Joris Kramer ( Go Ahead) spreekt zich uit over zijn stotteren

Joris Kramer is niet het type van grote uitspraken of theatrale gebaren. Maar als aanvoerder van Go Ahead Eagles schuift hij wél aan wanneer het moet. Zeker in een seizoen waarin de club onder druk staat, staat hij voor de groep — en voor de camera.

En hij stottert.

Op de klankbordavond in De Adelaarshorst benoemde hij dat zelf, zonder omweg.
“Jullie hebben het ook allemaal gehoord dat ik stotter natuurlijk.”

Geen omhaal van woorden. Geen poging om het weg te relativeren. Gewoon zoals het is.

Misschien zegt dat wel meer dan een perfecte zin ooit zou kunnen doen.

Aanvoerder in een onrustig seizoen bij Go Ahead Eagles

Go Ahead zit in een fase waarin resultaten uitblijven en vragen zich opstapelen. De trainer ligt onder een vergrootglas, supporters zoeken houvast, spelers voelen de druk.

In zulke periodes wordt een aanvoerder meer dan iemand die de toss doet.

Kramer omschreef zijn rol eenvoudig: trots zijn, de jongens bij elkaar houden, vertrouwen geven. Dat is zijn taak, zeker nu.

Op het veld zie je dat terug. Hij coacht, wijst, corrigeert. Niet met grote gebaren, maar met constante aanwezigheid. Hij staat op de juiste plek.

Leiderschap zit soms in volume. Bij Kramer zit het in consistentie.

“Ik vertel altijd gelijk dat ik dat doe”

Het opvallendste moment van de avond kwam toen hij uitlegde hoe hij met zijn stotteren omgaat in interviews.

“Ik vertel altijd gelijk dat ik dat doe, en dan is die vraag ook weg.”

Dat is een volwassen keuze.

In het betaald voetbal draait veel om uitstraling. Interviews worden gewogen, zinnen uitvergroot. Voor iemand die niet vloeiend spreekt, kan dat een extra spanning betekenen.

Kramer kiest voor openheid. Door het zelf te benoemen, haalt hij de lading eraf. Voor zichzelf, maar ook voor degene die tegenover hem zit.

Hij maakt er geen thema van. Maar hij verstopt het ook niet.

Een moment van herkenning in De Adelaarshorst

Tijdens de avond vertelde een supporter dat hij zelf stottert en trots is op de manier waarop Kramer daarmee omgaat. Er volgde applaus in de zaal.

Het was een kort moment, maar het bleef hangen.

Even ging het niet over tactiek of arbitrage. Niet over speelminuten of transferbeleid. Het ging over herkenning.

Kramer reageerde nuchter. Zoals altijd. Geen groot gebaar, geen theatrale reactie. Gewoon aanwezig.

Misschien is dat precies waarom het binnenkwam.

Voorbeeld willen zijn

Kramer gaf ook aan dat hij een voorbeeld wil zijn. Op het veld, maar ook daarbuiten. Hij hoopt zijn ploeg daarmee te inspireren.

Dat gaat niet alleen over zijn spraak. Dat gaat over houding.

In een kleedkamer waarin jonge spelers zoeken naar stabiliteit en waarin de druk oploopt, telt gedrag. Hoe je traint. Hoe je reageert na een nederlaag. Hoe je je opstelt als het tegenzit.

Je kiest niet of je stottert. Je kiest wel hoe je ermee omgaat.

Dat verschil is groter dan het lijkt.

Juist nu relevant voor Go Ahead

Go Ahead heeft punten nodig. De komende weken worden bepalend. In zulke fases kan twijfel zich snel verspreiden.

Een aanvoerder die open is over zijn kwetsbaarheid, maar helder is over zijn rol, geeft een ander signaal. Je hoeft niet perfect te zijn om stevig te staan.

Misschien is dat de kern van dit verhaal.

Niet dat Joris Kramer stottert.
Maar dat hij niet probeert iemand anders te zijn dan hij is.

In een wereld waarin veel spelers mediagetraind en glad overkomen, is dat opvallend. En in een periode waarin de club zoekt naar rust, misschien wel belangrijker dan ooit.

Zondag gaat het weer over duels, kopballen en tweede ballen.

Maar wat op deze klankbordavond zichtbaar werd, zegt ook iets over Go Ahead.

De stille leider is niet stil.
Hij staat er.

Leestip: Go Ahead wil antwoorden van KNVB na arbitrageheibel