Koeman krijgt luxeprobleem op middenveld door Smit en Taylor

Ronald Koeman leek richting het WK vooral bezig te zijn met de bekende namen. Wie is fit, wie valt weg, wie kan een vaste rol invullen naast of achter de grote pijlers van Oranje? Dat gesprek is niet weg, maar krijgt inmiddels wel een andere kleur. Kees Smit en Kenneth Taylor duwen zich steeds nadrukkelijker in beeld en zorgen ervoor dat het middenveld van Oranje niet alleen een puzzel blijft, maar ook een rijkere puzzel wordt.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat is op zich al opvallend. Niet zo lang geleden was Smit vooral het grote talent voor later en Taylor de speler van wie iedereen wist dat hij kwaliteiten had, maar bij wie de lijn niet altijd helder omhoog wees. Nu staan ze allebei op een punt waarop hun naam niet meer alleen interessant klinkt, maar ook echt relevant begint te worden voor Koemans definitieve keuzes.

Dat maakt dit verhaal boeiender dan alleen twee vormspelers naast elkaar zetten. Het gaat ook over de ruimte die Oranje ineens krijgt.

Kees Smit laat bij AZ en Oranje zien waarom Koeman gecharmeerd is

Bij Smit zie je meteen waarom analisten en bondscoach zo snel groot denken. Hij heeft iets wat je niet makkelijk aanleert: rust in kleine ruimtes, overzicht onder druk en het vermogen om de bal vooruit te spelen zonder gehaast te raken. In het ESPN-stuk komt dat terug in de cijfers onder hoge druk, waar Smit zowel in passnauwkeurigheid als in progressieve passing uitzonderlijk hoog scoort. Dat zijn geen loze statistieken. Dat zijn cijfers die iets zeggen over gedrag op het veld.

Juist dat maakt hem interessant voor Oranje. Niet alleen als sierlijke middenvelder met flair, maar als speler die ook in drukkere, snellere wedstrijden overeind kan blijven aan de bal. Daar zit in internationaal voetbal veel waarde in. Zeker op een positie waar je tempo moet voelen, keuzes moet maken en niet elke aanname schoon op de schoen krijgt.

Tegelijk is het beeld nog niet af. Dat zag je in zijn debuut tegen Noorwegen en zelfs in de bekerfinale met AZ, waarin hij wel beslissend was, maar niet voortdurend de wedstrijd droeg. Dat hoort ook bij zijn fase. Smit heeft al de momenten, maar nog niet altijd de volledige wedstrijd. En precies daar begint voor Koeman de echte afweging.

Kenneth Taylor vindt bij Lazio weer vaart en overtuiging

Aan de andere kant staat Taylor, die in Rome opeens weer veel duidelijker oogt. De stap van Ajax naar Lazio lijkt hem goed te doen. Niet alleen omdat hij minuten maakt, maar vooral omdat hij in een omgeving is terechtgekomen waar zijn spel direct wordt gewaardeerd en gebruikt. Sarri noemt hem zelfs een echte Sarri-middenvelder. Dat is niet niks, zeker niet van een trainer die precies weet wat hij op die positie verlangt.

Wat Taylor nu laat zien, is in zekere zin herkenbaar. Hij heeft nog steeds zijn loopvermogen, zijn timing richting de zestien en zijn vermogen om uit het niets in scoringspositie te komen. Alleen oogt het nu volwassener. Minder zoekend. Alsof die buitenlandse stap hem precies dat duwtje heeft gegeven dat hij nodig had.

Daarmee komt hij ook weer serieus in beeld bij Oranje. Misschien niet in exact dezelfde rol als Jerdy Schouten, over wie in het ESPN-stuk wordt gesproken, maar wel als een middenvelder die een selectie rijker maakt. Omdat hij ritme heeft, vorm heeft en iets anders meebrengt dan de meer controlerende types.

Dat laatste is belangrijk. Koeman zoekt niet alleen namen, maar ook functies.

Het Oranje-middenveld krijgt meer smaken richting het WK

En juist daar ontstaat het luxeprobleem. Want als Smit en Taylor zich zo blijven ontwikkelen, wordt het voor Koeman lastiger om puur op hiërarchie te selecteren. Dan komt het veel meer neer op profiel, inzetbaarheid en de vraag welk type speler je in een toernooiselectie nodig hebt.

Smit biedt iets creatiefs en drukbestendigs. Een speler die onder hoge druk niet schrikt en vanuit de as het spel vooruit kan trekken. Taylor is op zijn beurt een middenvelder met diepgang, scorend vermogen, ervaring op verschillende posities en, niet onbelangrijk, een sterke reputatie vanaf de stip. Op een WK, waar knock-outwedstrijden en strafschoppenseries ineens heel concreet kunnen worden, is dat geen detail.

Daarmee groeit de keuzeruimte van Koeman. En dat is eigenlijk goed nieuws. Want waar een bondscoach eerder soms vooral moest hopen dat vaste namen fit bleven, krijgt hij nu ook alternatieven die niet voelen als noodoplossing. Dat verandert de dynamiek van een selectie.

Je kunt ineens denken in varianten. In wedstrijdtypes. In tegenstanders.

Ronald Koeman moet bij Oranje straks meer kiezen dan schrappen

De blessure van Schouten hangt natuurlijk als context boven dit verhaal. Daardoor komt er ruimte vrij in het gesprek en verschuiven namen sneller naar voren. Maar het interessante is dat Smit en Taylor niet alleen profiteren van een opengevallen plek. Ze dwingen die aandacht ook af met hun eigen ontwikkeling.

Dat is een wezenlijk verschil. Smit wordt intern al openlijk bewierookt door Koeman, die hem zelfs vergeleek met Pedri en Frenkie de Jong. Zulke uitspraken doe je niet zomaar. Daar spreekt overtuiging uit, of op zijn minst fascinatie. Taylor op zijn beurt laat in Italië zien dat hij meer is dan een voormalig Ajax-talent met pieken en dalen. Hij levert, speelt, groeit.

Dan krijg je dus een andere situatie voor Oranje. Koeman hoeft niet meer alleen te schrappen, maar moet echt kiezen. Welke mix wil hij op zijn middenveld? Hoeveel controle, hoeveel creativiteit, hoeveel multifunctionaliteit? Wil hij zekerheid of verrassing? Routine of vorm?

Dat zijn vragen die een bondscoach liever heeft dan een lijstje gaten. Alleen maken ze de uiteindelijke selectie wel spannender.

Smit en Taylor maken van het Oranje-middenveld weer een open strijd

Misschien is dat wel de belangrijkste conclusie van dit moment. Het middenveld van Oranje ligt minder vast dan het een tijd leek. Natuurlijk zijn er nog altijd spelers die hoger in de pikorde staan. Frenkie de Jong, Ryan Gravenberch, Tijjani Reijnders, dat soort namen verdwijnen niet zomaar uit beeld. Maar daaronder is de strijd ineens veel levendiger.

Smit duwt op de deur met talent dat je bijna moet meenemen als je in potentie gelooft. Taylor klopt aan met vorm, volwassenheid en een buitenlandse stap die goed lijkt uit te pakken. Dat zijn twee heel verschillende routes naar hetzelfde doel: een plek in de WK-selectie van Nederland.

Voor Koeman is dat prettig en lastig tegelijk. Prettig, omdat hij meer kwaliteit en variatie tot zijn beschikking krijgt. Lastig, omdat elke keuze straks ook een afwijzing wordt van een speler die op papier best mee zou kunnen.

Zo hoort het misschien ook bij een topland dat richting een groot toernooi groeit. Concurrentie moet pijn doen, anders is het geen echte concurrentie.

En op het Oranje-middenveld begint die pijn nu steeds zichtbaarder te worden.