Waarom de rechterkant van Feyenoord spannend wordt tegen Ajax

De vermoedelijke opstelling van Feyenoord voor De Klassieker vertelt niet alleen wie Robin van Persie beschikbaar heeft. Ze laat ook zien waar zondag een deel van de wedstrijd kan gaan kantelen. Dat punt ligt waarschijnlijk aan de rechterkant van Feyenoord. Door het ontbreken van Mats Deijl, Bart Nieuwkoop en Givairo Read lijkt Jordan Lotomba daar te beginnen, in een wedstrijd waarin juist die zone onder een vergrootglas komt te liggen.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat is geen detail voor liefhebbers van opstellingen. In topduels zit de spanning vaak in precies dit soort plekken. Niet in het geheel, maar in één strook van het veld waar bezetting, timing en onderlinge afstemming ineens heel veel gaan betekenen. Feyenoord heeft nog steeds genoeg kwaliteit om Ajax pijn te doen, maar de vraag is wel hoe stabiel die rechterkant in De Kuip echt zal zijn zodra de wedstrijd openbreekt.

Feyenoord moet tegen Ajax improviseren op rechtsback

De aanleiding is vrij helder. Van Persie mist meerdere opties voor die positie en lijkt daardoor uit te komen bij Lotomba. Dat hoeft op zichzelf geen ramp te zijn. Ervaring helpt in dit soort wedstrijden, zeker in een duel waarin emotie en tempo hoog liggen. Tegelijk is het ook duidelijk dat dit niet de meest vanzelfsprekende route naar een ideale bezetting is.

En juist daarom wordt het interessant. Een rechtsback in De Klassieker moet meer doen dan alleen zijn man volgen. Hij moet weten wanneer hij uitstapt, wanneer hij de lijn bewaakt, wanneer hij steun krijgt van de rechtsbuiten en wanneer hij vooral geen ruimte achter zich mag laten. Dat klinkt als standaardwerk, maar tegen Ajax worden dat snel beslissende seconden.

Zeker als Feyenoord zelf ook vooruit wil spelen. Want dan komt er ruimte achter die back. En ruimte in een topper is zelden neutraal.

De samenwerking met Hadj Moussa wordt in De Kuip belangrijk

De rechterkant is natuurlijk niet alleen Lotomba. Het gaat ook om wie er vóór hem staat. In de vermoedelijke opstelling is dat Anis Hadj Moussa. Een speler die veel kan brengen in de aanval, maar in zo’n wedstrijd ook deel wordt van het verdedigende verhaal van die flank. Dat is soms de onzichtbare laag van een topduel: een buitenspeler wordt ineens beoordeeld op meters terug, timing zonder bal en discipline in momenten waarop hij liever vooruit denkt.

Daarom gaat deze zone ook over samenwerking. Als Lotomba en Hadj Moussa elkaar goed vinden in hun taken, kan Feyenoord daar overeind blijven en misschien zelfs ruimte vinden in de omschakeling. Loopt dat stroever, dan ontstaat er precies het soort twijfel waar een tegenstander op aast. Eén stap te laat. Eén moment van miscommunicatie. Meer is vaak niet nodig.

Dat maakt die rechterkant zo boeiend. Omdat daar geen grote sterrenquote voor nodig is. Daar zie je gewoon of een elftal in een topwedstrijd als geheel werkt.

Ajax zal kijken waar Feyenoord kwetsbaar oogt

Vanuit Ajax gezien ligt het voor de hand dat deze zone in de voorbereiding ook aandacht krijgt. Een tegenstander kijkt altijd waar een ploeg noodgedwongen schuift, waar automatismen minder ingesleten zijn en waar iemand speelt die ritme of zekerheid moet hervinden. Dat is geen geheim. Dat doet elke trainer.

Dus ja, het wijst in de richting dat Ajax zal proberen juist daar situaties te creëren. Met loopacties, dubbele bezetting of door een buitenspeler vaak één tegen één te brengen. Niet per se omdat Feyenoord daar zwak is, maar omdat het de plek is waar de meeste vragen openliggen.

Dat betekent overigens ook iets voor Feyenoord zelf. Van Persie en zijn staf zullen dondersgoed weten waar de aandacht van Ajax naartoe kan gaan. Soms helpt dat. Een kwetsbare zone wordt dan juist extra scherp begeleid. Er komt meer coaching, meer onderlinge alertheid, misschien zelfs meer bescherming vanuit het middenveld. Maar ook dat kost iets. Als een ploeg moet compenseren, verschuift er elders altijd iets mee.

De afwezigheid van Deijl, Nieuwkoop en Read werkt door in het plan

Wat deze situatie extra interessant maakt, is dat het niet om één losse afwezige gaat. Feyenoord mist op die positie meerdere namen. Daardoor wordt de keuze minder een kwestie van voorkeur en meer van noodzaak. En noodzaak verandert vaak de manier waarop een trainer naar een wedstrijd kijkt.

Misschien zie je dat terug in de positionering van de restverdediging. Misschien in hoe hoog Lotomba mag staan. Misschien in de mate waarin een middenvelder zoals Targhalline of Moder naar die kant toe kantelt om te helpen. Dat zijn details die in een vermoedelijke opstelling nog niet zichtbaar zijn, maar in de wedstrijd al snel boven komen drijven.

En daar zit meteen de bredere waarde van zo’n verhaal. Een opstelling is nooit alleen een rij namen. Ze vertelt ook wat een trainer moet opvangen. Waar hij risico accepteert. En waar hij waarschijnlijk liever iets meer zekerheid had gehad.

Juist in De Klassieker kunnen kleine zones groot worden

De neiging bestaat soms om grote wedstrijden alleen via sterren of trainers te lezen. Welke spits scoort? Welke coach wint het tactische duel? Logisch. Maar De Klassieker wordt net zo vaak beslist in kleinere gevechten. Een back die standhoudt. Een flank die dicht blijft. Een buitenspeler die net wel of net niet meeverdedigt.

Dat is waarom de rechterkant van Feyenoord zondag zo spannend wordt. Niet omdat daar per se het probleem van de wedstrijd ligt, maar omdat daar veel samenkomt: blessures, improvisatie, samenwerking en de vraag hoe snel een ploeg zich onder druk kan aanpassen.

En toch hoeft dat niet negatief uit te pakken. Soms groeit een speler juist in zo’n rol. Soms geeft een geïmproviseerde bezetting juist extra concentratie. Dat gebeurt ook. Maar die uitkomst moet dan wel eerst op het veld worden afgedwongen.

Voor Van Persie wordt dit ook een test van afstemming

Voor Robin van Persie zit hier nog een extra laag onder. Een trainer wordt in topwedstrijden niet alleen beoordeeld op zijn basiself, maar ook op hoe goed zijn ploeg kwetsbare zones collectief opvangt. Als Feyenoord aan die rechterkant overeind blijft, is dat dus ook een compliment voor de afstemming binnen het elftal.

Blijft daar juist onrust hangen, dan wordt al snel teruggekeken naar de keuzes ervoor. Had het anders gekund? Had er meer bescherming moeten zijn? Had Feyenoord die kant minder open moeten laten? Zulke vragen horen bij een topwedstrijd waarin elke fout uitvergroot wordt.

Daarom is deze flank meer dan een losse personeelskwestie. Ze kan een kleine samenvatting worden van hoe goed Feyenoord op dit moment als ploeg in elkaar grijpt.

Alles wat je moet weten over de Klassieker