Waarom Jorthy Mokio voor DR Congo kiest in plaats van België

Jorthy Mokio heeft zijn keuze voor DR Congo zelf uitgelegd. De achttienjarige middenvelder van Ajax deelde via Instagram een persoonlijke verklaring over zijn interlandswitch en maakte daarin duidelijk dat het voor hem niet draait om de snelste route naar speelminuten.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat maakt zijn keuze opvallend.

Mokio speelde al voor Jong België en kwam zelfs één keer uit voor de Rode Duivels. Toch kiest hij nu voor de Democratische Republiek Congo. Niet omdat daar direct een kortetermijnkans ligt, benadrukt hij zelf. Sterker nog: hij weet dat FIFA-regels ervoor kunnen zorgen dat hij mogelijk niet snel in actie komt.

Toch staat zijn besluit vast.

“Dit is geen beslissing van mijn verstand, het is een beslissing van mijn hart”, schrijft Mokio.

Ajax-talent Mokio legt keuze voor DR Congo persoonlijk uit

Mokio kiest in zijn verklaring voor een rustige toon. Geen grote belofte, geen harde breuk met België, geen poging om zijn keuze groter te maken dan nodig. Hij begint juist met dankbaarheid.

België heeft hem veel gegeven, schrijft hij. Op het veld en daarbuiten. Dat wil hij niet wegpoetsen.

Daarmee haalt Mokio meteen wat spanning uit zijn overstap. Een interlandswitch kan snel gevoelig liggen, zeker wanneer een jonge speler al in beeld is geweest bij het ene land en vervolgens voor een ander land kiest. Bij Mokio is dat niet anders. Hij was onderdeel van de Belgische jeugdploegen en droeg ook al het shirt van de Rode Duivels.

Dan wordt zo’n keuze vanzelf bekeken.

Mokio lijkt dat te beseffen. Hij legt uit dat zijn band met Congo en zijn roots met de tijd sterker werd. Zo sterk dat hij die niet langer kon negeren. Dat is de kern van zijn verhaal.

Niet de agenda. Niet de concurrentie. Niet een snelle uitnodiging.

Zijn afkomst.

Mokio weet dat DR Congo-keuze geduld kan vragen

Het meest interessante deel van zijn verklaring zit misschien wel in de manier waarop hij vooruitloopt op vragen over de FIFA-regels. Mokio weet dat zijn overstap niet automatisch betekent dat hij direct inzetbaar is. Hij schrijft dat hij zich volledig bewust is van de reglementaire termijnen en die ook aanvaardt.

Dat is belangrijk.

Veel interlandkeuzes worden van buitenaf snel gelezen als carrièreplanning. Waar is de kans op speeltijd groter? Waar is het toernooi dichterbij? Welk land biedt sneller een basisplaats? Bij Mokio is dat beeld minder simpel, omdat hij zelf juist benadrukt dat zijn keuze niet geboren is uit een kortetermijnkans.

Hij noemt het een beslissing voor de lange termijn.

Dat geeft zijn overstap een andere lading. Als hij inderdaad moet wachten voordat hij voor DR Congo kan spelen, neemt hij dat voor lief. Dan is de keuze vooral symbolisch en persoonlijk voordat die sportief zichtbaar wordt.

Voor een speler van achttien is dat best een volwassen boodschap.

België blijft in Mokio’s verhaal niet de tegenpartij

Wat opvalt: Mokio zet België niet weg. Hij kiest voor DR Congo, maar doet dat zonder België af te vallen. Dat maakt zijn verklaring sterker.

Hij had kunnen benadrukken dat zijn toekomst elders ligt. Hij had kunnen wijzen op een gebrek aan perspectief. Hij had kunnen doen alsof het Belgische hoofdstuk weinig meer betekende. Dat doet hij niet.

Hij blijft België dankbaar.

Daarmee blijft er ruimte voor nuance in een gevoelig verhaal. Een speler met meerdere achtergronden hoeft niet per se tégen het ene land te kiezen om vóór het andere land te kiezen. Bij Mokio klinkt vooral door dat hij dichter bij een ander gevoel is uitgekomen.

Dat is ook hoe hij het zelf formuleert. Hij voelt zich Congolees in hart en nieren en wil onder die kleuren het volgende hoofdstuk van zijn verhaal schrijven.

Dat is helder. En persoonlijk.

Ajax ziet Mokio internationaal nieuw pad kiezen

Voor Ajax verandert er sportief op korte termijn waarschijnlijk weinig. Mokio blijft vooral een talent in ontwikkeling, een speler die in Amsterdam zijn volgende stappen moet zetten. Toch krijgt zijn profiel door deze keuze wel een extra laag.

Hij is niet alleen een jonge Ajax-middenvelder die zich richting het eerste elftal wil ontwikkelen. Hij is nu ook een speler die internationaal bewust een andere route kiest.

Dat kan iets doen met zijn status. DR Congo krijgt er een groot talent bij, al is het afwachten wanneer hij daadwerkelijk beschikbaar is. Voor Mokio zelf kan het een duidelijke richting geven. Een nationaal project waar hij zich op lange termijn aan verbindt, zonder dat alles meteen om de eerstvolgende interlandperiode draait.

Bij jonge spelers wordt veel vroeg ingevuld. Welke club wordt de volgende? Welk land kiest hij? Hoe snel breekt hij door? Mokio probeert in zijn verklaring juist een stap terug te zetten.

Hij kiest, maar hij haast niet.

Interlandswitch Mokio gaat verder dan voetbalplanning

De overstap van Mokio laat zien waarom interlandkeuzes bij spelers met meerdere achtergronden gevoelig blijven. Van buiten lijkt het soms een rationele afweging. Een speler kiest het land waar hij het snelst kan spelen, de meeste kans maakt op een eindtoernooi of de beste sportieve toekomst ziet.

Soms zal dat meespelen. Voetballers denken ook aan hun loopbaan.

Maar bij Mokio klinkt iets anders sterker door. Hij spreekt over roots, verbondenheid en gevoel. Over een band die groeide. Over een keuze die hij niet langer kon uitstellen.

Daarmee maakt hij van zijn overstap meer dan een simpele sportieve move.

Natuurlijk zullen er vragen blijven. Over de timing. Over de FIFA-regels. Over zijn eerdere interland voor België. Over wanneer hij precies voor DR Congo kan spelen. Die vragen horen erbij.

Alleen lijkt Mokio daar zelf al rekening mee te houden.

Zijn boodschap is eigenlijk vrij eenvoudig. Hij weet dat de keuze niet direct de makkelijkste weg hoeft te zijn. Hij weet dat hij mogelijk moet wachten. Hij weet dat België onderdeel blijft van zijn verhaal.

Toch kiest hij voor Congo.

Niet voor de snelste wedstrijd. Wel voor het shirt waarin hij zichzelf op lange termijn ziet.

Ajax staat voor zomer waarin bijna niemand zeker is