Arsenal laat het opnieuw liggen: pech of patroon?

Arsenal had controle. Balbezit. Kansen. Een voorsprong. En toch stond het na negentig minuten weer gelijk. De 2-2 tegen Wolverhampton volgde op eerder puntenverlies tegen Brentford. Twee wedstrijden waarin Arsenal op papier beter was. Twee wedstrijden waarin het scenario bekend aanvoelde: domineren, niet doordrukken, een moment tegen, en dan het gevoel dat het weer glipt.

Dat woord valt steeds vaker in Londen.

De wedstrijd tegen Wolverhampton

Tegen Wolves was het verschil in de eerste helft zichtbaar. Arsenal zette vroeg druk, speelde met tempo en kwam verdiend op voorsprong. Het had zelfs ruimer kunnen leiden.

Na rust viel de 2-0. Op dat moment leek er weinig aan de hand. Wolves was dit seizoen een van de zwakste ploegen in de Premier League. Arsenal oogde comfortabel.

Tot één moment alles kantelde.

De aansluitingstreffer van Wolves was fraai. Daarna veranderde de sfeer. Niet dramatisch, maar subtiel. De bal werd iets sneller ingeleverd. De keuzes werden iets voorzichtiger.

In blessuretijd volgde de gelijkmaker. Een lange bal, twijfel in de zestien, een carambole via paal en verdediger. Het soort goal dat achteraf als pech wordt omschreven.

Maar wanneer pech zich herhaalt, krijgt het een andere naam.

Brentford was geen incident

Het eerdere gelijkspel tegen Brentford vertoonde dezelfde contouren. Overwicht zonder afstand. Kansen zonder definitieve beslissing. En een tegenstander die bleef geloven.

Dat is geen kwestie van kwaliteit. Arsenal heeft genoeg individuele klasse. Het probleem lijkt eerder te zitten in het moment waarop de wedstrijd moet worden gesloten.

Titelploegen herkennen dat moment. Ze vertragen het spel, forceren een derde goal of maken de wedstrijd saai.

Arsenal laat het vaak open.

De mentale laag in de titelrace

Het woord “DNA” wordt in Engeland snel gebruikt. Misschien te snel. Toch voelt het bij Arsenal alsof er iets in het collectieve geheugen zit.

De afgelopen seizoenen waren er meerdere fases waarin het kampioenschap binnen bereik leek, maar niet werd gepakt. Dat laat sporen na. Bij spelers, bij supporters, bij de club als geheel.

Wanneer Wolves in blessuretijd gelijkmaakt, zie je niet alleen teleurstelling. Je ziet herkenning.

Dat is het gevaarlijkste element.

Manchester City als spiegel

Terwijl Arsenal punten laat liggen, nadert Manchester City geruisloos. Met een wedstrijd minder. Met een schema dat gunstig oogt. En met de ervaring van meerdere titels in de afgelopen jaren.

City wint niet altijd overtuigend, maar vaak wel zakelijk. Het verschil zit zelden in spektakel. Het zit in beheersing.

Als Arsenal het straks in een onderling duel moet beslissen, draagt het die recente geschiedenis mee. 

Kwaliteit is niet het vraagstuk

Het zou te simpel zijn om dit terug te brengen tot selectie of tactiek. Arsenal speelt goed voetbal. Het creëert kansen. Het domineert veel wedstrijden.

Maar kampioen worden vraagt een extra laag. Het vermogen om twijfel bij de tegenstander te voeden in plaats van bij jezelf.

Tegen Wolves voelde het moment na de 2-1 cruciaal. Daar had Arsenal het tempo moeten breken of juist versnellen. In plaats daarvan ontstond ruimte voor onzekerheid.

En onzekerheid is besmettelijk.

Pech of patroon?

Misschien draait Arsenal het nog om. Misschien blijft City steken en wordt dit achteraf een fase zonder gevolgen.

Maar op dit moment voelt het anders.

Wanneer controle meerdere keren niet wordt omgezet in zekerheid, ontstaat er een patroon. En een patroon weegt zwaarder dan één wedstrijd.

Arsenal heeft de kwaliteit om kampioen te worden. De vraag is of het ook het geheugen kan overwinnen.

Leestip: Nederlanders bij Arsenal, van Bergkamp, tot Van Persie en Timber