Opvallend: FC Eindhoven ontslaat trainer na... gebroken been

Maurice Verberne brak in oktober zijn been tijdens een oefenvorm op de training van FC Eindhoven. Vier maanden later is hij geen trainer meer van de club. De officiële uitleg is helder. Door zijn langdurige afwezigheid ontstond er een nieuwe dynamiek binnen staf en selectie. In overleg is besloten het seizoen af te maken met interimtrainer Jan Poortvliet. Verberne reageert begripvol en richt zich op zijn revalidatie.

Toch wringt er iets.

Een trainer die uitvalt bij FC Eindhoven

Spelers raken geblesseerd. Clubs zijn daarop ingericht. Er zijn vervangers, roulatie, medische trajecten. Maar wanneer een trainer uitvalt, wordt het anders. Een hoofdtrainer is geen schakel in een systeem, hij ís het systeem.

Verberne kon door zijn beenbreuk maandenlang niet langs de lijn staan. Dat maakte dagelijkse aansturing lastig. FC Eindhoven stelde oud-international Jan Poortvliet aan als tijdelijke vervanger. Een logische oplossing.

Tijdelijk.

Poortvliet nam de groep over. Trainingen gingen door. Wedstrijden werden gespeeld. Gesprekken werden gevoerd zonder Verberne. In de Keuken Kampioen Divisie, waar FC Eindhoven momenteel veertiende staat, telt elke week.

En weken worden maanden.

“Nieuwe dynamiek” als beslissend argument

Technisch directeur Marc Scheepers verwoordde het diplomatiek:
“Door zijn langdurige afwezigheid is er een nieuwe dynamiek ontstaan binnen de staf en de selectie. In goed overleg hebben we daarom besloten om de samenwerking in deze vorm niet voort te zetten.”

Het is een formulering die vaker klinkt in het betaald voetbal. Nieuwe dynamiek kan van alles betekenen. Meer energie. Andere accenten. Andere hiërarchie in de staf. Of simpelweg gewenning aan een nieuw gezicht voor de groep.

Wat het in Eindhoven precies inhoudt, blijft onuitgesproken. Feit is dat Poortvliet het seizoen mag afmaken. 

Begripvol, maar onvermijdelijk pijnlijk

Verberne zelf reageerde zonder harde woorden. “Het is jammer dat ik door mijn blessure en de periode van afwezigheid niet meer kan terugkeren binnen het teamproces dit seizoen.”

Die zin zegt veel. Niet meer kunnen terugkeren in het proces. Alsof de trein doorreed terwijl hij langs de kant stond. Hij focust zich nu volledig op zijn herstel en kijkt met trots terug op zijn periode bij de club. Het zijn correcte zinnen. Professioneel. Zoals trainers dat doen.

Maar onder die woorden zit een ongemakkelijke realiteit: hij verloor zijn baan door een blessure die hij opliep tijdens zijn werk.

Loyaliteit versus continuïteit in de KKD

FC Eindhoven staat veertiende in de Keuken Kampioen Divisie. Geen degradatiezorgen, maar ook geen promotiestrijd. In zo’n middenmootseizoen is stabiliteit vaak belangrijker dan emotie.

Bestuurders kijken vooruit. Wat geeft de meeste rust? Wie staat er nu voor de groep? Welke lijn willen we vasthouden?

Als een interimtrainer maandenlang de dagelijkse leiding heeft, verschuift het zwaartepunt vanzelf. Spelers bouwen een relatie op. Automatismen ontstaan. Dan voelt terugkeren naar de oude situatie soms als een nieuwe wissel.

Zakelijk is het besluit te verdedigen. Menselijk blijft het schuren.

Wat zegt dit over het vak van trainer?

Een speler met een langdurige blessure behoudt meestal zijn contract. Revalidatie is onderdeel van het werk. Bij trainers ligt dat anders. Hun waarde zit in aanwezigheid, in directe sturing, in het dagelijks beïnvloeden van de groep.

De zaak-Verberne laat zien hoe kwetsbaar die positie is. Niet vanwege slechte resultaten. Niet vanwege ruzie. Maar vanwege overmacht.

Misschien is dat de hardste les van deze beslissing. In het profvoetbal draait alles door. Ook als iemand geblesseerd aan de kant staat.