Voor Van de Ven en Simons werd Sunderland-uit meer dan slechte middag

Soms verandert een nederlaag pas echt van kleur als je naar de spelers kijkt die erin vastzitten. Tottenham verloor bij Sunderland en zakte daarmee onder de degradatiestreep, maar voor Micky van de Ven en Xavi Simons voelde deze middag waarschijnlijk zwaarder dan alleen een nieuwe tik in een slecht seizoen. Dit was geen incident meer, geen vervelende uitglijder in een rommelige fase. Dit was een wedstrijd waarin de context groter werd dan de negentig minuten.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Want Tottenham is inmiddels op een punt beland waarop elke verliespartij direct aan iets groters raakt. Aan paniek. Aan reputatie. Aan de vraag hoe een club met deze naam en deze selectie zo diep heeft kunnen wegzakken. En juist dan krijgen individuele spelers ook een andere lading. Van de Ven stond in de basis, Simons mocht pas vijf minuten voor tijd invallen, en allebei zitten nu in een ploeg die niet meer alleen onderpresteert, maar echt naar beneden moet kijken.

Dat is een andere werkelijkheid.

Micky van de Ven en Xavi Simons zitten ineens in een overlevingsverhaal

Voor spelers als Van de Ven en Simons hoort Tottenham normaal gesproken een podium te zijn waar je groeit richting de top van Engeland. Een club waar druk is, maar ook ambitie. Waar het gesprek gaat over Europese plekken, topwedstrijden en de vraag of je de stap naar structurele subtop of meer kunt zetten. Nu gaat het over iets heel anders.

Na de 1-0 nederlaag bij Sunderland staat Spurs achttiende. Nog zes speelronden. Twee punten achter op West Ham. Dan verandert de toon automatisch. Dan worden spelers niet meer alleen beoordeeld op hun ontwikkeling of potentie, maar op de vraag of ze overeind blijven in een ploeg die onder zware stress komt te staan.

Dat maakt het verhaal rond deze twee Nederlanders interessant. Van de Ven is al langer een speler die bij Tottenham wordt gezien als iemand met niveau voor een hogere laag, juist door zijn snelheid, herstelvermogen en profiel. Simons is een naam die je eerder koppelt aan creativiteit, flair en opbouwende ambitie. Maar in zo’n seizoen komen ook dat soort spelers terecht in een gevecht dat veel rauwer is dan de carrièrelijn waar ze normaal in horen te zitten.

Dat voel je in dit soort middagen.

Sunderland-uit liet vooral zien hoe klein Tottenham ineens is geworden

De pijn van deze wedstrijd zat niet alleen in de uitslag. Ook niet alleen in het debuut van Roberto De Zerbi, dat direct verkeerd afliep. De echte pijn zat in het beeld. Sunderland oogde als een ploeg die wist wat het wilde doen. Tottenham oogde weer als een elftal dat vooral bezig is met het overleven van zijn eigen chaos.

Dat is hard, maar het lijkt wel in die richting te wijzen. Brobbey kreeg al vroeg een grote kans, de strafschop voor Spurs werd na VAR-ingrijpen ingetrokken en na rust viel de 1-0 via Mukiele, met wat hulp van een veranderde richting. Daarna bleef het rommelig. Spurs kwam niet in een fase waarin je dacht: nu trekken ze dit alsnog recht. Het bleef een ploeg die naar oplossingen zocht zonder echt vertrouwen uit te stralen dat die er ook waren.

Voor Van de Ven is dat extra vervelend, omdat verdedigers in zulke elftallen automatisch het gevoel krijgen dat elke fout of elke omschakeling meteen te groot wordt. Voor Simons gold iets anders: hij kwam pas laat, in een wedstrijd die al scheef hing en waarin er nauwelijks nog tijd was om echt iets te veranderen. Dan stap je niet in een voetbalverhaal, maar in een noodsituatie.

Brobbey en Roefs stonden aan de andere kant van het verhaal

Dat maakt deze middag ook nog op een andere manier interessant. Want terwijl Van de Ven en Simons met Tottenham verder wegzakten, stonden Robin Roefs en Brian Brobbey juist aan de goede kant van het verhaal. Roefs maakte zijn rentree na blessureleed. Brobbey stond in de spits van een ploeg die gewoon won en intussen tiende staat. Dat contrast was opvallend.

Niet omdat Sunderland ineens een grotere club is dan Tottenham, natuurlijk niet. Maar wel omdat clubcontext in voetbal soms alles bepaalt. De ene speler zit in een omgeving waar prestaties rust brengen, de andere in een omgeving waar elke wedstrijd de druk verhoogt. En dat verschil voel je direct terug in hoe een duel verloopt.

Dat is ook de reden waarom zo’n Engelse middag voor Nederlandse spelers meer kan zeggen dan alleen wie er won of verloor. Je ziet hoe snel een carrièreverhaal van kleur kan verschieten door de club om je heen. Een verdediger met status kan ineens in een degradatiegevecht zitten. Een creatieve speler komt in een ploeg terecht waar hij vooral brandjes moet helpen blussen. Terwijl ergens anders een teruggekeerde keeper en een spits van Sunderland juist stabiliteit ervaren.

Zo snel gaat dat.

De Zerbi begint bij Spurs direct in de slechtst denkbare sfeer

Dat Roberto De Zerbi zijn debuut meteen verloor, geeft nog een extra laag aan het verhaal. Een nieuwe trainer brengt normaal gesproken in elk geval kortstondig iets los. Energie, frisheid, een reactie. Bij Tottenham gebeurde dat nauwelijks. Of in elk geval niet genoeg om de wedstrijd een andere richting te geven.

Daarmee komt ook voor spelers als Van de Ven en Simons een nieuwe onzekerheid erbij. Want zij moeten zich nu niet alleen staande houden in een slecht draaiend elftal, maar ook in de eerste weken van een trainer die razendsnel iets moet repareren. Zonder tijd, zonder rust, onder de streep.

Dat zijn omstandigheden waarin carrières soms vreemde bochten maken. Niet omdat de speler ineens minder goed is, maar omdat hij onderdeel wordt van een club die collectief onder zijn niveau zakt. Bij Tottenham lijkt dat nu aan de hand.

Waarom deze nederlaag voor Spurs zwaarder voelt dan een gewone tik

Een 1-0 nederlaag uit bij Sunderland hoeft op zichzelf nog geen rampverhaal te zijn. Maar in deze fase is er geen losse nederlaag meer bij Tottenham. Alles stapelt zich op: het mislukte seizoen, het trainersverbruik, de stand, het gebrek aan overwinningen in het kalenderjaar en nu ook nog het feit dat de club achttiende staat.

Voor Van de Ven en Simons betekent dat dat zij niet meer alleen figureren in een teleurstellend seizoen, maar in een strijd die echt smerig kan worden. Degradatievoetbal is anders. Minder controle, meer nervositeit, meer opportunisme. Minder ruimte om gewoon speler te zijn.

En misschien is dat wel waarom Sunderland-uit meer was dan een slechte middag. Voor de buitenwereld was het weer een pijnlijke uitslag voor Spurs. Voor de spelers op het veld, en zeker voor jongens als Van de Ven en Simons, voelde het waarschijnlijk als het moment waarop de situatie echt een andere naam kreeg.

Geen crisis meer die nog wel recht te trekken is met een goede reeks. Maar een club die serieus moet oppassen dat het verhaal nog veel donkerder wordt.

Feyenoord deed bijna alles goed, behalve het afmaken