NEC oogst succes met aanvallende speelstijl die uitpakt in topklassering

NEC Nijmegen eindigt het seizoen als derde in de Eredivisie. Een klassering die vooraf niet als vanzelfsprekend werd gezien, maar die past bij de manier waarop de ploeg onder Dick Schreuder is gaan spelen: vol naar voren, veel risico en continu druk op de tegenstander.

De 2-1-zege op Go Ahead Eagles in de slotronde onderstreepte dat beeld nog eens. NEC speelde dominant, creëerde veel kansen en hield het initiatief vrijwel de hele wedstrijd vast.

(tekst gaat verder onder afbeelding)

Aanvallende keuzes als uitgangspunt

Vanaf de eerste weken van het seizoen werd duidelijk dat NEC niet wilde afwachten. De ploeg koos bewust voor een systeem waarin veel spelers vooral betrokken zijn bij het aanvallen, met hoge posities en snelle druk op de bal.

Schreuder heeft die lijn eerder zelf toegelicht. “We willen op een manier winnen die voor spelers en publiek iets oplevert,” zei hij in een eerder stadium van het seizoen. “Dat betekent ook dat je risico neemt in hoe je speelt.”

Die keuze zie je terug in de veldbezetting. NEC speelt geregeld met veel spelers in en rond de vijandelijke zestien, waardoor wedstrijden vaak openbreken.

Wedstrijden met veel kansen en veel ruimte

Het duel met Go Ahead was daar een voorbeeld van. NEC kwam snel op voorsprong en bleef daarna zoeken naar uitbreiding van de score, ook als dat betekende dat er ruimte ontstond achter de laatste linie.

Volgens ESPN-analist Marciano Vink was het verschil zichtbaar vanaf het begin. “Ze gaan compleet los tegen Go Ahead,” zei hij tijdens de analyse. “Het is een spervuur aan aanvallen. Elke aanval is gevaarlijk.”

Die constante druk leverde niet alleen kansen op, maar ook een hoog aantal doelpogingen. NEC speelde de tegenstander vaak vast op eigen helft, waardoor het tempo in fases volledig aan de kant van de thuisploeg lag.

Spelers passen zich aan aan hoge intensiteit

Binnen dat systeem vallen meerdere spelers op. Niet door één beslissende actie, maar door hun rol in een voortdurend aanvallende structuur. Namen als Tjaronn Chery en Sami Ouaissa zijn daarin belangrijke schakels geworden.

Zij zorgen voor beweging tussen de linies en sluiten vaak aan in de zestien, waardoor NEC met veel mensen tegelijk gevaar sticht.

De keerzijde blijft zichtbaar: ruimtes achter de verdediging en momenten waarop het even open kan liggen. Maar over een heel seizoen genomen blijkt die balans positief uit te vallen.

Risico dat uiteindelijk beloond wordt

De derde plaats voelt als een directe uitkomst van die speelwijze. NEC accepteert dat wedstrijden soms open zijn, maar krijgt daar een hoog aantal kansen en doelpunten voor terug.

De filosofie van Schreuder draait daarbij om eenvoud in idee, maar hoge eisen in uitvoering. Druk zetten, vooruit denken en altijd initiatief nemen.

Het levert een seizoen op waarin NEC niet alleen meedoet, maar zich nadrukkelijk in de subtop heeft gemeld.