Waarom Wesley Sneijder op 41-jarige leeftijd weer wil gaan voetballen bij een vierdeklasser, laat zich niet vangen in een lijstje met doelpunten, minuten of klassementen. Dit verhaal gaat niet over winnen. Het gaat over ergens weer bij horen, in een wereld waar hij ooit alles had, maar die hem inmiddels alleen nog op afstand raakt.
OSM’75 als tegenpool van het oude leven
OSM’75 is geen stadion met skyboxen of camera’s op elke hoek. Het is een sportpark waar mensen elkaar kennen, waar trainers na afloop een biertje drinken en waar voetbal nog onderdeel is van het dagelijks leven. Juist dat maakt de stap van Sneijder begrijpelijker dan hij op het eerste gezicht lijkt.
Na Ajax, Real Madrid en Internazionale is dit voetbal zonder protocol. Geen schema’s die weken vooruit vastliggen, geen internationale verplichtingen, geen status die bewaakt moet worden. Sneijder hoeft hier niet te leveren wat zijn naam belooft. Hij mag gewoon meedoen, wanneer het uitkomt. Dat contrast lijkt essentieel.
Na 2019 verdween de vanzelfsprekendheid
Sinds zijn afscheid in 2019 is Wesley Sneijder nooit echt uit beeld geweest. Hij bleef zichtbaar, maar steeds in andere rollen. Als analist bij Ziggo Sport, als deelnemer aan televisieprogramma’s, als cursist bij de KNVB-trainersopleiding die hij uiteindelijk niet afrondde. Steeds was er activiteit, maar zelden een vaste plek.
Voor oud-topsporters is dat een bekend patroon. Het spel stopt, maar het ritme blijft knagen. De kleedkamer verdwijnt, net als het vaste moment waarop alles samenkomt. OSM’75 biedt iets wat geen studio of cursus kan geven: een wedstrijddag waar je onderdeel van bent, niet omdat het moet, maar omdat je welkom bent.
Amateurvoetbal als sociaal vangnet
Het Nederlandse amateurvoetbal vervult al jaren een rol die verder gaat dan sport alleen. Het is structuur, gemeenschap en herkenning. Voor iemand als Sneijder, die zijn volwassen leven grotendeels in het buitenland doorbracht, kan dat juist aantrekkelijk zijn.
Video: Top 10 goals van recordinternational Wesley Sneijder in het Nederlands Elftal.
Bij OSM’75 is hij geen project en geen uithangbord, al zal zijn aanwezigheid vanzelf aandacht trekken. Hij is gewoon Wesley, teamgenoot van zijn broer Rodney, met Jeffrey Sneijder als assistent-trainer langs de lijn. Familie en voetbal lopen hier door elkaar, zonder groot verhaal dat vooraf geschreven is. Extra mooi na alle leed die de familie Sneijder de afgelopen tijd is overkomen.
Geen comeback, maar een tussenruimte
Het woord ‘rentree’ suggereert een comeback, maar dat dekt de lading niet helemaal. Sneijder keert niet terug naar het profvoetbal.
Trainer Berry van Wijk gaf al aan dat Sneijder niet wekelijks beschikbaar zal zijn. Dat zegt veel. Dit is geen poging om iets te bewijzen, maar een open afspraak. Meedoen wanneer het past, bijdragen wanneer het goed voelt. Dat is een vrijheid die hij in zijn actieve loopbaan nauwelijks kende.
De waarde van meedoen zonder verwachting
Misschien zit de kern juist daar. In het loslaten van verwachtingen. Sneijder hoeft bij OSM’75 geen leider te zijn, geen bepalende speler, geen boegbeeld. Als hij een goede bal geeft, is dat mooi. Als hij na een uur naar de kant gaat, ook prima.
Voor de buitenwereld blijft het een opvallend beeld: een recordinternational in de vierde klasse. Voor Sneijder zelf lijkt het vooral een manier om weer onderdeel te zijn van iets dat hij altijd kende, maar lang kwijt was. Niet het grote voetbal, maar het eenvoudige.
Hoe lang het duurt, is niet zo relevant. Of hij scoort evenmin. De betekenis van deze stap zit niet in het resultaat, maar in de keuze. Soms zegt een rustig veld op zaterdagmiddag meer dan een vol San Siro ooit kon.
Redactionele observatie
De aanwezigheid van zijn broers binnen OSM’75 lijkt meer dan toeval. Het roept de vraag op in hoeverre vertrouwde gezichten een voorwaarde zijn voor oud-toppers om opnieuw het veld op te stappen.
