Sparta ontdekt goud in eigen huis met Lushendry Martes

Sparta wilde rust. Minder grilligheid. Meer controle in wedstrijden waarin het vorig seizoen soms alle kanten op ging. Er kwam ervaring bij. Spelers die al honderden wedstrijden in de benen hebben. Zekerheid.

En toen stond daar ineens Lushendry Martes. Zeventien jaar. Rechtsback. Alsof hij er al drie seizoenen loopt.

Dat is geen romantisch jeugdverhaal. Het is een ontwikkeling die het beleid op Het Kasteel subtiel onder druk zet.

Het idee achter Toornstra en Sambo

Na twee sterke jaren waarin Sparta nadrukkelijk op jonge, ontwikkelbare spelers inzette, wilde de club een volgende stap zetten. Minder afhankelijk van pieken en dalen. Meer volwassenheid in het elftal.

Jens Toornstra werd gehaald als schakel tussen kleedkamer en veld. Sambo keerde terug voor stabiliteit op de flank. De gedachte was logisch: jonge spelers begeleiden, wedstrijden beter uitspelen, minder verrassingen.

Alleen pakt het in de praktijk vaak anders uit.

Toornstra zit inmiddels geregeld op de bank. Sambo verloor zijn plek. En dat is niet omdat de ervaring tekortschiet, maar omdat Martes zich simpelweg in het elftal heeft gespeeld.

Op zijn zeventiende.

Sparta–NEC liet zien wat Martes brengt

In de wedstrijd tegen NEC viel vooral zijn volwassenheid op. Niet met wilde acties of opzichtig spel, maar juist in de details. Positionering. Timing in duels. Het moment waarop hij wél instapt, en wanneer hij blijft staan.

Hij pakte een gele kaart op een moment dat NEC dreigde door te breken. Slim, maar ook een risico. Kort daarna nog een overtreding. Dat is zo’n situatie waarin een jonge speler kan doorschieten. Hij bleef rustig.

Dat is misschien nog wel het meest opvallende aan Martes: er zit geen haast in zijn spel. Geen bewijsdrang.

Alsof hij de tijd aan zijn kant heeft.

Contract tot 2030 zegt veel – maar niet alles

Sparta verlengde zijn contract tot 2030. Dat is een duidelijk signaal. De club ziet hem als toekomstig kapitaal, sportief en financieel. Tegelijk werd er intern al met een glimlach gezegd: die vijf jaar gaat hij hier waarschijnlijk niet volmaken.

Als een 17-jarige verdediger in de Eredivisie al zo oogt, dan komt er belangstelling. Dat is hoe het werkt. Sparta weet dat. De speler weet dat. Iedereen weet dat.

De vraag is alleen: hoe snel?

Opleiden zit in het DNA van Sparta

Wat bij Martes opvalt, past in een bredere lijn. Sparta durft jonge spelers niet alleen te brengen, maar ook te laten staan. Geen paniek na één fout. Geen teruggrijpen naar zekerheid puur vanwege naam of leeftijd.

Dat vraagt lef van een trainer.

Maurice Steijn kiest zichtbaar voor vorm boven status. Dat betekent soms dat een ervaren kracht op Het Kasteel moet plaatsnemen op de bank. Dat betekent ook dat je accepteert dat een 17-jarige soms een fout maakt.

Maar het vertrouwen betaalt zich uit.

Martes oogt niet als een noodoplossing. Hij oogt als een vanzelfsprekend onderdeel van het elftal.

Sparta tussen ambitie en etalage

Hier ligt het spanningsveld.

Sparta wil structureel meedoen in het linkerrijtje. Daarvoor heb je stabiliteit nodig. Ervaring. Routine in beslissende fases van het seizoen.

Tegelijk blijft de club een opleidingsmachine. Als Martes zich zo ontwikkelt, stijgt zijn marktwaarde snel. Dat levert geld op, maar kan ook betekenen dat je opnieuw moet bouwen.

De kunst is timing. Wanneer zeg je nee tegen een bod? Wanneer kies je voor sportieve continuïteit boven financiële winst?

Dat zijn beslissingen die niet op het veld worden genomen, maar in kantoren.

De rol van de ervaren spelers

Wat nu helpt, is dat de ervaren krachten niet zichtbaar dwarsliggen. Toornstra blijft een mentor. Sambo traint gewoon door. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar is het niet.

De combinatie van ervaring en onbevangenheid geeft Sparta balans. Martes profiteert daarvan. Hij hoeft niet de leider te zijn. Hij mag gewoon spelen.

En dat is misschien wel de ideale omgeving voor een speler van zeventien.

Meer dan een hype

Het gevaar bij dit soort verhalen is overdrijven. Vergelijkingen maken met internationale namen. Denzel Dumfries wordt al genoemd. Dat is begrijpelijk – zelfde positie, zelfde leeftijdsfase - zelfde route via Sparta – maar het zegt vooral iets over onze behoefte om snel te duiden. Toekomst voorspellen blijft lastig.

Dat hoeft niet.

Wat nu telt, is dat Lushendry Martes bij Sparta laat zien dat leeftijd geen argument meer is in de Eredivisie. Als je goed genoeg bent, speel je. Zo simpel is het.

En voor Sparta betekent dat iets groters: de opleiding levert opnieuw een basisspeler af op het moment dat de club juist zekerheid zocht in ervaring.

Misschien is dat geen tegenstelling. Misschien is dát juist de zekerheid.

Sparta wilde controle.
En kreeg een 17-jarige die speelt alsof hij die al heeft.