De transfer die NEC veranderde: achter de schermen rond Kodai Sano

Na NEC – AZ ging bij Wilco van Schaik de telefoon. Niet één keer. Niet twee keer. “Dit was voor ons het grootste wat ooit gebeurd is,” zegt de algemeen directeur over de dagen waarin Kodai Sano plots onderwerp werd van een toptransfer. Wat begon als interesse, groeide uit tot drie dagen waarin volgens hem “alle alarmbellen” afgingen in Nijmegen.

NEC stond er sportief goed voor. De club had net Kento Shiogai verkocht voor een bedrag dat intern werd omschreven als een buitenkans. Financieel was er lucht. Sportief lag er een doel: Europees voetbal halen. En toen kwam Ajax.

Na NEC – AZ begon het te bewegen

Sano speelde tegen AZ een wedstrijd die bleef hangen. Dominant, fel, overal op het middenveld. “Dat begon natuurlijk na die wedstrijd tegen AZ,” zegt Van Schaik. Kort daarna volgde het bericht dat Ajax zich wilde melden.

Binnen NEC was vooraf al gesproken over scenario’s. Wat als er nóg een bod zou komen? Wat als het serieus werd? “We hadden eigenlijk met elkaar afgesproken: we hadden Kento verkocht, voor het geld hoeven we het niet te doen.” Die afspraak gaf rust. In theorie.

In de praktijk werkt dat anders. Media pikken signalen op. Analisten speculeren. Supporters lezen mee en reageren boos over de handelswijze van Ajax richting NEC omtrent Sano. Commissarissen willen weten hoe het zit. “Drie dagen lang bij ons echt alle alarmbellen,” blikt Van Schaik terug. “Iedereen wilde van alles weten en iedereen was bang in Nijmegen.”

Dat woord – bang – viel meerdere keren. Niet uit paniek, maar uit ervaring. NEC kent de kwetsbaarheid van succes. Een selectie die op stoom komt, kan in één window uit elkaar vallen.

Telefoons die niet meer stil stonden

Van Schaik zat thuis toen het nieuws echt begon te rollen. Zijn kleinkinderen waren op bezoek. “Mijn kleinzoon zei aan het eind van de dag: ‘Opa, ik vind het superleuk dat je directeur van NEC bent, maar vandaag niet.’ Ik heb alleen maar aan de telefoon gehangen.”

Wilco van Schaik in de podcast van Kale en Kokkie bij AT5

De technisch directeur was bezig met inkomende transfers. De algemeen directeur was bezig met schadebeperking. “Ik was bezig met ons afhouden. Onze raad van commissarissen die lezen dingen. Iemand van ons stichtingsbestuur zei: ‘Waarom weet ik dat niet?’”

Het is de achterkant van een transfer die zelden zichtbaar wordt. Niet alleen onderhandelen met een club, maar intern de rijen gesloten houden. Uitleg geven. Temperen. Herhalen dat er nog niets besloten is.

En ondertussen tikt de tijd.

Wat deed het met Kodai Sano zelf?

Sano bleef naar buiten toe rustig. Volgens Van Schaik was er op één ochtend onrust. Daarna volgde een lang gesprek met de technische leiding. “Carlos is na de training gekomen. Anderhalf uur met hem gezeten. Waarom we het niet doen. Waarom wij denken dat het in de zomer beter is.”

Wat volgde, viel op. “Deze jongen heeft zich voorbeeldig gedragen. Het is echt ongekend hoe hij zich in de groep heeft gedragen, in de wedstrijd.”

Van Schaik maakte de vergelijking zelf: “Als je dit bij mij had geflikt, ik had alle ramen eruit getrapt.” Het zegt iets over temperament. Of over cultuur. Misschien allebei.

Sano gaf later een open interview waarin hij toegaf dat hij gevleid was door de belangstelling. Maar binnen de selectie bleef hij leveren. Geen mokken. Geen halfslachtigheid. Dat maakte het voor NEC makkelijker om bij het besluit te blijven.

De keuze: sport boven geld

Er werd gesproken over bedragen die voor NEC ongekend zijn. “Wij knijpen ons nu nog in de armen dat wij als NEC tegen 20 miljoen zeggen: we doen het niet.”

Het klinkt bijna roekeloos. Voor een subtopper is dat geen kleine keuze. Maar de redenering was helder: de selectie was in balans. De trainer had beloften gekregen. Europees voetbal was het doel.

Een verkoop in de winter zou meer losmaken dan alleen een gat op het middenveld. Het zou een signaal zijn. Naar binnen en naar buiten.

Van Schaik: “Je hebt te maken met je trainer, je supporters en ook met een elftal wat bij elkaar is.” In die volgorde bijna.

Wat deze transfer NEC leerde

De Sano-episode veranderde de club op meerdere niveaus. Niet alleen omdat NEC “nee” zei, maar omdat het voelde hoe het is om in het centrum van een transferstorm te staan.

De media-aandacht was groter dan ooit. “Dit was voor ons het grootste wat ooit gebeurd is,” herhaalt Van Schaik. Dat zegt iets over de schaal waarop NEC inmiddels opereert.

De club moest in dagen schakelen als een toporganisatie: korte lijnen met eigenaar Marcel Boekhoorn, snelle afstemming met de raad van commissarissen, één verhaal naar buiten.

Dat lukte. Zonder scheuren.

En misschien is dat de echte winst van deze winter. Niet dat Sano bleef. Maar dat NEC merkte dat het een besluit van deze omvang kan dragen. Financieel. Organisatorisch. Emotioneel.

Of dat voldoende is om structureel bovenin mee te doen, moet nog blijken. Elf wedstrijden zijn lang. De druk kan nog komen.

Maar in Nijmegen weten ze nu hoe het voelt als Ajax belt. En wat er nodig is om dan niet te knipperen.

Leestip:Mooi of effectief: Ajax–NEC als spiegel van twee voetbalwerelden