Ajax heeft zijn nieuwe trainer bijna binnen, maar haalt ook een risico in huis

Als claims van Het Parool-columnist Henk Spaan kloppen, heeft Ajax zijn keuze gemaakt. De club zou al rond zijn met de trainer die volgend seizoen de vijfde hoofdcoach in twee jaar tijd moet worden. Daarmee haalt Ajax niet alleen een nieuwe man voor de bank binnen, maar kiest het ook voor een duidelijke voetbalrichting. De naam die nu het hardst rondzingt, is Míchel, maar is de Spanjaard een goede fit voor de Amsterdammers?

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

Ajax kiest met deze trainer voor een herkenbaar idee

Míchel staat voor voetbal waarin de veldbezetting klopt, waarin spelers weten wanneer ze moeten doorschuiven en waarin aanvallen en verdedigen niet los van elkaar staan. De analyse van zijn werk bij Girona laat zien dat hij vasthoudt aan duidelijke afspraken: aanvallen met minstens evenveel spelers als de tegenstander verdedigt, verdedigen met minimaal één man extra ten opzichte van de aanval van de opponent.

Dat klinkt vrij theoretisch, maar in de praktijk betekent het iets heel concreets. Zijn ploegen zijn vaak goed voorbereid op omschakelmomenten. Ze herkennen snel waar ruimte ligt en proberen niet zomaar “iets” te doen met de bal. Dat is precies het soort houvast dat Ajax dit seizoen vaak miste. Onder verschillende trainers oogde de ploeg geregeld als een verzameling spelers met goede bedoelingen, maar zonder gezamenlijke timing. Voor een club die opnieuw naar een herkenbare stijl zoekt, is het dus niet gek dat Míchel zo hoog op de lijst staat.

Tegen grote ploegen ligt precies zijn kracht

Er is nog iets dat in Amsterdam ongetwijfeld aanspreekt. De teams van Míchel kunnen topduels tactisch interessant maken. Girona liet tegen grote tegenstanders zien dat het een plan kan uitvoeren dat meer is dan alleen overleven. Door goede bezetting van de laatste lijn, slimme pressing en lef in balbezit kan zo’n ploeg een grotere tegenstander echt in verlegenheid brengen.

Dat past bij het Ajax-beeld dat de club graag van zichzelf ziet. Niet alleen winnen, maar ook laten zien dat er een idee achter zit. Niet alleen reageren, maar ook dwingen. In dat opzicht snap je de aantrekkingskracht van deze keuze meteen. Ajax zoekt geen brandweerman, maar een trainer met een handschrift.

Juist de zwaktes van Girona lijken soms pijnlijk veel op die van Ajax

De ploeg van Míchel had het daarentegen juist moeilijk tegen opportunistische en fysieke tegenstanders. Tegen ploegen die sneller de diepte zoeken, veel voorzetten geven of de bal eerder in het duel brengen dan in de combinatie. Daar kwamen zwaktes bloot te liggen die voor Ajax-supporters akelig bekend moeten voelen.

Girona oogde in die wedstrijden klein achterin, kwetsbaar in de lucht en soms te open zodra de tegenstander de snelste weg naar het doel koos. Dat is geen detail, want Ajax liep dit seizoen tegen precies hetzelfde aan. Voorzetten, standaardsituaties, tweede ballen, ruimte in de rug van de defensie: daar ging het in Amsterdam te vaak mis. Niet een paar keer, maar structureel. Zelfs afgelopen weekend nog.

En dan wordt de trainersvraag ineens een stuk ingewikkelder. Want haal je met Míchel een oplossing binnen, of een coach die juist op sommige van je grootste pijnpunten opnieuw extra druk zet?

Deze keuze zegt ook iets over de selectie van Ajax

Daarmee kom je automatisch uit bij de groep die er nu staat. Een trainer als Míchel vraagt veel. Intensiteit, loopvermogen, discipline in restverdediging, backs en buitenspelers die het hele veld aankunnen, centrale verdedigers die niet alleen aan de bal goed zijn, maar ook overeind blijven als een wedstrijd lelijk wordt.

En precies daar wringt het. Ajax kan wel een trainer met een goed plan aanstellen, maar dat plan vraagt ook spelers die het kunnen dragen. De huidige selectie gaf daar te vaak vraagtekens bij. Op rechtsback, centraal achterin, maar ook bij creatieve spelers die uitstekend zijn als het spel vloeit en minder vanzelfsprekend als het werk zonder bal zwaarder wordt. Dat maakt deze keuze groter dan alleen de trainerspost. Als Ajax echt voor deze koers gaat, zegt dat ook iets over de zomer die eraan komt. Dan moet er niet alleen een coach komen, maar ook een elftal dat minder breekbaar is dan nu.

Het risico zit dus niet alleen in de trainer

Dat is misschien nog wel de belangrijkste nuance. Het risico is niet dat Ajax een slechte trainer binnenhaalt. Integendeel. Op basis van zijn werk in Spanje is het heel verdedigbaar dat de club bij hem uitkomt. Het risico is eerder dat Ajax een trainer kiest die heel duidelijk weet wat hij wil, terwijl de selectie nog te weinig laat zien dat zij dat ook aankan.

Dan krijg je een bekend probleem. Niet de trainer klopt niet, maar de aansluiting tussen idee en materiaal wringt. Daar is Ajax de afgelopen jaren al vaker tegenaan gelopen. Goede bedoelingen, aardig spel op papier, maar te weinig fundering zodra een wedstrijd anders loopt dan gehoopt. Daarom is dit geen simpele ja-of-nee-keuze. Ajax lijkt een trainer binnen te halen die de ploeg tactisch slimmer en herkenbaarder kan maken. Maar tegelijkertijd haalt de club ook een profiel binnen dat haar huidige tekortkomingen hard zal blootleggen.