Succes heeft prijs: Chelsea dreigt CL-thuisvoordeel te verliezen

Chelsea plaatste zich woensdagavond overtuigend voor de achtste finales van de Champions League. De comeback tegen Napoli voelde als een bevestiging van een seizoen waarin de club opnieuw aansluiting vindt bij de Europese top. Zesde in de eindrangschikking, rechtstreeks geplaatst, geen tussenronde. Op papier is dat precies waar Stamford Bridge de afgelopen jaren naar hunkerde.

Toch hangt er meteen een bijzin boven dat succes. Eén die niets te maken heeft met vorm, tactiek of blessureleed, maar met reglementen, agenda’s en veiligheidsplannen. Chelsea loopt namelijk het risico zijn Europese thuiswedstrijd niet in eigen stadion te mogen spelen.

Het is een ongemakkelijk gevolg van iets waar Engelse clubs juist trots op zijn: collectieve dominantie.

Te veel topclubs op te weinig avonden

De Champions League knock-outfase wordt afgewerkt op dinsdag- en woensdagavonden. Dat lijkt overzichtelijk, tot je kijkt naar de geografische verdeling. In Londen alleen al zijn Arsenal, Tottenham en Chelsea actief in het hoofdtoernooi. Arsenal en Tottenham eindigden hoger dan Chelsea en hebben volgens de UEFA-regels voorrang bij overlappingen.

Die regels zijn strikt. Per stad mag er maar één Europese wedstrijd per avond plaatsvinden. Ook steden binnen een straal van vijftig kilometer vallen onder dat veiligheidsprincipe. Het is een maatregel die zijn oorsprong vindt in crowd control en politie-inzet, niet in sportieve logica.

Het gevolg: als de loting op 27 februari na afloop van de tussenronde ongunstig uitpakt, kan Chelsea niet op dezelfde avond thuis spelen als een van de andere Londense topclubs. En omdat Arsenal en Tottenham hoger eindigden, schuift Chelsea automatisch op. Het Engelse voetbal, slachtoffer van eigen succes; hoe groot is het contrast met Nederland, dat het tweede CL-ticket kwijtraakte door de slechte resultaten in dit seizoen. 

Wat is een thuiswedstrijd nog waard?

Een Champions League-wedstrijd zonder Stamford Bridge voelt voor Chelsea als een halve thuiswedstrijd.  Uitwijken naar een alternatief stadion – iets wat clubs verplicht vooraf moeten vastleggen – lost praktisch iets op, maar sportief weinig. Spelers missen routines. Supporters moeten reizen. Het thuisvoordeel vervaagt.

Het is geen ramp, maar wel een nuanceverschil op het hoogste niveau. In wedstrijden waarin details beslissen, telt dat.

Regels die knellen bij succes

De UEFA-reglementen zijn niet nieuw. Ze zijn geschreven in een tijd waarin het uitzonderlijk was dat één land structureel meerdere clubs diep in het toernooi had. Dit seizoen ligt dat anders. Engeland leverde vijf clubs in de top acht van de Champions League. Mogelijk worden dat er zelfs zes als Newcastle zijn barrage wint.

Dat wringt. Niet omdat de regels onredelijk zijn, maar omdat ze zijn ontworpen voor een ander Europees landschap. De Champions League is internationaler, rijker en competitiever geworden, terwijl sommige praktische kaders onveranderd zijn gebleven.

Chelsea is nu de club die dat het eerst voelt.

Kan Chelsea dit nog voorkomen?

Er is één uitweg, al is die smal. Chelsea kan vóór de loting verzoeken om de volgorde van de knock-outwedstrijden om te draaien. Eerst uit, dan thuis. Dat vergt planning, instemming en een gunstige loting. Bovendien is het geen garantie dat de kalender daarna wél ruimte biedt.

De UEFA bekijkt samen met lokale autoriteiten nog of er maatwerk mogelijk is. In het verleden zijn er incidenteel oplossingen gevonden, maar structureel blijft het probleem bestaan zolang meerdere topclubs uit één stad actief zijn.

Het is dus geen kwestie van onwil, maar van grenzen.

Een luxeprobleem met bijwerkingen

Chelsea zal dit alles relativeren. Liever dit probleem dan Europese irrelevantie. En toch zegt de situatie iets over de huidige staat van het Europese voetbal. Succes is niet langer alleen een sportieve zegen. Het brengt organisatorische bijwerkingen met zich mee.

Misschien wordt dit een eenmalig ongemak. Misschien is het een voorbode van discussies die vaker gaan terugkeren. Wat vaststaat: Chelsea heeft zijn plek in Europa terugverdiend. Of Stamford Bridge daar het decor van mag zijn, is plots geen vanzelfsprekendheid meer.

En dat voelt, hoe klein ook, als een prijs die je niet verwacht na een overwinning.