Ronaldo en Messi rekken hun WK-rivaliteit nog één keer op

Cristiano Ronaldo liep na Portugal-Oezbekistan de camera in en riep wat iedereen eigenlijk al jaren bij hem herkent. “I’m back, I’m back.” Twee doelpunten, een ruime zege en weer een paar records erbij. Het paste bij Ronaldo, omdat hij zelden alleen een wedstrijd speelt. Bij hem wordt bijna elk moment meteen onderdeel van een groter verhaal.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat grotere verhaal kreeg tegen Oezbekistan opnieuw een bekende naam naast zich: Lionel Messi. Een dag eerder had Messi zich nog laten zien op het WK. Ronaldo antwoordde met twee treffers en werd de eerste speler ooit die op zes verschillende WK’s scoorde. Daarmee nam hij opnieuw afstand in een recordstrijd die al bijna twintig jaar door het voetbal loopt.

Ook nu dus weer.

Ronaldo schrijft WK-geschiedenis met Portugal tegen Oezbekistan

Portugal had een antwoord nodig na het gelijkspel tegen Democratische Republiek Congo. De ploeg van Roberto Martínez kreeg kritiek, en vooral de rol van Ronaldo lag weer onder het vergrootglas. Op 41-jarige leeftijd wordt elke mindere wedstrijd van hem sneller gelezen als bewijs dat het einde nadert.

Tegen Oezbekistan gebeurde het tegenovergestelde. Ronaldo opende al vroeg de score na een lage voorzet van João Cancelo. Later in de eerste helft maakte hij ook de 3-0, na een pass van Bruno Fernandes. Portugal won uiteindelijk met 5-0 en zette een grote stap richting de knock-outfase.

De cijfers waren historisch. Ronaldo scoorde al op de WK’s van 2006, 2010, 2014, 2018 en 2022. Met zijn goal tegen Oezbekistan kwam daar 2026 bij. Zes WK’s met minstens één doelpunt. Geen speler deed dat eerder.

Voor Ronaldo zelf is dat nooit zomaar een voetnoot. Hij leeft van records, maar vooral van het moment waarop ze komen. Na een week vol kritiek maakte hij precies op tijd weer een statement.

Messi en Ronaldo blijven het WK naar zich toetrekken

De rivaliteit tussen Ronaldo en Messi is al lang geen wekelijkse strijd in Spanje meer. Die tijd ligt achter hen. Toch blijft het WK die oude vergelijking telkens opnieuw wakker maken.

Messi had kort voor Ronaldo’s optreden zelf nog de aandacht opgeëist. Hij scherpte met zijn doelpunten opnieuw een leeftijdsrecord aan en liet zien dat ook hij nog steeds bepalend kan zijn op het hoogste podium. Ronaldo reageerde een dag later met zijn eigen recordavond. Volgens De Telegraaf pakte hij daarmee weer een WK-record van Messi af: de oudste speler met minimaal twee goals in één WK-duel.

Dat is precies waarom deze rivaliteit blijft werken. Ze hoeven niet meer tegenover elkaar te staan om elkaar toch te raken. Een goal van Messi krijgt betekenis door Ronaldo. Een record van Ronaldo wordt meteen naast Messi gelegd.

Soms voelt het overdreven. Soms is het dat ook. Maar het gebeurt niet voor niets. Ze hebben samen zo lang het voetbal bepaald, dat zelfs hun laatste hoofdstukken nog in elkaars schaduw worden gelezen.

Portugal krijgt met Ronaldo weer een ander gevoel op het WK

Voor Portugal betekent Ronaldo’s avond meer dan een paar statistieken. De ploeg had na Congo iets recht te zetten. Bondscoach Martínez hield vast aan zijn grote naam, terwijl de vraag steeds harder werd of Portugal misschien frisser en sneller zou zijn zonder hem.

Die discussie verdwijnt niet door één wedstrijd. Daarvoor is het moderne topvoetbal te veeleisend, zeker op een WK waar tempo, hitte en herstel zwaar meetellen. Maar Ronaldo heeft wel iets gedaan wat hij vaker heeft gedaan: hij heeft de discussie uitgesteld.

Dat is op zichzelf al knap.

Zijn goals tegen Oezbekistan geven Martínez lucht. Ze geven Portugal rust. En ze geven Ronaldo weer een positie in het verhaal van dit WK. Niet als ceremoniële aanvoerder die nog één keer mag meedoen, maar als speler die nog steeds wedstrijden kan openbreken.

Of dat tegen sterkere tegenstanders genoeg is, moet nog blijken. Oezbekistan bood ruimte, Portugal kwam vroeg op voorsprong en de wedstrijd liep snel in Portugese richting. In de knock-outfase zal het anders voelen. Dan wordt elke meter kleiner.

Ronaldo en Messi spelen tegen de tijd

De kern van deze WK-rivaliteit is veranderd. Vroeger ging het over wie de beste speler ter wereld was. Over Gouden Ballen, Champions League-avonden, Clásico’s en krankzinnige doelpuntenreeksen. Nu gaat het meer over volhouden.

Messi en Ronaldo spelen allebei tegen de tijd. Tegen verwachtingen ook. Bij elke sprint, gemiste kans of wissel hangt de vraag in de lucht of het einde dichterbij is gekomen. Bij elk doelpunt schuiven ze dat oordeel weer even opzij.

Ronaldo doet dat op zijn manier. Groot, zichtbaar, met gebalde vuisten en camera’s in zijn gezicht. Messi doet het vaak stiller, meer in het ritme van de wedstrijd. Het contrast is oud, maar het werkt nog steeds.

Misschien is dat waarom hun WK-verhaal nog steeds trekt. Iedereen weet dat dit niet eeuwig doorgaat. Juist daardoor krijgen hun momenten extra gewicht. Een doelpunt is niet alleen een doelpunt meer. Het is bewijs dat er nog iets over is.

En bij Ronaldo was dat tegen Oezbekistan precies de boodschap. Men dacht misschien dat hij al met pensioen was, zei hij zelf. Daarna kwam die zin waar hij zichtbaar plezier in had.

“I’m back.”

Het WK 2026 krijgt opnieuw een oude verhaallijn

Het WK draait inmiddels om nieuwe sterren. Kylian Mbappé, Erling Haaland, Harry Kane en andere aanvallers bepalen het tempo van dit toernooi. Zij horen bij de generatie die de komende jaren de grote wedstrijden moet dragen.

Toch trekken Ronaldo en Messi nog steeds aandacht naar zich toe. Niet omdat ze alles nog domineren zoals vroeger, maar omdat hun aanwezigheid een toernooi meteen geschiedenis geeft. Zodra één van hen scoort, verschuift het gesprek.

Ronaldo’s twee goals tegen Oezbekistan zijn daarom meer dan een reactie op kritiek. Ze maken van Portugal weer een ploeg waar een oud verhaal doorheen loopt. Een verhaal over records, trots en het weigeren om langzaam naar de achtergrond te verdwijnen.

Dat kan nog een ronde duren. Misschien langer. Misschien is dit straks gewoon een mooie groepswedstrijd in een groot eindtoernooi.

Maar voor nu hebben Ronaldo en Messi hun rivaliteit nog één keer opgerekt. Niet door tegenover elkaar te staan, maar door elkaar op afstand opnieuw uit te dagen. Zoals ze dat al hun hele carrière doen.

Hoe realistisch is het dat Gakpo WK-topscorer aller tijden wordt van Oranje?