Kenneth Taylor had niet veel tijd nodig om zichtbaar te worden in Rome. Drie wedstrijden, drie basisplaatsen en nu ook een doelpunt in de Serie A: het begin van zijn Lazio-avontuur verloopt opvallend soepel. Niet spectaculair, niet overdreven aanwezig, maar wel logisch. En juist dat zegt veel.
Een basisplek die niet ter discussie staat bij SS Lazio
Toen Lazio hem voor zo’n zeventien miljoen euro overnam van Ajax, was er geen lange aanloop nodig. Taylor stond er meteen. Uit bij Hellas Verona begon hij in de basis, net als in zijn eerste thuiswedstrijd en ook tegen Genoa kreeg hij opnieuw het vertrouwen. Dat is geen automatisme bij Lazio, waar middenvelders vaak rouleren en nieuwkomers regelmatig moeten wachten.
De keuze van de technische staf wijst op duidelijkheid. Taylor is gehaald met een idee, niet als project voor later. Zijn rol is afgebakend: lopend vanuit het middenveld, aansluiten bij aanvallen, maar ook discipline zonder bal. Geen speler die alles wil dragen, wel iemand die zich voegt.
Dat zag je ook terug tegen Genoa. Zijn doelpunt kwam niet voort uit een individuele actie, maar uit timing. Meelopen, vrijlopen, afmaken. Beheerst, in de verre hoek, voorbij Justin Bijlow. Het was een moment dat paste bij zijn wedstrijd.
Minder bal, meer betekenis
In vergelijking met zijn Ajax-tijd is het verschil voelbaar. Taylor heeft bij Lazio minder balbezit, minder vrijheid om te zwerven, maar ook minder ruis. De structuur van de Serie A dwingt keuzes af. Dat lijkt hem goed te doen.
Bij Ajax werd hij vaak gezien als gezicht van een middenveld dat niet functioneerde. Dat werkte door in perceptie, ook bij elke mindere fase. In Rome is hij voorlopig onderdeel van het geheel. Dat haalt druk weg. Er wordt niet gekeken naar wat hij allemaal níét doet, maar naar wat hij toevoegt binnen het plan.
Dat betekent niet dat alles perfect is. Lazio oogt nog zoekende, gaf tegen Genoa een voorsprong uit handen en had de VAR nodig om de overwinning veilig te stellen. Maar binnen die onrust blijft Taylor relatief stabiel. Dat valt op.
Serie A als context voor ontwikkeling
De stap naar Italië met zijn vriendin Jade Anna lijkt voor Taylor ook een mentale reset. Minder media-aandacht, minder dagelijkse discussies over vorm en status. De focus ligt meer op tactiek en uitvoering. In dat klimaat kan een speler die gewend is aan discipline en positiespel sneller aarden dan vaak wordt gedacht.
Zijn ontmoeting met spelers als Nico Paz — die Lazio eerder pijn deed met Como — laat zien waar de lat ligt. Creativiteit, maar vooral efficiëntie. Taylor hoeft daarin niet te concurreren op flair, maar op betrouwbaarheid. Dat is precies waar Lazio naar op zoek was.
Het is nog vroeg. Drie wedstrijden zeggen niet alles. De Serie A is lang, fysiek en meedogenloos. Er komen fases waarin zijn rol ter discussie komt te staan, waarin hij minder speelt of minder zichtbaar is. Dat hoort erbij.
Maar de start is betekenisvol. Niet vanwege één doelpunt, maar vanwege de vanzelfsprekendheid waarmee hij meedraait. Alsof hij er al langer loopt.
En soms is dat het beste teken van aanpassing.
