Ajax kijkt naar spannendere Spaanse namen, maar Marcelino verdient een serieuzere blik

Eder Sarabia hoeft maar een paar Ajax-posts te liken of het gerucht draait alweer warm. Ajax zit klaarblijkelijk in een fase waarin elk Spaans spoor meteen gewicht krijgt. Jordi Cruijff zoekt nadrukkelijk in die markt, Míchel geldt volgens meerdere berichten als topkandidaat, Sarabia blijft rondzingen, en dus wordt zelfs Instagram ineens deel van de zoektocht.

Alleen schuilt daar ook een risico in. Dat Ajax zich laat meeslepen door de spannendste namen, de modernste profielen en de trainers die het lekkerst klinken in een nieuwsalert. Terwijl de interessantere vraag misschien elders ligt: welke Spaanse trainer past nu echt bij de problemen van dit Ajax? En dan kom je sneller bij Marcelino uit dan bij de namen die nu het meeste rumoer maken.

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

Míchel en Sarabia zijn aantrekkelijke opties, maar dat is niet hetzelfde als de beste match voor Ajax

Laat helder zijn: Míchel en Sarabia zijn geen gekke namen. Míchel heeft bij Girona laten zien dat hij snel een herkenbaar spelidee in een ploeg kan krijgen. Sarabia heeft een modern profiel, spreekt de taal van Cruijffs zoektocht en oogt als een trainer van deze tijd. Het zijn precies de types waar een club als Ajax automatisch naar kijkt als er opnieuw gebouwd moet worden, maar aantrekkelijkheid en passendheid zijn niet hetzelfde.

Ajax had dit seizoen niet alleen een tekort aan ideeën aan de bal. Het had vooral een tekort aan houvast als de wedstrijd vies werd. Bij voorzetten. In luchtduels. In de restverdediging. Na balverlies. In de momenten waarop een tegenstander niet meedeed aan het mooie voetbal, maar gewoon koos voor duels, chaos en tweede ballen. Dan gaat het minder over welke trainer het spannendst klinkt en meer over welke trainer een elftal weer in elkaar kan zetten.

Marcelino raakt precies de plekken waar Ajax dit seizoen het vaakst brak

Dat is waarom Marcelino serieuzer genomen moet worden dan nu gebeurt. Niet omdat hij de hipste naam is. Juist omdat hij dat niet is.

Villarreal speelde onder hem compact, georganiseerd en volwassen. Zijn ploegen zijn herkenbaar in hun discipline: twee strakke lijnen, duidelijke pressingtriggers, weinig ruimte tussen middenveld en defensie, slim verdedigen van de as en snel verticaal denken zodra de bal wordt veroverd. Niet het soort voetbal dat meteen als romantisch wordt verkocht, wel het soort voetbal dat een ploeg betrouwbaar maakt en precies dat miste Ajax.

Bij Marcelino zie je geen elftallen die in balbezit prachtig staan, maar bij de eerste omschakeling uit elkaar waaien. Je ziet ploegen die weten wie welke ruimte bewaakt. Die de wedstrijd kleiner maken voor de tegenstander. Die niet alleen aan de bal, maar ook zonder bal een plan hebben. In het Ajax van nu zou dat geen detail zijn, maar een correctie.

Zijn werk bij Villarreal is sterker dan de hype rond andere namen doet vermoeden

Daarbij helpt het dat Marcelino niet uit een theoretisch hoekje komt. Zijn recente werk is tastbaar. Tijdens zijn huidige periode bij Villarreal won hij 58 van zijn 117 wedstrijden, waarvan 52 van zijn 97 competitieduels. Villarreal verzekerde zich opnieuw van Champions League-voetbal en had zelfs nog zicht op de tweede plek. Sid Lowe beschreef in The Guardian hoe Marcelino Villarreal wéér terugbracht naar de Champions League en daar tegelijk afscheid nam van een club die hij sportief opnieuw had opgetild.

Dat is serieus werk. Ook over zijn hele loopbaan heen zit daar een patroon in. Clubs worden onder Marcelino niet vaag beter, maar concreet stabieler. Zaragoza omhoog. Recreativo omhoog en naar hun beste klassering ooit. Racing naar Europa. Valencia twee keer naar de top vier. Athletic Club naar prijzen. Villarreal opnieuw naar de Champions League. Dat soort trainers roept soms minder opwinding op dan een nieuwe hypecoach, maar bouwt wel een spoor van bewijs op.

De tegenwerpingen zijn echt, en Ajax moet die ook serieus nemen

Daar staat wel iets tegenover. Marcelino is niet zonder risico. Villarreal was in de Champions League dit seizoen zwak. Eén punt uit acht wedstrijden, 35ste in de league phase, vroeg klaar in Europa. Ook in de Copa del Rey ging het pijnlijk mis. Dat moet je niet wegmasseren, zeker niet als Ajax een trainer zoekt die op meerdere fronten moet presteren.

Maar ook daar is context. De selectie was niet overdreven diep, de club speelde voor het eerst echt zwaar op meerdere fronten en achter de schermen liep de relatie tussen coach en bestuur scheef. Volgens aanvullende berichtgeving op Tribuna zat de kern van de breuk in mislukte contractverlenging en een fundamenteel verschil van visie: Villarreal wilde duurzamer, zuiniger en meer richting academy; Marcelino wilde meer sportieve slagkracht, meer ervaring en een steviger project. Dat maakt zijn Europese misser niet onbelangrijk, maar wel beter te plaatsen.

Juist daarom zou de Cruijff-factor interessant kunnen worden

En hier wordt Ajax relevant. Want Cruijff zoekt niet zomaar een Spaanse trainer, maar iemand die een ploeg opnieuw richting moet geven. Marcelino is dan interessant omdat hij geen tussenpausprofiel heeft. Hij weet wat hij wil, vraagt vertrouwen en stapt niet in voor een half project. Misschien is dat precies waarom hij minder vaak wordt genoemd dan Míchel of Sarabia. Marcelino voelt minder als droom en meer als beslissing.

En toch zou juist dat Ajax moeten aanspreken. Deze selectie vraagt niet alleen om ideeën, maar om autoriteit. Niet alleen om balbezit, maar om ordening. Niet alleen om een mooi plan, maar om een ploeg die weer weet waar de wedstrijd gewonnen en verloren wordt. Ajax kijkt nu naar spannendere Spaanse namen. Begrijpelijk ook. Alleen zou het dom zijn als de club daardoor de trainer mist die misschien het scherpst raakt aan wat dit elftal werkelijk nodig heeft. Marcelino is niet de luidste optie. Wel een die serieuzer bekeken moet worden.