De prijs van twijfel: Ajax kan zijn CV-investeringen niet laten zakken

Ajax heeft VfL Wolfsburg opnieuw een ‘nee’ verkocht, meldde Mike Verweij namens De Telegraaf. Josip Sutalo mocht niet weg. En eerder kreeg Wolfsburg ook al te horen dat Ko Itakura niet te koop was. Het zijn zinnen die als transferupdate kunnen lezen, maar ze voelen vooral als een signaal: Ajax wil niet dat de markt de prijs van zijn eigen keuzes gaat bepalen.

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

VfL Wolfsburg test Ajax precies waar het pijn kan doen

Wolfsburg komt niet aankloppen voor randspelers. De club richt zich op het hart van de verdediging en dat is geen toeval. Sutalo kostte Ajax 20,5 miljoen euro toen hij van Dinamo Zagreb kwam. Itakura werd afgelopen zomer voor 11 miljoen euro gehaald bij Borussia Mönchengladbach. Grote bedragen, op een plek waar supporters en trainers stabiliteit verwachten.

Als een club als Wolfsburg dan informeert, gaat het binnen Ajax niet alleen over “willen we verkopen?” Het gaat ook over “wat zegt dit over onze investering?” Dat wordt zo ervaren binnen de club, zeker omdat het centrum van de verdediging vaak de plek is waar rust moet beginnen. Een centrale verdediger wordt niet gekocht om maanden later weer onderwerp te zijn van biedingen. Een snelle beweging kan hier meteen als twijfel worden uitgelegd.

De vraagprijs rond Sutalo is ook een verhaal naar buiten

Volgens Verweij is de deur voor Sutalo niet helemaal dicht, als Wolfsburg terugkomt met een ‘niet te weigeren’ bod. Ajax zou rond de twintig miljoen euro verlangen. Dat bedrag valt op omdat het dicht bij de oorspronkelijke aankoopprijs ligt. Er zijn twee manieren om zo’n grens te lezen. De ene: Ajax wil simpelweg geen verlies nemen. De andere: Ajax wil voorkomen dat het beeld ontstaat dat Sutalo al is afgeschreven. Het ene sluit het andere niet uit, maar je voelt waarom dit soort bedragen in de communicatie belangrijk zijn.

Bij transfers gaat het vaak over de speler, maar in de onderlaag gaat het ook over vertrouwen. Een club die een speler voor ruim twintig miljoen haalt, legt een lat neer. Als je kort daarna met korting verkoopt, krijgt het al snel een eigen betekenis. Supporters hebben daar geen spreadsheet voor nodig. Die zien alleen: gekocht duur, weg voor minder. En dan blijft er iets hangen.

Ko Itakura laat zien hoe snel status kan schuiven bij Ajax

Bij Itakura speelt een ander mechanisme. Hij werd gehaald voor 11 miljoen euro, dus een ander prijskaartje, maar wel dezelfde plek in de as. En zijn gebruik bij Ajax wijst in die richting dat er nog wordt gezocht naar de ideale invulling. Soms speelt hij centraal achterin, soms op het middenveld als controleur. Dat kan flexibiliteit zijn. Het kan ook betekenen dat hij nog niet één vaste rol heeft veroverd.

Daar komt bij dat Itakura recent niet altijd basisspeler was, en zelfs een keer ontbrak in de selectie tegen Excelsior (2-2). Dat zijn momenten die buiten de club meteen worden gezien als signalen. Binnen Ajax kan dat allerlei oorzaken hebben: vorm, fitheid, tactiek, concurrentie, maar van buitenaf krijgt het snel een transferkleur en dan is de cirkel rond. Als een speler niet onbetwist is, wordt hij sneller “beschikbaar” in de hoofden van anderen, ook al zegt Ajax officieel van niet.

Waarom ‘nee’ bij Ajax soms harder klinkt dan het is

Een ‘nee’ in deze fase hoeft niet te betekenen dat er nooit wordt gepraat. Het kan ook een manier zijn om tijd te winnen, of om duidelijk te maken dat de eerste benadering niet serieus genoeg was. Verweij’s toevoeging over een “niet te weigeren” bod wijst in die richting. De onzekerheid zit in wat “niet te weigeren” precies betekent. Is dat een bedrag dat Ajax sportief niet kan negeren? Is het een bedrag dat financieel te aantrekkelijk is? Of is het vooral een manier om de deur op een kier te houden zonder zwak te lijken?

Niemand buiten de directiekamer kan dat met zekerheid invullen. Maar het patroon is zichtbaar: Ajax wil zich niet laten opjagen, zeker niet op posities waar al veel geld in is gestoken.

Wat er op het spel staat in de Eredivisie en richting de zomer

In de Eredivisie wordt van Ajax verwacht dat het centrum van de verdediging een fundament is. Dat is de simpele versie. De lastige versie: Ajax zit in een fase waarin elk groot aankoopbedrag meeweegt in het publieke oordeel. Sutalo is zo’n aankoop. Itakura ook, al is het bedrag lager. Als Ajax Sutalo verkoopt rond de aankoopprijs, kan dat worden uitgelegd als rationeel handelen: je beschermt je investering en houdt ruimte over. Tegelijk kan het ook worden gelezen als: het werkte niet zoals gehoopt. Bij Itakura geldt iets vergelijkbaars, alleen met een andere dynamiek: daar gaat het sneller over rol en status dan over pure euro’s.

Wat je nu ziet, is een club die probeert te voorkomen dat die discussies de boventoon gaan voeren. Ajax wil eerst weer controle voelen op het veld, en pas daarna op de markt. Dat lukt alleen niet altijd. De markt komt vanzelf terug, zeker als een Bundesliga-club denkt dat er iets te halen valt.

Ajax en de kunst van tijdig talent belonen