De nieuwe fase van Wouter Goes: van ‘gif’ naar controle in topduels

De afgelopen dagen werden twee verhalen rondom Wouter Goes hard naast elkaar gezet na afloop van het duel tussen AZ en Ajax (1-1). Het lijkt erop dat Goes precies op het punt staat waarop “gif” een keuze moet worden, geen reflex. 

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

In Vandaag Inside vertelde Valentijn Driessen dat Wout Weghorst hem had uitgelegd waarom hij na AZ - Ajax weigerde de hand van Goes te schudden. Volgens Driessen zei Weghorst dat Goes hem op het veld met grove, kwetsende scheldwoorden te lijf ging. Goes zelf zei juist in het Algemeen Dagblad dat hij aan zichzelf werkt en daarbij hulp krijgt van een psycholoog, omdat hij niet altijd blij is met hoe hij overkomt.

AZ - Ajax als spiegel: hoe één moment groter wordt dan het moment

De handdruk na het duel was een klein gebaar dat ineens groot werd. Weghorst negeerde Goes, evenals eerder in het seizoen bij de eerste ontmoeting tussen AZ en Ajax. Dat oogt als onfatsoen, en Driessen zei ook dat hij Weghorst erop aansprak omdat het een slecht voorbeeld zou zijn. Weghorst zou toen hebben gereageerd dat er meer speelde dan de buitenwereld zag.

Belangrijk is: we weten niet wat er precies is gezegd op het veld, en wie het precies hoorde. Het gaat hier om een lezing via Driessen, gebaseerd op wat Weghorst hem vertelde. Maar ook met die onzekerheid blijft de kern overeind: bij Goes voelt het steeds vaker alsof er een bijsluiter bij zijn spel zit. En dat is al snel dodelijk in topduels, waar elke aanvaring wordt uitvergroot.

Goes in het AD: ‘gif’ houden, maar beter plaatsen bij AZ

Goes maakte het gesprek zelf concreet door open te zijn over zijn ontwikkeling. In het Algemeen Dagblad zei hij dat hij een betere balans aan het vinden is en dat er iets moest veranderen. Hij vertelde ook dat hij al een tijdje aan zichzelf werkt met hulp van een psycholoog. Dat is geen standaardvoetbalpraat. Het is een erkenning dat gedrag in wedstrijden niet alleen uit “wil” bestaat, maar ook uit controle.

Hij zei daarbij ook dat “gif” in zijn spel goed is en dat hij het wil behouden, maar wel op de juiste momenten. Dat klinkt als één zin, maar in een duel met Ajax, PSV of Feyenoord is het een vak apart. 

Vandaag Inside en de Eredivisie: waarom scheidsrechters sneller ‘zien’

Bas Nijhuis haakte bij Vandaag Inside in op iets dat je vaker terughoort: scheidsrechters praten onderling over spelers die herhaaldelijk de randen opzoeken. Dat betekent niet dat iemand bij voorbaat wordt bestraft, maar het betekent wél dat je sneller in beeld bent. Je wordt vaker aangesproken. De volgende actie ligt minder diep verstopt.

Over vasthouden bij corners zei Nijhuis dat je gedrag pas echt breekt als je consequent straft. Zijn voorbeeld was duidelijk: “geef maar tien tot twintig strafschoppen.” Dat gaat niet over Goes alleen, maar spelers als Goes voelen het als eerste, omdat zij hun spel nu eenmaal in dat grijze gebied bouwen.

Bij verbaal gedrag ligt het ingewikkelder. Nijhuis gaf aan dat je alleen kunt handelen op wat je hoort, en niet alles is hoorbaar in het geweld van een wedstrijd. Maar als een scheids het wél hoort, volgt volgens hem meteen rood. Dat is een simpele rekensom voor elke verdediger: één moment waarop het verkeerd valt, en je laat je ploeg achter met een probleem dat niets met opbouw of organisatie te maken heeft.

Wat “onder een vergrootglas” praktisch betekent in AZ-topduels

Als Goes eenmaal onder een vergrootglas ligt, verandert een wedstrijd soms al vóór de eerste corner. Scheidsrechters hebben het er onderling over, zei Nijhuis: wie herhaaldelijk de randen opzoekt, krijgt extra aandacht. Dat betekent niet dat je bij voorbaat wordt gestraft, maar wel dat je sneller wordt aangesproken en dat een volgende actie minder voordeel van de twijfel krijgt. Neem het vasthouden bij corners, waar Nijhuis ook over sprak. Als die lijn strakker wordt, is dat direct voelbaar voor een verdediger die graag in het duel leeft. Eén hand op een schouder, één extra trekactie, en je kunt ineens tegen een penalty aankijken. Niet omdat het nieuw is, maar omdat het eindelijk wordt bestraft.

Het gevolg voor AZ zit niet alleen in kaarten en strafschoppen. Het zit ook in hoe tegenstanders ermee omgaan. Spitsen weten dat een speler met reputatie sneller in discussie komt met de arbitrage en gaan dat uitlokken: net dat tikje extra, net die opmerking. AZ kan de “gif”-kant van Goes goed gebruiken, maar het moet verpakt blijven in rust. Anders wordt de marge te klein.

Of Goes dat al kan, is nog te vroeg om hard te zeggen. Ontwikkeling is zelden een rechte lijn. Maar dat hij zélf zegt dat hij actie heeft ondernomen en hulp zoekt, wijst in de richting van een speler die begrijpt wat er op het spel staat. Niet alleen het imago van de jonge verdediger, maar ook de punten van zijn AZ.