De terugkeer waar men op hoopt leeft vooral buiten Schuurs zelf

Sommige transferverhalen ontstaan niet omdat een speler ze zelf aanjaagt, maar omdat de omgeving ze logisch vindt. Perr Schuurs en Ajax is zo’n verhaal. Een oude bekende, een club met vragen achterin, een speler die in Nederland werkt aan zijn herstel en dus vanzelf weer in verband wordt gebracht met Amsterdam. Dan is de rekensom snel gemaakt. Alleen zegt zo’n rekensom nog weinig over wat de speler zelf wil.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

En precies daar wordt dit interessant. Want terwijl Hans Kraay jr. bij Goedemorgen Eredivisie hardop uitsprak dat een fitte Schuurs een betere speler is dan Josip Sutalo, liet Schuurs zelf een veel minder sentimenteel geluid horen. Hij wil vooral kiezen op gevoel, zei hij, en als hij die kans krijgt, gaat zijn voorkeur uit naar Italië. Niet naar Ajax, niet per se naar Nederland. Italië.

Dat schuurt een beetje met het beeld dat buiten hem om was ontstaan.

Ajax en Perr Schuurs klinkt logisch, maar logica is niet alles

Van buitenaf bekeken is de koppeling snel gelegd. Ajax zoekt al langer naar meer zekerheid in de verdediging. Schuurs kent de club, de cultuur en de verwachtingen. Hij is 26, heeft ervaring opgedaan in een grote buitenlandse competitie en zou, fit en in vorm, in theorie een profiel kunnen zijn dat direct iets toevoegt.

Daarom klinkt zo’n terugkeer aantrekkelijk. Misschien zelfs geruststellend voor een deel van de achterban. Bekende naam, bekende context, minder risico dan een onbekende aankoop uit een andere markt. Dat zijn de ingrediënten van een transferverhaal waar mensen graag in gaan geloven.

Alleen zijn dat vaak verhalen die vooral werken aan de buitenkant. Op papier. In praatprogramma’s. In de behoefte van een club om snel iets herkenbaars te vinden voor een probleem dat al langer speelt.

Een speler beleeft zo’n keuze anders.

De blessure van Schuurs maakt deze fase persoonlijker dan een gewone transfer

Bij Schuurs gaat het namelijk niet alleen over de volgende club. Het gaat ook over hoe je terugkomt na een zware blessure en waar je je veilig genoeg voelt om die comeback echt vorm te geven. Dat is een ander soort afweging dan puur kijken naar status, historie of sentiment.

Hij zei zelf dat Italië hem goed is bevallen. Dat is een korte zin, maar er zit veel in. Waardering, vertrouwen, ritme, dagelijkse omgeving. Misschien ook rust. Spelers die lang uit de roulatie zijn geweest, kiezen zelden alleen met hun hoofd voor het best klinkende shirt. Ze zoeken ook een plek waar ze zich gezien voelen op het moment dat ze nog niet helemaal terug zijn.

Dat lijkt bij Schuurs zwaar mee te wegen. Zeker omdat hij aangaf dat clubs als Udinese, Genoa en Fiorentina informatie hebben opgevraagd en dat hij transfervrij is. Dan ontstaat er een ander speelveld. Niet dat hij ergens blind voor kiest, maar wel dat hij opties heeft in een land waar hij al een goed gevoel aan overhield.

Dat telt mee. Misschien wel meer dan nostalgie.

Waarom de romantiek rond Ajax vaak sneller ontstaat dan bij de speler zelf

Nederlandse topclubs en terugkerende spelers: het blijft een aantrekkelijk verhaal. Zeker bij Ajax. Zodra een oud-speler beschikbaar lijkt, een blessure achter de rug heeft of ergens tussen twee fases in zit, ontstaat al snel de gedachte dat dit misschien hét moment is voor een terugkeer. Dat is deels romantiek, deels herkenning. Supporters willen houvast en bekende gezichten geven dat sneller dan een nieuwe naam uit het buitenland.

Alleen lopen clubgevoel en spelersgevoel lang niet altijd gelijk.

Bij Schuurs lijkt dat nu ook zo. De buitenwereld ziet een route terug naar de Eredivisie als logisch. Misschien verstandig zelfs, om in vertrouwde omgeving weer ritme op te bouwen. Maar Schuurs zelf zei juist dat hij daar anders naar kijkt. Hij is er zo lang uit geweest, zei hij, en juist daarom trekt Italië hem meer. Omdat hij daar veel waardering krijgt. Omdat dat hem vertrouwen geeft.

Dat is een belangrijk verschil. De romantiek zit vooral in de projectie van anderen. De realiteit zit in wat een speler nodig denkt te hebben.

De vergelijking met Sutalo maakt het verhaal sneller groot dan het hoeft te zijn

Dat Kraay Schuurs direct boven Sutalo plaatste, gaf het geheel nog een extra lading. Dan gaat het niet meer alleen over een mogelijke terugkeer, maar ook meteen over de staat van Ajax’ huidige defensie. Die vergelijking maakt elk gerucht groter, harder en emotioneler. Alsof een terugkeer van Schuurs automatisch ook een afrekening moet zijn met wat er nu staat.

Dat helpt het gesprek niet altijd.

Want Schuurs is op dit moment in de eerste plaats een speler die na lang blessureleed zijn carrière weer op de rit wil krijgen. Pas daarna komt de vraag welke club daar het best bij past. En Ajax is dan één naam in de buitenwereld, maar uit zijn eigen woorden blijkt vooralsnog niet dat het ook zijn voorkeursroute is.

Dat hoeft niemand vreemd te vinden. Een speler hoeft zijn carrière niet te bouwen rond het mooiste verhaal voor de buitenwacht.

Wat dit zegt over Schuurs, Ajax en de transferzomer

Misschien is dat uiteindelijk de kern van dit verhaal: de terugkeer waar mensen op hopen, is voorlopig vooral hun hoop. Niet per se die van Schuurs. En daar is niets mis mee. Het maakt alleen wel duidelijk hoe snel sentiment in het voetbal vooruitloopt op de werkelijkheid.

Voor Ajax is dat ook een les. De club kan kijken naar bekende namen, naar spelers met verleden, naar oplossingen die meteen begrijpelijk klinken. Maar de vraag blijft altijd of die speler hetzelfde verhaal voor zich ziet. Bij Schuurs lijkt dat voorlopig niet zo te zijn.

En voor Schuurs zelf voelt die keuze eigenlijk best helder. Hij zoekt geen romantische route, maar een plek waar hij verder kan na een moeilijke periode. Een omgeving waarin hij waardering voelt en weer kan groeien richting zijn oude niveau. Op basis van zijn eigen woorden wijst dat nu eerder naar Italië dan naar Amsterdam.

Dat is minder nostalgisch. Wel eerlijker.

Ajax voelt hoe duur een seizoen zonder Europa kan worden