Brobbey vindt in Konaté het duel dat zijn seizoen typeert

Brian Brobbey heeft dit seizoen al heel wat Premier League-verdedigers tegenover zich gehad, maar één duel is hem het meest bijgebleven. Niet omdat hij eruit kwam als winnaar. Juist niet eigenlijk.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

In gesprek met Viaplay wees de spits van Sunderland zijn onderlinge strijd met Ibrahima Konaté aan als zijn favoriete duel van het seizoen. Brobbey dacht in de thuiswedstrijd tegen Liverpool even dat hij had gescoord. Hij kreeg de bal, draaide weg en leek op weg naar een grote kans. Tot Konaté alsnog kwam.

“Toen kwam hij met zijn lange benen”, vertelde Brobbey. De verdediger van Liverpool haalde de bal met een sliding weg. “Toen dacht ik echt: wauw...”

Het is een klein fragment, maar wel eentje dat goed past bij het seizoen van Brobbey in Engeland.

Brobbey treft bij Sunderland precies het soort duels dat hij zocht

Brobbey is altijd een spits geweest die leeft van contact. Hij wil verdedigers voelen, gebruikt zijn lichaam, houdt ballen vast en probeert vanuit kracht ruimte te maken. In de Eredivisie leverde dat hem vaak voordeel op. In de Premier League komt hij elke week verdedigers tegen die dat spelletje net zo goed aankunnen.

Konaté is daar misschien wel het beste voorbeeld van.

De Fransman is groot, snel en fysiek sterk. Precies het type verdediger waarbij Brobbey niet zomaar zijn lichaam tussen bal en man kan zetten. Dat hij juist dat duel noemt, zegt iets over hoe hij zijn eerste seizoen bij Sunderland beleeft. Niet alleen de goals blijven hangen, ook de momenten waarop hij merkt hoe hoog het niveau is.

Dat hoeft geen zwakte te zijn.

Voor een spits als Brobbey kan zo’n duel juist waardevol zijn. Hij wordt getest op de dingen die normaal zijn wapens zijn. Als hij wegdraait, komt er nog een been. Als hij denkt dat hij ruimte heeft, blijkt de verdediger toch nog dichtbij. Als hij denkt dat hij klaar is om af te drukken, is het moment alweer voorbij.

Welkom in Engeland.

Konaté-moment tegen Liverpool blijft hangen bij Brobbey

De wedstrijd tegen Liverpool eindigde voor Sunderland in een 0-1 nederlaag. Brobbey speelde de negentig minuten uit, maar kwam niet tot het moment waar hij op hoopte. Of beter gezegd: hij kwam er bijna.

Juist dat bijna-moment is blijven hangen.

Brobbey beschreef hoe hij wegdraaide en dacht dat de goal eraan kwam. Dat is typisch spitseninstinct. In een fractie van een seconde voelt een aanvaller dat de situatie openligt. De keeper, de hoek, de balans van de verdediger: alles lijkt even te kloppen.

Alleen dacht Konaté daar anders over.

Zijn sliding voorkwam dat Brobbey Liverpool pijn deed. Voor de buitenwereld was het één defensieve ingreep in een competitiewedstrijd. Voor Brobbey was het een herinnering aan het niveau waarop hij nu speelt.

Daar zit ook iets moois in. Hij noemt het duel niet met frustratie, maar met bewondering. Alsof hij erkent dat Konaté op dat moment gewoon iets bijzonders deed.

Dat hoor je niet elke spits zo zeggen.

Brobbey wordt bij Sunderland anders beoordeeld dan bij Ajax

Bij Ajax lag de aandacht rond Brobbey vaak op zijn rendement. Scoort hij genoeg? Is hij fit genoeg? Maakt hij de juiste keuzes voor het doel? Dat zijn vragen die bij een Ajax-spits bijna vanzelf komen, omdat die ploeg in de Eredivisie meestal veel rondom het strafschopgebied speelt.

Bij Sunderland is zijn context anders.

De club staat twaalfde in de Premier League en Brobbey moet harder werken voor zijn momenten. Hij krijgt niet elke wedstrijd vijf of zes grote kansen. Soms moet hij vooral duels winnen, een uitweg bieden, verdedigers bezighouden en zorgen dat Sunderland onder druk kan aansluiten.

Zijn cijfers zijn prima: zeven doelpunten en één assist in dertig duels. Geen krankzinnig aantal, maar ook geen lijn die los gezien moet worden van zijn rol en de competitie waarin hij speelt.

In Engeland telt meer dan alleen afmaken. Zeker bij een ploeg buiten de top.

Brobbey moet daar laten zien dat hij overeind blijft tegen verdedigers als Konaté. Dat hij negentig minuten kan blijven vechten. Dat hij met zijn rug naar de goal nuttig is en toch gevaarlijk kan worden wanneer er ruimte komt.

Dat maakt zijn keuze voor Konaté logisch. Dat duel raakt aan de kern van zijn seizoen.

Sunderland ziet Brobbey groeien in de Premier League

Brobbey kwam afgelopen zomer voor twintig miljoen euro over van Ajax en tekende tot medio 2029. Dat is geen kleine investering voor Sunderland. De club haalde hem niet alleen voor wat hij al was, maar vooral voor wat hij in Engeland kan worden.

Een spits met kracht, diepte en ruimte om te groeien.

Zijn eerste seizoen lijkt in dat opzicht een leerjaar op hoog niveau. Brobbey speelt veel, maakt goals en ervaart wekelijks wat het betekent om in de Premier League tegen fysiek sterke defensies te staan. Soms wint hij die duels. Soms loopt hij tegen iemand aan die hem net de baas is.

Zoals Konaté.

Dat Bayern München volgens de berichtgeving zijn verrichtingen in de gaten zou houden, geeft zijn seizoen extra lading. Zulke interesse ontstaat niet alleen door een doelpuntentotaal. Clubs kijken ook naar profiel. Naar fysieke kwaliteiten. Naar aanpasbaarheid. Naar de vraag of een spits in een zwaardere competitie overeind blijft.

Brobbey laat in elk geval zien dat hij meedoet.

Nog niet foutloos. Wel zichtbaar.

Brobbey’s bewondering voor Konaté zegt veel

Het opvallendste aan zijn verhaal is misschien dat Brobbey het moment niet wegwuift. Hij had kunnen zeggen dat hij pech had. Dat hij net te laat was. Dat de bal verkeerd lag. In plaats daarvan benoemt hij vooral de klasse van Konaté.

“Wauw”, dacht hij.

Dat is eerlijk. En ergens ook volwassen.

Een spits die zichzelf wil ontwikkelen, moet herkennen wanneer een verdediger hem echt test. Brobbey lijkt dat te doen. Hij weet dat dit soort duels hem verder brengt, ook als hij ze niet allemaal wint.

Zijn seizoen bij Sunderland wordt daardoor niet alleen geschreven in goals en assists. Het zit ook in zulke momenten. Een draai, een opening, een sliding, een gedachte dat hij al gescoord had.

En dan toch Konaté.

Voor Brobbey is dat kennelijk het duel dat blijft hangen. Misschien juist omdat het hem liet voelen waar hij nu staat. In een competitie waarin je soms denkt dat je weg bent, tot er alsnog een verdediger met lange benen naast je opduikt.

Ajax staat voor zomer waarin bijna niemand zeker is