Waarom Ajax slechts 50 procent van Carrizo koopt en wat dat zegt

Ajax presenteert Maher Carrizo als een talent met “enorm veel potentie." Een rechtsbuiten die graag de actie zoekt, naar binnen trekt, en dreiging brengt met dribbels, schoten en voorzetten. Dat is de voetbaltaal die je verwacht bij een negentienjarige buitenspeler. Alleen: de constructie is minstens zo interessant als het profiel. Want Ajax haalt Carrizo niet binnen met één duidelijke transfersom en klaar. Nederlandse media melden dat Ajax circa vijf miljoen euro betaalt voor 50 procent van de transferrechten, met de optie om later de rest over te nemen. Ajax zelf noemt in het officiële bericht geen bedrag, maar bevestigt wél de transfer en het contract tot 30 juni 2030.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dit is een verhaal over hoe Ajax risico wil spreiden. Over hoe je talent koopt, maar ook tijd koopt.

Hoe de deal met CA Vélez Sarsfield echt leest

'Vijftig procent van de transferrechten' klinkt alsof je een speler in stukjes koopt. In de praktijk gaat het om economische afspraken: wie krijgt welk deel van een toekomstige transfersom, en wie heeft welke optie om later meer controle te krijgen.

Wat je nu ziet bij Carrizo: Ajax stapt relatief kleiner in, en houdt de deur open om later door te pakken. Verschillende bronnen spreken over uiteenlopende bedragen (van ongeveer vijf miljoen tot hogere totalen), maar de rode draad is hetzelfde: eerst de helft, later een vervolgstap als Ajax dat wil.

En dat is geen detail. Het is beleid.

Het past ook bij hoe Marijn Beuker de transfer inkadert: Carrizo krijgt tijd om te wennen, gaat in eerste instantie minuten maken bij Jong Ajax, en krijgt daarna kansen via invalbeurten in het eerste. Risicio's spreiden.

Waarom Ajax dit nu durft in de Eredivisie

Dit soort constructies zie je vaker bij clubs die tegelijk willen vernieuwen én niet blind willen betalen. Ajax zit precies in dat spanningsveld. De club haalde deze winter meerdere spelers, maar niet elke aankoop hoeft direct in de basis te starten. Carrizo wordt zelfs expliciet gepositioneerd als opvolger van Raúl Moro, die naar CA Osasuna vertrok en tegelijk zegt Ajax: eerst landen en wennen bij het tweede elftal.

Dat is een risico, maar ook een signaal.

Want als Ajax deze deal vol had moeten betalen op Deadline Day, was het verhaal anders geweest. Dan gaat het meteen over druk, paniek, bedragen. Nu kan Ajax zeggen: we halen het talent binnen, maar we kopen niet automatisch de hele toekomst in één keer af.

Er zit ook een praktische kant aan: als een speler niet meteen rendeert, heb je als club minder kapitaal vastgezet. Als hij wél doorbreekt, kun je op een logisch moment opschalen en meer rechten naar je toe trekken.

Dat logische moment is alleen zelden rustig.

Wat het verschil is met verboden third-party ownership

Bij dit soort termen gaat het vaak mis in de discussie. Mensen gooien 50% rechten op één hoop met third-party ownership (TPO). Dat is niet hetzelfde.

TPO gaat over externe partijen (investeerders, fondsen, makelaarsconstructies) die economische rechten bezitten en zo meeprofiteren van transfers. FIFA heeft dat verboden, omdat het risico’s geeft voor onafhankelijkheid en integriteit. Ook KNVB onderschrijft dat verbod en wijst op diezelfde risico’s.

De constructie rond Carrizo lijkt (voor zover bekend) juist te draaien om afspraken tussen clubs, waarbij Vélez een belang houdt en Ajax een koopoptie heeft voor later. Dat kan nog steeds vragen oproepen, maar het is een ander debat dan investeerders bezitten spelers.

Een losse observatie: het publiek haakt vaak af op het woord “rechten”, terwijl de essentie simpel is. Wie krijgt straks welk deel van de rekening als er een grote club komt?

Wanneer het slim wordt, en wanneer het lastig

Dit model werkt vooral als je op tijd durft te kiezen.

Stel Carrizo ontwikkelt zich zoals Ajax hoopt: sterke invalbeurten, impact, vraag vanuit het buitenland. Dan wordt "later kunnen bepalen” ineens “nu moeten beslissen." Want hoe langer je wacht met het opkopen van de resterende rechten, hoe groter het gevoel dat je achter de feiten aanloopt of duurder uit bent, afhankelijk van de afspraken.

En stel het loopt stroever: aanpassing, tempo, fysiek, Europese intensiteit. Dan is de vraag anders. Blijf je geduldig omdat je instap lager was? Of wordt “hij is voor de toekomst” een zin die na drie maanden anders klinkt in de Johan Cruijff ArenA?

Dit is waarom die 50% geen boekhoudtruc is. Het is een manier om flexibiliteit te kopen. Maar flexibiliteit brengt ook twijfel mee. En twijfel wordt bij Ajax zelden met rust bekeken.

Wat dit zegt over Ajax, los van Carrizo zelf

Deze transfer vertelt dat Ajax vaker wil handelen als investeerder in ontwikkeling: instappen, begeleiden, en pas volledig doordrukken als de signalen goed zijn. In theorie is dat verstandig. In de praktijk is het een test van communicatie en timing.

Zeker omdat Ajax tegelijkertijd spelers haalt die wél direct het elftal moeten dragen, zoals Oleksandr Zinchenko (overgekomen van Arsenal) en omdat elke stap van trainer Fred Grim wordt beoordeeld op controle, stabiliteit en resultaat.

Carrizo komt daar tussendoor binnen als project én als oplossing. Dat is precies de spanning.

En eerlijk: het is ook een kans. Want als deze constructie werkt, zie je het volgend jaar weer. En als het niet werkt, wordt dit de deal waar iedereen op teruggrijpt zodra Ajax een nieuwe vleugelspeler in delen haalt.

NEC trekt grens richting Ajax