Wat Johan Cruijff betekende voor Patrick Kluivert

Het is een feestelijk moment in zijn eigen wijk, bij de opening van een Cruyff Court. Kinderen rennen achter een bal aan, ouders kijken toe. Patrick Kluivert staat ertussen, zichtbaar genietend. Maar zodra de naam van Johan Cruijff valt, verschuift het gesprek. Dan gaat het niet meer alleen over een veldje, maar over een manier van denken.

“Het is fantastisch. Het is überhaupt een eer om nu ambassadeur te zijn voor de Johan Cruyff Foundation. Maar het gaat om de kinderen, en dat is belangrijk.”

Die volgorde zegt veel. Eerst de eer, daarna de kern. Het draait om wat er op het veld gebeurt, niet om wie ernaast staat.

Brainstormen met Johan Cruijff over voetbal

Patrick Kluivert, vader van onder andere Oranje-international Justin Kluivert, behoorde tot de generatie die nog direct met Cruijff kon spreken over het spel. Niet alleen in interviews of bijeenkomsten, maar inhoudelijk. “Ik heb heel veel met Johan mogen brainstormen over het voetbal.”

Dat is een veelzeggende zin. Brainstormen impliceert uitwisseling. Geen eenrichtingsverkeer, maar gesprekken over hoe het spel gespeeld moet worden. 

Als hem wordt gevraagd naar de uitspraak dat hij en Cruijff “hetzelfde voetbalhart” delen, reageert hij eenvoudig: “Voetbal moet je niet te moeilijk maken.”

Daarmee raakt hij aan een kern van Cruijffs gedachtegoed. Het spel terugbrengen tot de essentie. Heldere keuzes. Duidelijkheid voor spelers. Geen ingewikkelde theorieën als het ook simpel kan.

De band met Jordi Cruijff in Barcelona

De invloed van de familie Cruijff bleef niet beperkt tot Johan. Ook met zoon Jordi Cruijff onderhoudt Kluivert een hechte band. “Jordi is een goede vriend. We hebben veel gesprekken over voetbal en we wonen natuurlijk samen in Barcelona.”

Barcelona is daarin geen toevallige plek. De stad draagt nog altijd de sporen van de filosofie die Johan Cruijff daar als speler en trainer achterliet.

“Samen winnen, samen verliezen”

Op het Cruyff Court in zijn wijk verwoordt Kluivert wat hij belangrijk vindt voor de kinderen die daar spelen. “Samen winnen, samen verliezen, maar met elkaar bewegen. Dat is het belangrijkste.”

Die nadruk op samen bewegen past naadloos bij het denken dat Cruijff groot maakte. Voetbal als collectieve verantwoordelijkheid. Iedereen doet mee. Iedereen beweegt.

Kluivert plaatst het ook in zijn eigen jeugd. “Bij mij was het gewoon: waar je stond, op het steen.” Geen perfect kunstgras, geen georganiseerde trainingen. Gewoon spelen.

Dat er nu een goed veld ligt voor de kinderen in zijn wijk, noemt hij “puur” en “heel mooi”. De basis is hetzelfde gebleven: ruimte om te spelen.

Van idool naar voorbeeld

Als jonge speler keek Kluivert zelf op tegen een ander. “Ik was helemaal gek van Marco van Basten. Dat was mijn idool.”

Die bewondering voor een spits die het spel ogenschijnlijk eenvoudig liet lijken, past in dezelfde traditie. 

Nu is de rol omgedraaid. De kinderen die op de achtergrond spelen, willen op hun beurt Patrick Kluivert zijn. Hij staat daar niet als trainer of analist, maar als ambassadeur van een gedachte.

“Het is echt puur. Heel mooi,” herhaalt hij.

Misschien zit in die herhaling de kern. Geen grote theorie, geen uitgebreide uitleg. Wel een duidelijke overtuiging dat voetbal begint bij kinderen die samen spelen.

Wat Johan Cruijff voor Patrick Kluivert betekende, zit niet alleen in gesprekken uit het verleden. Het klinkt door in hoe hij vandaag over het spel spreekt. Op het niet ingewikkelder maken dan nodig is.

Leestip: Waarom sommige spelers floppen bij Ajax en elders wél floreren