Crystal Palace wint Conference League-finale van Rayo Vallecano dankzij Mateta

Crystal Palace heeft de Conference League gewonnen. In Leipzig besliste Jean-Philippe Mateta de finale tegen Rayo Vallecano kort na rust: 1-0. De Londenaren trokken daarmee hun eerste Europese prijs ooit over de streep, in een finale die lang stroef op gang kwam, maar na de openingstreffer eindelijk losbarstte.

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

Palace begon in de Red Bull Arena als de ploeg met het meeste internationale gewicht in de benen, al leverde dat in het openingskwartier vooral dreiging en nog weinig echte kansen op. Oliver Glasner, bezig aan zijn laatste wedstrijd voor de club, zag zijn elftal de bal hebben en via Daniel Muñoz’ verre inworpen en de snelheid van Ismaila Sarr op zoek gaan naar onrust. Rayo Vallecano koos, zoals vaker dit seizoen, voor discipline, compacte afstanden en snelle uitbraken zodra de ruimte zich aandiende.

De eerste echte waarschuwing kwam al snel van Palace-kant. Na balverlies van Pathé Ciss kon Mateta in de omschakeling bijna Sarr wegsteken, maar de pass was te hard. Het typeerde een beginfase waarin Palace wel de bovenliggende partij was, maar te vaak net slordig bleef in de beslissende bal. Rayo loerde intussen geduldig op het moment dat het zelf kon toeslaan. Na een kwartier spelen was het duel nog altijd zonder schot op doel, wat veel zei over de spanning op deze finaleavond.

Langzaam schoof Rayo iets verder op. De Frutos en García probeerden via de zijkanten gevaar te stichten, terwijl Unai López met een schot naast nog het dichtst bij de openingstreffer kwam. De Madrilenen waren in die fase niet beter, maar wel dreigender dan daarvoor. Palace hield daar vooral de energie van Adam Wharton tegenover. De middenvelder was in de eerste helft de speler die het meeste ritme in het Engelse spel probeerde te brengen.

De grootste kans voor rust was uiteindelijk wel voor Palace. In blessuretijd van de eerste helft slingerde Wharton de bal voor en mocht Tyrick Mitchell vogelvrij inkoppen. De linksback kreeg de bal echter verkeerd op zijn hoofd, waardoor zijn inzet naast ging. Het was de uitgelezen kans om de finale open te breken. Dat gebeurde nog niet. Na 45 minuten stond er 0-0 op het bord, zonder één schot tussen de palen. Het soort ruststand waarbij vooral de finale zelf nog op gang moest komen.

Mateta breekt de avond open

Na de pauze veranderde dat snel. Waar de eerste helft vooral in het teken had gestaan van voorzichtigheid en afwachting, kwam Palace nu met meer overtuiging uit de kleedkamer. Rayo maakte meteen een overtreding op Kamada, Lopez pakte geel, en een paar minuten later viel de beslissing van de avond. Adam Wharton haalde uit, de bal viel na de redding van Batalla precies voor de voeten van Jean-Philippe Mateta en de Franse spits hoefde van dichtbij alleen nog binnen te tikken: 1-0.

De opluchting bij Palace was enorm. Niet alleen omdat de wedstrijd eindelijk openbrak, maar ook omdat de ploeg vanaf dat moment kreeg waar ze de hele eerste helft al naar op zoek was geweest: ruimte. Rayo moest komen en Palace kreeg meer lucht in de counters. Dat leverde direct nieuwe kansen op. Eerst liet Yeremy Pino met een schitterende vrije trap zien hoe dicht Palace bij de 2-0 zat, toen de bal via beide palen weer uit het doel sprong. Kort daarna voorkwam Batalla met een reflex van dichtbij Mateta’s tweede van de avond.

Juist in die fase had Rayo alle reden om blij te zijn dat het verschil maar één goal bleef. De ploeg van Iñigo Pérez probeerde wel iets terug te doen, maar had moeite om de juiste pass in de omschakeling te vinden. Vooral Ratiu leverde in de tweede helft te vaak slordige eindballen af op momenten dat een uitbraak openlag. Pérez greep in met wissels, bracht nieuwe energie in de ploeg en hoopte op een laatste offensief, maar Palace had de wedstrijd intussen duidelijk beter in handen dan de stand deed vermoeden.

Toch bleef het lang spannend. Palace verzuimde het duel te killen en daardoor hoefde Rayo de hoop niet op te geven. García kwam nog een keer over links door, Alemão probeerde het van afstand en Lejeune waagde zich in de slotfase zelfs aan een schot van ver buiten de zestien. De echte gelijkmaker hing echter nooit vol in de lucht. Daarvoor bleef Palace, met Henderson als rustige laatste man en een verdediging die de tweede ballen goed oppakte, te stabiel.

In het laatste kwartier haalde Glasner zijn doelpuntenmaker Mateta naar de kant. Jørgen Strand Larsen, met een verleden in Groningen, kwam als vervanger in de ploeg, maar hoefde geen hoofdrol meer te spelen. Die was al vergeven aan Mateta, die uitgerekend met pas zijn tweede Conference League-doelpunt van het seizoen de beker besliste.

Een historische prijs voor Palace

Zo kreeg de finale uiteindelijk toch nog een duidelijk gezicht. Crystal Palace was voor rust de iets betere ploeg, na rust ook de gevaarlijkste, en hield daarna voldoende controle om de voorsprong te verdedigen. Voor Palace betekent het een historische avond: de eerste Europese prijs uit de clubgeschiedenis én een ticket voor de Europa League van volgend seizoen. Voor Rayo Vallecano blijft vooral de teleurstelling over van een droomseizoen dat eindigde zonder hoofdprijs. In Leipzig viel het kwartje naar de kant van Palace.