Vader Frenkie de Jong legt pijn achter gemist EK bloot

John de Jong zit er deze keer anders bij dan twee jaar geleden. Toen was er nog hoop, maar vooral onzekerheid. Frenkie de Jong voelde zijn enkel, Oranje leefde richting het EK en thuis in Arkel werd meegeleefd met iedere stap, iedere training en ieder signaal dat misschien toch nog de goede kant op wees.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Tot het telefoontje kwam.

Frenkie belde zijn vader dat het echt niet ging. Het EK van 2024 moest hij laten schieten. John de Jong noemt dat moment in gesprek met de NOS “het ergste trauma uit zijn carrière”. Een harde zin, juist omdat hij uit de mond van zijn vader komt. Niet van een analist, niet van een bondscoach, niet van iemand die alleen naar fitheid en wedstrijdritme kijkt.

Van iemand die zag wat het met hem deed.

John de Jong zag van dichtbij hoe hard het EK-drama aankwam

Voor de buitenwereld was het gemiste EK vooral een sportieve tegenvaller. Oranje verloor een van zijn belangrijkste middenvelders. Ronald Koeman moest schuiven. Frenkie de Jong verdween uit de toernooidiscussie voordat het toernooi goed en wel begonnen was.

Thuis voelde dat anders.

John de Jong vertelt dat hij direct naar Amsterdam reed om zijn zoon een hart onder de riem te steken. Die reactie zegt veel. Bij Frenkie de Jong gaat het vaak over rust aan de bal, controle, inzicht en zijn rol als verbindingsspeler. Rond het EK ging het even om iets veel eenvoudigers: een speler die zijn droom zag wegvallen en een vader die naast hem wilde staan.

Dat maakt de aanloop naar dit WK persoonlijker dan alleen de vraag of Frenkie fit genoeg is.

De middenvelder van FC Barcelona heeft opnieuw geen vlekkeloos jaar achter de rug. Begin dit jaar kreeg hij te maken met een hamstringblessure. In april keerde hij terug bij Barça, waarna hij langzaam weer meer minuten maakte. Ook een zware griep onderbrak zijn ritme nog even. Geen ideale route richting een eindtoernooi.

Toch klinkt John de Jong deze keer hoopvoller.

Frenkie de Jong reist met een ander gevoel naar het WK

Volgens zijn vader kan de beperkte speeltijd juist in het voordeel van Frenkie werken. “Kan niet beter”, zegt hij bij de NOS. “Ieder nadeel heeft zijn voordeel, dat zei ik gelijk.”

Dat is natuurlijk een zin met Cruijffiaanse lading. Bij de familie De Jong is Johan Cruijff nooit ver weg. John de Jong is al jaren fan van Cruijff, droeg zelf nummer 14 bij ASV Arkel en gaf die liefde voor het spel door aan Frenkie. Als kind keek Frenkie filmpjes van Cruijff en ging hij volgens zijn vader met kleine ballen trainen, omdat hij had gelezen dat dat goed was voor zijn techniek.

Het past bij de manier waarop Frenkie voetbalt. Niet gehaast. Niet wild. Altijd zoekend naar de juiste ruimte.

Daarom voelt de opmerking van zijn vader niet als een losse quote. Het is een manier van kijken naar voetbal en tegenslag. Waar het gemiste EK voelde als een gesloten deur, wordt de aanloop naar dit WK nu gezien als iets wat misschien ook voordeel kan opleveren. Minder belasting. Meer frisheid. Een lichaam dat niet volledig is leeggespeeld na een lang seizoen.

Dat blijft afwachten. Een eindtoernooi vraagt iets anders dan invallen bij Barcelona of gecontroleerd minuten opbouwen. Oranje heeft Frenkie nodig in wedstrijden waarin het tempo hoog ligt en de ruimtes klein worden. Dan moet hij niet alleen fit zijn, maar ook scherp.

Arkel en nummer 21 geven Frenkie’s WK-verhaal extra laag

Het verhaal rond Frenkie de Jong blijft ook sterk verbonden met Arkel. Daar groeide hij op, daar woont zijn vader nog altijd en daar ligt veel van zijn voetbalachtergrond. In het NOS-verhaal komt ook de betekenis van rugnummer 21 terug. Dat nummer koos Frenkie ooit op advies van zijn vader, als verwijzing naar zijn opa Hans, die op 21 april werd geboren.

Het bleef zijn nummer. Bij Ajax, bij Oranje en bij Barcelona.

Later kreeg 21 nog meer betekenis in zijn privéleven. Zijn zoon Miles werd geboren op 21 november, zijn huwelijk met Mikky vond plaats op 21 maart en zijn tweede zoon Mason werd geboren op 21 augustus. Zo is een rugnummer langzaam iets groters geworden dan een cijfer op zijn shirt.

Voor de buitenwereld is Frenkie de Jong vooral de middenvelder die Oranje aan de bal beter moet maken. Voor zijn familie is hij ook de jongen uit Arkel, de zoon, kleinzoon en vader die opnieuw naar een groot toernooi vertrekt.

Dat verklaart misschien waarom het gemiste EK zo hard aankwam. Het was niet alleen een sportieve kans die wegviel. Het was een moment waar veel mensen naartoe hadden geleefd.

Oranje hoopt op de beste versie van Frenkie de Jong

Voor het Nederlands elftal is de aanwezigheid van Frenkie de Jong op het WK van grote waarde. Hij speelde tot dusver 64 interlands en is al jaren een van de spelers rond wie het middenveld wordt ingericht. Als hij fit is, geeft hij Oranje iets wat moeilijk te vervangen is: rust onder druk.

Precies daarom keek Nederland bij zijn hamstringblessure opnieuw met spanning mee. De herinnering aan 2024 zat nog vers in het geheugen. Toen bleef de hoop lang bestaan, totdat het niet meer verantwoord was.

Nu is de situatie anders. Frenkie zit wel bij de definitieve WK-selectie. Zijn vader reist opnieuw achter hem aan, in ieder geval tot en met de achtste finales. Het Oranje-shirt ligt klaar. De hoop ook.

John de Jong zei het zelf al: laat nu maar het tegenovergestelde gebeuren.

Voor Frenkie de Jong kan dit WK daardoor meer worden dan een nieuw eindtoernooi. Het is een kans om een pijnlijk hoofdstuk minder zwaar te maken. Niet uit te wissen, want zo werkt sport meestal niet. Wel om er iets tegenover te zetten.

Een goed WK. Een fitte Frenkie. En misschien eindelijk dat gevoel dat in 2024 zo abrupt verdween.

De sauna-aanpak van Ronald Koeman