Einde seizoen: Zonder Nijhuis mist de Eredivisie herkenbaarheid

Bas Nijhuis fluit dit seizoen niet meer en dat wordt vrijwel meteen gevoeld. Niet omdat hij elke week foutloos is, of omdat wedstrijden zonder hem ontsporen, maar omdat hij iets vertegenwoordigt wat schaars is geworden in het topvoetbal: herkenbaarheid. Zijn blessure haalt niet zomaar een scheidsrechter uit de roulatie, maar een manier van fluiten.

In de Eredivisie zijn de verschillen tussen arbiters kleiner geworden. Regels zijn strakker vastgelegd, begeleiding intensiever, evaluaties strenger. Toch was Nijhuis daarbinnen altijd een uitzondering. Niet door regels te negeren, maar door ruimte te laten. 

Een stijl die je herkent

Bij een wedstrijd met Bas Nijhuis wist iedereen ongeveer wat te verwachten. Dat gaf rust, zelfs bij ploegen die het niet altijd met hem eens waren. Spelers wisten dat theatrale valpartijen weinig opleverden. Trainers wisten dat elke discussie langs de zijlijn snel werd afgekapt. Supporters wisten dat het spel vaak door kon.

Die voorspelbaarheid is geen nadeel, maar een kwaliteit. In een competitie waarin elke beslissing onder een vergrootglas ligt, is duidelijkheid goud waard. De afwezigheid van de kleurrijke scheidsrechter Bas Nijhuis maakt zichtbaar hoe weinig scheidsrechters zo’n duidelijk profiel hebben opgebouwd.

Meer dan alleen beslissingen

Het gemis zit niet alleen in wat hij wel of niet fluit. Het zit in hoe hij aanwezig is. Nijhuis communiceert constant. Soms met humor, soms kortaf, maar vrijwel altijd direct. Dat voorkomt escalatie. Niet alles hoeft een kaart te zijn als een gesprek volstaat.

Veel scheidsrechters fluiten correct, maar blijven op afstand. Dat past bij de moderne lijn, maar het haalt ook iets menselijks weg. Juist dat menselijke aspect is wat Nijhuis onderscheidde.

Symbool in een groter debat

De blessure van Nijhuis valt samen met een bredere discussie over arbitrage. Over de rol van de VAR. Over interpretatie versus regelvastheid. Over het gevoel dat wedstrijden steeds vaker worden stilgelegd, onderbroken, teruggedraaid.

Nijhuis stond vaak aan de andere kant van dat debat. Niet als tegenstander van regels, maar als voorstander van flow.

Wat het zegt over de arbitrage

Dat zijn gemis zo snel wordt benoemd, zegt ook iets over de KNVB. De scheidsrechtersgroep is breder dan ooit, maar echte persoonlijkheden zijn schaars. Veel arbiters worden opgeleid om zo min mogelijk op te vallen. 

Nijhuis was herkenbaar, soms zelfs polariserend. Maar hij riep emotie op. Dat is in een sport die draait om emotie geen bijzaak. 

Tijdelijk gemis, blijvende vraag

Voor Nijhuis zelf is het vooral pech. Een achillespeesblessure op zijn leeftijd (49) vraagt geduld. Hij hoeft niet geopereerd te worden, maar het seizoen is voorbij. 

Voor het voetbal blijft vooral de vraag hangen: willen we meer scheidsrechters zoals Nijhuis, of juist minder? Zijn afwezigheid maakt duidelijk dat hij niet zomaar inwisselbaar is. Niet omdat anderen het niet kunnen, maar omdat hij iets toevoegde dat niet in richtlijnen is vast te leggen.