Go Ahead wil antwoorden van KNVB na arbitrageheibel

Go Ahead Eagles speelde in De Kuip bijna een hele wedstrijd met tien man, hield lang stand en verloor alsnog door een strafschop in blessuretijd. Het was precies het soort middag dat een seizoen kan kantelen: niet alleen door het resultaat, maar door het gevoel dat je er “niet eens eerlijk” doorheen komt. De woede die daarna loskwam bij staf en directie ging daarom niet alleen over die ene beslissing, maar over een patroon dat supporters menen te herkennen.

Feyenoord – Go Ahead Eagles als lont in het kruitvat

Wie onderin staat, ziet elke fluit door een vergrootglas. En wie al weken het gevoel heeft dat details tegenzitten, heeft aan één discutabel moment genoeg om de emmer te laten overlopen.

Bij Go Ahead gebeurde dat na Feyenoord–Go Ahead (1-0), waar de discussie zich concentreerde op twee dingen: de vroege rode kaart, en het penaltymoment laat in de wedstrijd. Direct na afloop spraken trainer Melvin Boel en doelman Jari De Busser zich stevig uit, terwijl ook algemeen directeur Jan Willem van Dop zijn frustratie niet verborg.

Het gaat dan allang niet meer alleen om “was het een penalty?”. Het gaat om het gevoel dat je in Rotterdam een wedstrijd speelt waarin elk grijs moment naar één kant valt. Dat gevoel is rationeel lastig te bewijzen, maar emotioneel juist heel makkelijk te verkopen — zeker aan een achterban die al met knopen in de maag naar het scorebord kijkt.

“Schijn van partijdigheid” en de regionale discussie

Op de klankbordavond van Go Ahead Eagles kwam een tweede laag op tafel: niet alleen de beslissing, maar de context van de scheidsrechter. Supporters wezen op regionale banden en de schijn die dat kan oproepen, bijvoorbeeld omdat de arbiter in (of rondom) Rotterdam werkt. Van Dop ging daar zichtbaar in mee door publiekelijk te zeggen dat hij van scheidsrechtersbaas Raymond van Meenen wil weten waarom Bas Nijhuis geen wedstrijden van FC Twente mag fluiten, terwijl er bij andere aanstellingen wél ruimte lijkt.

Daar zit een belangrijk mechanisme achter. De KNVB hamert steevast op integriteit en stelt dat die niet ter discussie staat. Tegelijk is beeldvorming geen bijzaak meer: supporters leven in een wereld waarin details rond afkomst, woonplaats of ‘voorkeur’ razendsnel een eigen leven gaan leiden. Zeker als je, zoals Go Ahead, al langer het gevoel hebt dat je vaker aan de verkeerde kant van de streep terechtkomt.

Wat de klankbordavond vooral blootlegt: de huidige regels zijn voor veel mensen te smal. Als het klopt dat de KNVB in de praktijk óók rekening houdt met regionale gevoeligheden (zoals bij Nijhuis en Twente), dan willen supporters weten waarom dat niet eenduidig is.

Video: Klankbordavond bij Go Ahead Eagles. Tekst gaat door onder de video.

Waarom de VAR de frustratie niet wegneemt

De VAR is ooit verkocht als vangnet. In de beleving van veel supporters is het inmiddels eerder een extra frustratielaag: je ziet het moment terug, je ziet herhalingen op socials, en toch blijft het oordeel staan. Dat voelt als “bewijs” dat niemand luistert.

Belangrijk detail: VAR-protocollen zijn streng en gaan over duidelijke fouten, niet over elk discutabel duel. Daardoor krijg je situaties waarin supporters denken: hoe kan dit níét teruggedraaid worden? terwijl de VAR (volgens de letter) kan zeggen: het is interpretatie. En als er dan óók nog een moment is waarbij het publiek het idee heeft dat er niet eens serieus naar gekeken is, dan verschuift boosheid van “fout” naar “minachting”.

Daar zit het gevaar: het gaat niet meer over de spelregel, maar over vertrouwen.

Telstar, de busopwachting 

Dat wantrouwen staat niet op zichzelf. In dezelfde periode wachtten ontevreden supporters opnieuw de spelersbus op na bekerteleurstelling; politie moest zelfs worden ingeschakeld, terwijl Van Dop en Van Hintum het gesprek aangingen.

Het zegt iets: wanneer prestaties onder druk staan, zoekt een club steun via dialoog (klankbordavond), en zoekt een deel van de achterban invloed via zichtbaarheid (bus opwachten, online druk). Dan wordt arbitrage een perfect ‘anker’ voor frustratie, omdat het iets is waar je als supporter weinig controle over hebt — en dus juist makkelijk als verklaring gaat dienen.

De clubleiding probeert hier een balans te vinden: wel benoemen dat er irritatie is, maar niet escaleren tot een open oorlog met de KNVB. Want ook dat werkt terug: scheidsrechters worden geen millimeter milder omdat je harder roept.

Wat kan Go Ahead wél doen richting KNVB?

Go Ahead kan de uitslag niet terugkrijgen. Maar er zijn wel drie dingen die zinvol zijn, zonder dat je jezelf belachelijk maakt:

1. Transparantie over het proces: niet “we hebben contact gehad”, maar: wat is er besproken, welke uitleg kwam er, en wat doen we ermee? Dat haalt ruis weg.

2. Duidelijkheid vragen over aanstellingsbeleid: de Nijhuis/Twente-casus is precies zo’n voorbeeld dat om uitleg vraagt, omdat het anders willekeur lijkt.

3. Intern voorkomen dat arbitrage een excuus wordt: je mag boos zijn, maar je moet ook winnen in wedstrijden waar de scheids geen hoofdrol speelt. Anders wordt de discussie een comfortabele schuilplek.

Het lastige is: Go Ahead heeft op dit moment geen luxe om dit thema rustig te “managen”. Alles hangt aan punten. En juist daarom ontbrandt het zo snel.