Brobbey maakt veel los in Engeland en Argentinië na moment met Romero

Brian Brobbey was zondag weer nadrukkelijk aanwezig voor Sunderland, maar dit keer ging het al snel niet meer over zijn spel alleen. Het duel met Cristian Romero, dat eindigde met tranen, zorgen over een knieblessure en een golf aan reacties, heeft hem in korte tijd tot hoofdonderwerp gemaakt in twee landen tegelijk. 

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

In Engeland ontplofte het online debat vrijwel direct. In Argentinië werd het moment meteen groter gemaakt door de vrees dat Romero schade heeft opgelopen in een jaar waarin het WK dichterbij komt. Zo’n botsing op het veld gebeurt vaker. Alleen werd dit geen gewoon voetbalmoment. Daarvoor zat er te veel emotie, te veel projectie en te veel gevolg omheen.

Romero ging na een duel met Brobbey naar de grond, kwam in contact met doelman Antonín Kinský en verliet het veld zichtbaar aangeslagen. Dat beeld bleef hangen. Niet alleen omdat Tottenham opnieuw verloor, maar vooral omdat Romero in tranen naar de kant ging. Zodra daar in Argentinië de eerste zorg over een mogelijke zware knieblessure overheen valt, verschuift de toon vanzelf in het Zuid-Amerikaanse land. Dan gaat het over een international van de wereldkampioen die misschien richting een WK in de problemen komt en olie op het vuur gooit.

In Engeland wordt Brobbey al langer bekeken als fysiek fenomeen

Voor Sunderland is Brobbey de laatste weken een speler die aandacht trekt. Niet altijd door goals alleen, maar juist door de manier waarop hij wedstrijden vormgeeft. Hij jaagt verdedigers op, speelt op het randje, gebruikt zijn lichaam en maakt duels onaangenaam. Dat levert in Engeland bewondering op, zeker bij een club waar een spits met fysieke aanwezigheid snel populair wordt. Rond Sunderland groeit hij daardoor langzaam uit tot een soort cultfiguur.

Dat zag je ook terug na dit duel. In sommige Engelse reacties werd zijn optreden opnieuw gezien als bewijs van zijn impact. Hij creëert chaos, trekt verdedigers uit hun comfortzone en blijft overal in terugkomen. Dat er vervolgens ook een andere stroom ontstond, lag bijna besloten in het moment met Romero. Want een spits die stevig speelt, is leuk zolang hij voor jouw club werkt. Zodra een geliefde verdediger huilend naar de kant gaat, slaat die waardering aan de andere kant snel om.

De reactie uit Spurs-hoek sloeg al snel door

Veel Tottenham-supporters waren boos. Dat hoort tot op zekere hoogte bij voetbal. Brobbey werd gezien als de aanstichter van het moment, als de speler die te ver ging en als iemand die lucky was dat hij niet zwaarder werd bestraft. Dat sentiment werd al snel breder getrokken dan alleen de wedstrijd. Brobbey werd in dat proces voor een deel van het online publiek niet meer gezien als spits die hard speelt, maar als dader van een incident dat gevolgen kon hebben voor Romero én voor Tottenham. Vanaf daar ging het veel te hard.

Sunderland moest reageren omdat het verhaal allang geen gewone rel meer was

De club zag zich genoodzaakt een statement naar buiten te brengen nadat Brobbey op sociale media racistisch werd bejegend. Sunderland maakte duidelijk dat het volledig achter Brobbey staat, de uitingen heeft gemeld bij de Premier League, sociale mediaplatforms en de politie, en spreekt van een terugkerend probleem dat eerder ook andere spelers trof. Dan gaat het niet meer alleen over de vraag of Brobbey te wild was in een duel met Romero. Dan gaat het over de grens tussen sportieve woede en racistische haat. Die grens werd hier zichtbaar overschreden.

Dat is ook de plek waar elke discussie helder moet blijven. Je mag een speler hard vinden. Je mag een duel afkeuren. Je mag vinden dat de scheidsrechter had moeten ingrijpen. Maar zodra het omslaat in racisme, is het geen voetbaldebat meer. Dan ben je ergens anders beland.

In Argentinië werd het meteen een WK-verhaal

Het verschil met Engeland is dat de blik in Argentinië veel meer via Romero loopt. Daar draait het verhaal minder om de vraag of Brobbey cultstatus opbouwt of te hard speelt, en meer om wat dit betekent voor een speler die belangrijk is voor de nationale ploeg. Argentijnse media doken meteen op de blessure, de tranen en de mogelijke instabiliteit van de knie. Dat is logisch. Een verdediger van het niveau Romero, met het WK op de horizon, is daar geen gewone clubspeler.

En dus kreeg Brobbey in die berichtgeving ook een andere rol. Minder de fysieke spits van Sunderland, meer de tegenstander die een nationale zorg veroorzaakte. Dat maakt de toon automatisch zwaarder. Sommige media gingen zelfs zo ver dat ze opzet suggereerden. Dan zie je hoe snel een voetbalactie opnieuw wordt verteld, ingekleurd en opgerekt, afhankelijk van wie ernaar kijkt. Dat is ook waarom dit verhaal in twee landen anders voelt, maar toch hetzelfde mechanisme heeft. In Engeland draait het om woede en polarisatie. In Argentinië om angst en verlies. Brobbey komt in beide verhalen centraal te staan.

Brobbey zit ineens midden in een groter verhaal dan hem lief is

Voor Brobbey zelf is dat een vreemde dubbelrol. Aan de ene kant groeit hij in Engeland juist als speler die opvalt, indruk maakt en serieus genomen wordt. Aan de andere kant is hij na dit moment voor velen ineens de bliksemafleider van een discussie die snel uit de hand liep. Dat zegt ook iets over zijn profiel. Hij is niet onzichtbaar. Hij veroorzaakt iets. In goede en slechte zin, maar dat zal nooit mogen leiden tot wat zich hier heeft afgespeeld.