kan omdraaien, klinkt vastberaden. Maar het vervolg – “hoe de clubleiding daarover denkt, moet je aan hen vragen” – laat zien dat hij zich bewust is van de dynamiek boven hem.

Feyenoord en de druk van plek twee

Sportief gezien staat Feyenoord nog tweede. Dat is op papier een prestatie, gezien de blessures en de wisselvalligheid. Maar het gevoel rondom de club is anders. Concurrenten naderen, het spel overtuigt niet en de marge voor fouten wordt kleiner.

Binnen de club zal vooral gekeken worden naar reactie en ontwikkeling. Niet naar één nederlaag, maar naar patronen. Wordt Feyenoord energieker? Herkent de ploeg zichzelf weer in het plan? Of blijft de afstand tot teams als PSV zichtbaar?

Wat deze uitspraak werkelijk zegt

De zelfkritiek van Van Persie is oprecht. Daar lijkt weinig twijfel over. Maar op dit moment zegt die eerlijkheid ook iets anders: dat hij voelt dat het schuurt. Tussen intentie en uitvoering. Tussen wat hij voor ogen heeft en wat het veld laat zien.

Of dit een kracht blijkt of een teken van onzekerheid, hangt minder af van woorden dan van wat er de komende weken gebeurt. Van Persie heeft de verantwoordelijkheid genomen. Nu zal moeten blijken of hij ook weer grip krijgt.

Dat antwoord komt niet uit de perszaal, maar uit het spel. En juist daar ligt nu de meeste druk.