Veerman wil niet meer blijven leven in een discussie zonder einde

Op een gegeven moment raakt een speler niet alleen vermoeid van een keuze, maar ook van alles wat eromheen blijft hangen. Dat lijkt bij Joey Veerman inmiddels het geval. Niet geselecteerd worden voor Oranje is één ding. Er steeds opnieuw over moeten praten, terwijl er weinig verandert, is iets anders. Precies daar lijkt de irritatie nu te zitten.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Peter Bosz verwoordde het na de 0-2 van PSV bij Sparta vrij helder. Joey Veerman is helemaal klaar met die discussie, zei hij. Opvallend genoeg zei Bosz dat niet om er vervolgens extra olie op te gooien. Integendeel. Hij trok zich er juist van terug. Hij wilde die discussie niet voeren, had wel contact gehad met Ronald Koeman, maar hield de inhoud daarvan binnenskamers. Ook dat was veelzeggend. Iedereen rond Veerman lijkt inmiddels te voelen dat dit onderwerp alleen maar verder schuurt als het steeds weer publiek wordt uitgekauwd.

En dat is ergens ook wel te begrijpen.

Joey Veerman wil het niet meer steeds over Oranje hebben

Er zit een grens aan hoeveel zin het heeft om steeds hetzelfde gesprek te blijven voeren. Zeker voor een speler. Veerman weet dat hij buiten beeld is geraakt bij Oranje. Koeman heeft inmiddels ook laten doorschemeren dat zijn kansen op het WK beperkt zijn. Dan wordt elke nieuwe vraag over dat onderwerp al snel minder een open vraag en meer een herhaling van iets waar de speler zelf nauwelijks nog iets aan kan veranderen.

Dat maakt het frustrerend. Niet alleen omdat hij er niet bij zit, maar omdat hij als persoon steeds teruggehaald wordt naar één verhaal. Terwijl zijn dagelijkse werkelijkheid bij PSV gewoon doorgaat. Daar draait hij mee in een ploeg die weer kampioen is geworden. Daar wordt hij beoordeeld op wat hij wekelijks laat zien. Rond Oranje schuift het gesprek steeds terug naar hetzelfde knooppunt.

Je merkte aan Bosz dat hij zijn speler daar een beetje tegen wilde beschermen. Niet luidruchtig, niet met grote verklaringen. Juist door er niet verder in te willen duiken.

Het EK van 2024 blijft aan Joey Veerman kleven

De reden waarom deze discussie zo hardnekkig blijft, laat zich niet moeilijk raden. Veerman was op het EK van 2024 nog basisspeler, maar kreeg na de nederlaag tegen Oostenrijk veel kritiek. Sindsdien is dat moment een soort anker geworden in het beeld dat rond hem blijft hangen. Alsof één toernooi of zelfs één wedstrijd nog altijd de bril is waardoor alles wordt bekeken.

Dat is in voetbal niet ongebruikelijk. Een oordeel op internationaal niveau blijft vaak langer plakken dan clubvorm. Zeker bij middenvelders, die in het Nederlands elftal snel worden beoordeeld op balans, tempo en controle. Als daar eenmaal twijfel over is ontstaan, kom je daar niet zomaar van los. Hoe goed je clubseizoen ook is.

Dat lijkt nu ook bij Veerman te gebeuren. Niet omdat hij is stilgevallen, maar juist omdat de discussie rond hem nauwelijks meebeweegt met wat hij sindsdien heeft laten zien. Daardoor ontstaat het gevoel dat hij steeds opnieuw moet reageren op een beeld dat al vaststaat.

En daar kun je als speler behoorlijk klaar mee zijn.

Peter Bosz koos niet voor de aanval, maar voor bescherming

Wat interessant was aan de reactie van Bosz, is dat hij Veerman wel degelijk verdedigde, maar zonder de bondscoach frontaal uit te dagen. Hij zei dat Veerman het niveau van het Nederlands elftal absoluut heeft. Dat is een duidelijke uitspraak. Tegelijk bleef hij erbij dat hij niet de bondscoach is en zich niet in de discussie wil mengen.

Dat is slim. Misschien ook wel bewust. Want zodra een clubtrainer hard publiek gaat trekken aan de arm van de bondscoach, wordt het verhaal groter en grimmiger dan de speler zelf waarschijnlijk wil. Dan gaat het ineens over gelijk krijgen, over druk opvoeren, over kampen. Bosz leek eerder te kiezen voor een andere route: helder zijn over het niveau van zijn speler, maar voorkomen dat Veerman opnieuw het centrum van een publiek debat wordt.

Daar spreekt ook iets van zorg uit. Niet sentimenteel, wel praktisch. Een speler die ergens moe van is, heeft weinig aan nog meer microfoons onder zijn neus.

Bij PSV groeit Veerman door, maar het Oranje-verhaal blijft stilstaan

Juist daarom voelt de situatie ergens zo vreemd. Veerman heeft met PSV opnieuw een landstitel gepakt. Hij blijft in een ploeg spelen die dominant is in Nederland en lijkt bovendien op een punt te zitten waarop een stap naar het buitenland steeds realistischer wordt. Dat wijst op beweging. Op groei. Op een speler die nog altijd in ontwikkeling is, ook al is hij allang geen talent meer.

Richting Oranje zie je datzelfde gevoel van ontwikkeling veel minder terug. Daar lijkt het gesprek eerder stil te staan. Alsof de tijd op dat vlak minder snel vooruitgaat dan in zijn clubcarrière. Dat contrast maakt het onderwerp waarschijnlijk ook zo vermoeiend. Want voor een speler voelt het vreemd als hij op de ene plek doorgroeit en op de andere plek telkens wordt teruggeworpen op oude twijfels.

Misschien is dat uiteindelijk de reden waarom Veerman het nu zat is. Niet omdat hij niet tegen kritiek kan. Ook niet omdat hij een keuze van Koeman niet zou accepteren. Maar omdat het onderwerp in de buitenwereld is verworden tot een eindeloze lus. En in zo’n lus kun je als speler alleen maar blijven uitleggen, zonder dat er echt iets verschuift.

Waarom deze reactie van Veerman eigenlijk heel logisch is

Voetballers worden vaak geacht overal maar open over te blijven praten. Over vorm, teleurstelling, bankplaatsen, kritiek, selecties. Alleen zit daar ook een grens aan. Soms is iets simpelweg uitgepraat, ook als het onderwerp in de media nog leeft. Dan wil een speler niet meer elk interview laten draaien om een afwezigheid, maar om het voetbal dat hij wél speelt.

Bij Veerman lijkt dat punt nu bereikt. Hij is klaar met de discussie, zei Bosz. Die formulering was vrij hard en juist daarom geloofwaardig. Het klonk niet als een handige mediatruc, maar als een echte grens. Een speler die geen energie meer wil verspillen aan een onderwerp dat hem steeds terugtrekt.

Of dat iets verandert aan zijn Oranje-perspectief, is een andere vraag. Waarschijnlijk niet direct. Die keuze blijft bij Koeman. Maar los daarvan is deze reactie wel veelzeggend. Niet alleen over Veerman, maar ook over hoe lang één beeld rond een speler kan blijven hangen. Soms zo lang, dat de speler zelf besluit: dit gesprek is voor mij klaar.

En eerlijk gezegd is dat misschien nog het meest begrijpelijke aan het hele verhaal.

PSV liet na kampioensfeest zien waarom het terecht kampioen is