Ajax krijgt via huurling bij Volendam ongemakkelijke spiegel voor ogen

Soms zegt een compliment over een huurling net zo veel over de moederclub als over de speler zelf. Dat is precies wat er gebeurt rond Nick Verschuren. De 21-jarige verdediger, door Ajax verhuurd aan FC Volendam, hield zondag de nul tegen Feyenoord en kreeg in het ESPN-programma Dit was het Weekend lof van Bram van Polen. Stevige lof ook. Zo stevig zelfs, dat Van Polen hem in verdedigend opzicht beter noemde dan Josip Sutalo.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dan weet je dat een gewone nabespreking ineens een groter verhaal raakt.

Want dit gaat niet alleen over een jonge verdediger die zich in Volendam knap staande houdt. Het gaat ook over Ajax, een club waar het achterin al langer schuurt, waar zekerheden wegvallen en waar de discussie over wat een verdediger moet kunnen inmiddels bijna wekelijks terugkomt. Op het moment dat een verhuurde speler van buitenaf wordt opgevoerd als voorbeeld, voelt dat al snel als een spiegel. En meestal is dat geen prettige.

Nick Verschuren laat bij FC Volendam iets zien waar Ajax naar zoekt

Van Polen omschreef Verschuren als “een bezetene”, iemand die zich overal voor gooit en geen duel schuwt. Dat soort woorden blijven hangen, zeker als ze vallen na een wedstrijd tegen Feyenoord waarin Volendam de nul hield. Het gaat dan niet eens alleen om statistiek of om één geslaagde middag. Het gaat om iets dat supporters en analisten direct herkennen: de bereidheid om te verdedigen alsof elke bal beslissend is.

Daar zit aantrekkingskracht in, zeker bij een club als Ajax die dit seizoen geregeld kwetsbaar oogt op momenten dat de tegenstander de ruimte vindt. Verschuren lijkt in ieder geval een verdediger die instinctief reageert op gevaar. Hij denkt in ingrepen, in duels, in het voorkomen van schade. Dat is een kwaliteit op zich. Misschien zelfs een onderschatte.

Alleen is dat nog niet hetzelfde als klaar zijn voor Ajax. En daar begint de echte spanning.

De vergelijking met Josip Sutalo raakt een gevoelige plek in Amsterdam

Sutalo is de afgelopen tijd vaker onderwerp van discussie geweest. Niet alleen vanwege individuele momenten, maar ook omdat hij in een elftal speelt dat hem op een lastige manier blootlegt. Kenneth Perez wees daar bij ESPN terecht op. Onder Francesco Farioli, zo stelde hij, was Sutalo een zeer goede verdediger. In een compacter geheel, met minder grote ruimtes achter zich, kwamen zijn kwaliteiten anders naar voren. In de huidige setting wordt zijn kwetsbaarheid sneller zichtbaar.

Dat is een belangrijk punt, omdat het voorkomt dat deze discussie te plat wordt. Alsof de ene verdediger per definitie goed is en de andere per definitie niet. Zo werkt het zelden, zeker niet centraal achterin. De omgeving telt mee. De afstanden tellen mee. De manier waarop een ploeg druk zet, telt mee. Een verdediger speelt nooit alleen.

Toch verdwijnt daarmee het ongemak voor Ajax niet. Want zelfs als de context wordt meegenomen, blijft overeind dat een jonge huurling op dit moment waardering krijgt voor precies datgene waar Ajax naar snakt: overtuiging in het verdedigen. Geen aarzeling. Geen halve keuzes. Eerst de bal, dan de rest.

Dat maakt die vergelijking zo pijnlijk. Misschien niet volledig eerlijk, wel veelzeggend.

Ajax ziet in Volendam een profiel dat tegelijk aantrekt en wringt

Het interessante aan Verschuren is dat het verhaal niet ophoudt bij de loftrompet. Van Polen benoemde ook direct zijn beperking aan de bal. Dat is niet onbelangrijk. Bij Ajax wordt een centrale verdediger niet alleen beoordeeld op tackles, kopduels en blokken. Hij moet ook kunnen openen, druk uitspelen, het spel verplaatsen en oplossingen vinden in de eerste fase van de opbouw. Juist daar ligt traditioneel een zware lat.

En laat dat nou precies het punt zijn waarop de discussie ingewikkeld wordt.

Want wat doe je als een speler verdedigend iets laat zien dat je selectie mist, maar in balbezit nog niet volledig past bij het spel dat je wilt spelen? Dan moet een club kiezen wat op dat moment urgenter is. Meer controle aan de bal, of meer hardheid en vanzelfsprekendheid in het verdedigen. Bij Ajax lopen die twee wensen al langer door elkaar heen.

Verschuren belichaamt dat spanningsveld op een haast ongemakkelijke manier. Hij maakt indruk, maar niet op een manier die alle vragen oplost. Eerder op een manier die de vragen scherper maakt.

FC Volendam biedt Verschuren iets wat Ajax nu juist mist

Bij Volendam krijgt Verschuren een omgeving waarin verdedigen vaak de eerste opdracht is. Dat helpt voor zijn ontwikkeling. Daar leer je duels lezen, situaties overleven, keuzes maken zonder luxe. Je leert wat het is om niet elke fout met balbezit te kunnen wegpoetsen. Dat vormt verdedigers. Misschien harder dan een verzorgde opbouwtraining ooit kan doen.

Voor Ajax is dat ergens ook leerzaam om naar te kijken. Niet omdat Volendam ineens het voorbeeld is, maar omdat een verhuurperiode soms blootlegt wat een club zelf minder heeft ontwikkeld. Een verdediger die in Amsterdam vooral werd gezien als talent op afstand, wordt elders ineens besproken op basis van direct zichtbare eigenschappen. Dat verandert nog niet automatisch zijn perspectief, maar wel het gesprek.

En dat gesprek komt deze zomer onvermijdelijk terug. Want als Ajax achterin opnieuw gaat sleutelen, en daar wijst veel op, dan wordt de vraag logisch wat de club al in huis heeft. Of beter: wat tijdelijk buiten de deur staat.

Een huurling als spiegel is voor Ajax nooit helemaal comfortabel

Daarom voelt dit soort aandacht ook ongemakkelijk. Niet omdat Ajax iets verkeerd heeft gedaan door Verschuren te verhuren. Dat kan juist een goede zet zijn geweest. Wel omdat zulke trajecten soms precies op het verkeerde moment een schijnwerper terugzetten op de club. Op het moment dat Ajax zoekende is in de defensie, staat ergens anders een eigen speler op die wordt geprezen om zijn pure verdedigingswerk.

Dan ontstaat automatisch de gedachte: had Ajax hier zelf al iets mee moeten doen?

Dat is misschien nog te vroeg. Verschuren is 21, zit midden in zijn ontwikkeling en heeft volgens de analisten ook duidelijke punten waarop hij nog tekortkomt. Het zou dus te makkelijk zijn om van één tv-fragment meteen een terugkeerverhaal te maken. Maar zo werkt beeldvorming in het voetbal nu eenmaal niet. Zeker niet bij Ajax. Daar wordt elke huurling die elders opvalt al snel onderdeel van een groter verhaal over keuzes, scouting en timing.

En soms is dat terecht.

De echte vraag voor Ajax begint pas na het compliment

De woorden van Van Polen zijn uiteindelijk vooral interessant omdat ze een deur op een kier zetten. Niet per se naar een basisplaats in Amsterdam, wel naar een serieuze herwaardering. Wat voor verdediger heeft Ajax straks nodig? Iemand die aan de bal alles kan, maar in grote ruimtes blijft twijfelen? Of iemand die eerst verdedigt en daarna pas aan de rest denkt?

Dat is geen simpele ja-of-nee-vraag. Het hangt af van trainer, speelwijze en van de spelers eromheen. Toch laat de opkomst van Verschuren bij Volendam zien dat Ajax niet alleen naar buiten hoeft te kijken voor antwoorden. Soms ligt de interessantste spiegel een tijdelijke honderd kilometer verderop.

Niet perfect. Nog lang niet af. Maar wel confronterend genoeg.

En precies daarom is deze vergelijking, hoe hard ook, meer dan een losse tv-uitspraak. Het is een signaal richting Ajax dat de discussie over verdedigen nog lang niet voorbij is.

Het spitsendilemma van Ajax