Schreuder zag in NEC vooral een ploeg die zich durfde op te dringen

Een late gelijkmaker trekt altijd de aandacht. Zeker als hij valt in de slotseconden en de tribunes ontploffen. Toch zat voor Dick Schreuder het interessantste deel van NEC - Feyenoord niet alleen in die 1-1 van Danilo. Zijn woorden na afloop lieten iets anders zien. Hij was niet simpelweg blij met een punt, maar vooral met de manier waarop zijn ploeg zich na een moeilijke start terug de wedstrijd in werkte en gaandeweg steeds nadrukkelijker begon op te eisen wat er op het veld gebeurde.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat zegt iets. Trainers die alleen naar de uitslag kijken, praten vooral over opluchting, een slotfase of een beloning. Schreuder sprak juist over gedrag. Over energie, agressie en een ploeg die in de tweede helft een vorm liet zien waar hij van kon genieten. Dan gaat het niet meer alleen over een doelpunt in minuut 97, maar over een elftal dat volgens zijn trainer iets afdwong.

Daarmee krijgt deze wedstrijd voor NEC meteen meer betekenis.

NEC had het tegen Feyenoord eerst moeilijker dan verwacht

Schreuder was na afloop behoorlijk eerlijk over de openingsfase. NEC begon matig, vond hij. In de opbouw was het te makkelijk, de dynamiek ontbrak en de ploeg greep te snel naar de lange bal. Dat laatste was opvallend, juist omdat hij ook benoemde waar Feyenoord de Nijmegenaren pijn deed: op de tweede bal, normaal gesproken een kracht van NEC zelf.

Dat is een belangrijk detail. Het laat zien dat Feyenoord in het eerste half uur niet alleen wat beter speelde, maar NEC ook uit zijn vertrouwde patroon haalde. De ploeg van Robin van Persie zette hoger druk dan verwacht en won vervolgens de situaties waar NEC normaal energie en controle uit haalt. Dan word je als thuisploeg niet alleen teruggedrongen, maar ook uit je ritme getrokken.

Dat overkwam NEC dus echt. En juist daarom vond Schreuder het vervolg zo interessant.

Dick Schreuder zag NEC al voor rust langzaam veranderen

Wat opviel in zijn analyse, was dat hij de ommekeer niet pas in de tweede helft plaatste. Volgens Schreuder zag hij al voor rust dat de energie beter werd. Dat klinkt klein, maar in trainersogen zijn dat vaak de eerste signalen van een kanteling. Niet meteen grote kansen of langdurige druk, maar andere duels, iets meer overtuiging, net wat meer beweging, een ploeg die weer begint te voelen waar de wedstrijd ligt.

Dat lijkt hier ook gebeurd te zijn. NEC kwam nog niet direct volledig los, maar begon wel terug te kruipen richting zijn eigen niveau. En dat was nodig ook, want als je in zo’n wedstrijd blijft hangen in te snelle lange ballen en verloren tweede ballen, kom je meestal niet meer echt terug.

Schreuder zag zijn ploeg dus niet alleen overleven, maar herstellen. Dat is iets anders. Overleven is wachten tot het minder slecht wordt. Herstellen is zelf weer iets terugbrengen in de wedstrijd.

Waarom de tweede helft van NEC tegen Feyenoord zoveel zei

De trainer zei het vrij duidelijk: in de tweede helft zag hij een NEC waarvan hij als trainer alleen maar kon genieten. Dat is stevige taal, zeker na een duel tegen een topclub en na zo’n moeizame openingsfase. Daarmee maakte hij ook duidelijk waar voor hem de echte winst zat.

Niet alleen in de gelijkmaker. Ook in het feit dat NEC volgens hem afdwong dat Feyenoord niet meer gevaarlijk werd. Die zin is misschien nog wel belangrijker dan de goal van Danilo. Want daarin zit het gevoel van controle. Niet de balcontrole van een ploeg die eindeloos combineert, maar de controle van een team dat zich fysiek, mentaal en positioneel aan een wedstrijd begint op te dringen.

Schreuder noemde zijn ploeg sterk en agressief. Dat zijn in dit soort wedstrijden vaak de woorden die ertoe doen. Zeker tegen een Feyenoord dat in de eerste fase nog slim omging met druk zetten, tweede ballen en het vertragen van NEC’s ritme. Als je dat later om kunt draaien, laat je zien dat je niet alleen op emotie leeft, maar ook in staat bent om je houding aan te passen binnen een wedstrijd.

Dat maakt NEC gevaarlijker dan alleen een ploeg die op een goede dag lastig is.

De late goal van Danilo was voor NEC meer dan een toevalstreffer

Natuurlijk helpt een gelijkmaker in de slotseconden altijd mee in hoe een wedstrijd wordt herinnerd. Maar bij NEC voelde die goal volgens Schreuder niet als een lucky punch. Hij zei letterlijk dat zijn ploeg die gelijkmaker afdwong. Dat is een belangrijk verschil in toon. Dan beschrijf je zo’n moment niet als geluk, maar als een gevolg van wat je daarvoor hebt gedaan.

Dat is ook wel te volgen. Als een ploeg in de tweede helft sterker wordt, agressiever speelt, de tegenstander terugdrukt en ervoor zorgt dat die nauwelijks meer gevaarlijk wordt, dan komt zo’n slotgoal niet uit de lucht vallen. Dan hoort die bij het spelbeeld van het laatste deel van de wedstrijd.

Dat wil niet zeggen dat alles perfect was bij NEC. Zeker niet. De openingsfase was daarvoor te stroef en ook rond het moment met Sandler en Ueda ontsnapte de ploeg misschien nog wel even. Schreuder gaf zelf toe dat hij dat incident nog niet had teruggezien, maar ook dat NEC met een rode kaart iets had moeten omzetten. Daar zit dus ook realisme in zijn analyse.

Juist daarom komt zijn waardering voor de tweede helft geloofwaardig over.

Wat deze NEC-reactie zegt over de groei van de ploeg

Misschien zit daar uiteindelijk de kern van dit verhaal. Schreuder sprak niet als een trainer van een ploeg die vooral blij was dat een topclub punten liet liggen. Hij sprak als iemand die in de tweede helft een elftal had gezien dat zelf durfde te duwen, zelf de toon durfde te zetten en uiteindelijk iets afdwong wat eerder in de middag nog ver weg leek.

Dat zegt ook iets over NEC als geheel. Deze ploeg lijkt steeds minder tevreden met alleen meedoen. Zelfs in een wedstrijd waarin Feyenoord het eerste deel naar zich toetrok, bleef het geloof aanwezig dat er nog iets te halen viel. Niet alleen via opportunisme, maar door de wedstrijd echt een andere kant op te trekken.

Dat is voor een trainer vaak het prettigste signaal. Niet de losse opstoot, niet alleen de ontlading van een late goal, maar het idee dat zijn elftal onderweg leert hoe het zich aan een sterke tegenstander kan opdringen.

En daarom hield Schreuder er waarschijnlijk ook gemengde gevoelens aan over. Ja, de start was zwak. Ja, er zaten fases in waarin NEC niet zichzelf was. Maar na rust zag hij iets waar hij als trainer verder mee kan. Een ploeg die niet wegdook, maar zich juist steeds nadrukkelijker meldde.

Dat is soms waardevoller dan alleen het scoreverloop.

De strijd om plek 2 is in volle gang!