Waarom twee goals tegen Telstar zo typisch Hadj Moussa zijn

Anis Hadj Moussa is zo’n speler die een wedstrijd niet netjes in één rechte lijn speelt. Hij heeft fases waarin je hem ziet zoeken, balverlies incasseert en het publiek ongeduldig wordt. En dan, ineens, gebeurt er iets. Een versnelling, een kapbeweging, een actie die net wél lukt. Tegen Telstar was het twee keer raak binnen 45 minuten. Twee goals, twee momenten die de avond kleur geven.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Dat is precies waarom de vergelijking met Mika Godts in praatprogramma’s blijft terugkomen. Niet omdat Hadj Moussa dezelfde speler is, maar omdat ze allebei iets oproepen: je komt er wél voor naar het stadion. Hans Kraay jr. zei het bij Goedemorgen Eredivisie hardop. Sjoerd Mossou legde de nadruk op rendement. En ergens in dat midden zit Hadj Moussa, een aanvaller die je niet elke minuut 'lekker' vindt, maar die wél de momenten kan maken waar voetbal om draait.

Telstar als voorbeeld: twee goals, zelfde verhaal

Twee keer scoren tegen Telstar klinkt simpel. Het staat mooi op papier en het smoort kritiek sneller dan een geslaagde dribbel. Maar de interessantste vraag zit erachter: wat zegt zo’n wedstrijd over zijn rol?

Bij Hadj Moussa past het dat een duel ineens kantelt door één actie. Dat hij lang niet alles goed doet, maar wel in staat is om in korte tijd een verdediging te breken. Het is het profiel van de momentenvoetballer: de speler die niet constant aan staat, maar die wél de score kan openen of de marge kan vergroten.

En precies daarom moet Feyenoord oppassen met het idee dat zijn waarde altijd in een gelijkmatige lijn moet liggen. Sommige buitenspelers zijn meetronomen: hoog percentage goede keuzes, weinig pieken, weinig dalen. Hadj Moussa is eerder een seismograaf. Het trilt, het schiet uit, het zakt terug. Als je daarop gaat coachen alsof het een metronoom moet worden, ben je vooral bezig met het afvlakken van wat hem gevaarlijk maakt.

(Tekst gaat verder na de video)

🚨🇳🇱 GOAL!

Anís Hadj Moussa nets a brace to complete the comeback for Feyenoord!

Final score: Feyenoord 2–1 Telstar.

pic.twitter.com/RZYXBXtbTp

— Ayuba | Football News (@ayubafootball) February 22, 2026

De irritatie hoort bij het pakket, tot op zekere hoogte

Kraay en Mossou raakten de kern: je kunt je ergeren aan spelers waarvoor je naar het stadion komt, zeker als het rendement uitblijft. Bij Hadj Moussa is die irritatie herkenbaar. Een dribbel te veel, een schot dat in het zijnet verdwijnt, een pass die nét niet aankomt. Het voelt soms alsof hij de makkelijkste keuze bewust overslaat.

Maar de nuance zit in het woord 'soms'. Want datzelfde gedrag kan ook een verdediging breken die anders nooit open gaat. Het zijn niet alleen trucjes. Het zijn pogingen om een patroon te doorbreken. En als hij, zoals tegen Telstar, die momenten ook daadwerkelijk omzet in goals, verschuift de tolerantiegrens vanzelf.

Dan wordt balverlies niet ineens goedgepraat, maar wel begrijpelijker. Dan is het geen gedoe om het gedoe, maar het risico dat hoort bij een speler die iets wil forceren.

Hadj Moussa als gerichte trigger

Voor Feyenoord ligt hier een praktische keuze. Hoe kun je Hadj Moussa zo goed mogelijk inzetten. Als iemand die je inzet op momenten dat een wedstrijd vastzit, dat een back moe wordt, dat ruimtes groter worden.

Dat hoeft niet eens te betekenen dat hij geen basisspeler kan zijn. Het kan ook betekenen dat je zijn vrijheid anders organiseert. Dat je hem niet op alle momenten dezelfde opdrachten geeft, maar hem juist een paar duidelijke speelvelden biedt: waar hij risico mag nemen en waar niet.

Denk aan situaties zoals:

• wanneer de tegenstander laag staat en je een actie in de zestien nodig hebt;

• wanneer de wedstrijd openbreekt en hij één-op-één kan komen;

• wanneer Feyenoord net een fase momentum heeft en hij die moet doortrekken in plaats van bewaren.

Als Feyenoord hem ziet als een speler die je moet fixen tot een constante 7, dan blijft de discussie eindeloos. Als Feyenoord hem ziet als een speler die soms een 4 is en soms een 9, dan kun je er een plan omheen bouwen. En dan hoort een wedstrijd als Telstar niet bij uitzondering, maar bij ontwerp.

Waarom Godts vaak ‘meer’ rendement heeft en wat dat doet met beeldvorming

In de vergelijking met Godts zit nog iets anders. Godts krijgt lof omdat het rendement hard is: dertien goals en acht assists werd genoemd. Dat zijn cijfers die het gesprek bijna afronden. Bij Hadj Moussa blijft het vaker open. Niet per se omdat hij niets brengt, maar omdat het minder vaak op de meest simpele manier meetelt.

Dat maakt beeldvorming grillig. Het stadion onthoudt de actie die mislukt. De samenvatting onthoudt de goal. De trainer onthoudt misschien vooral het moment waarop de rest van het team lucht krijgt omdat de tegenstander even achteruit moet.

Tegen Telstar won Hadj Moussa die beeldvorming terug. Twee goals zijn niet alleen twee goals. Het is ook een gesprek dat ineens anders klinkt.

Wat je nu wil zien: herhaling tegen eredivisie-weerstand

De logische vervolgvraag is ook meteen de hardste: wat als dit niet alleen tegen Telstar gebeurt? Wat als hij dit ritme meeneemt naar wedstrijden waar de ruimtes kleiner zijn, de backs slimmer, de fouten sneller afgestraft?

Daar zit het verschil tussen leuk en dragend. Voor Hadj Moussa is het niet nodig om elke week perfect te zijn. Maar hij moet wél laten zien dat zijn momenten niet afhankelijk zijn van het niveau van de tegenstander. Dat hij ook tegen een compacte eredivisie-ploeg zijn acties kan vertalen naar een schot, een voorzet, een goal of een assist.

Het lijkt erop dat Feyenoord daar al langer op wacht: niet minder lef, maar meer opbrengst. Telstar is een mooi begin, omdat het precies in zijn profiel past. Nu is het aan hem om het gesprek langer vast te houden dan één avond.

De waarde van onvoorspelbaarheid, zolang het in dienst staat van het elftal

Hadj Moussa is niet de speler die je op papier veilig maakt. Hij is de speler die een wedstrijd ineens onveilig maakt voor de tegenstander. Dat is een kwaliteit die je niet moet wegcoachen.

Maar het vraagt wel om afspraken. Om momenten waarop hij mag gokken en momenten waarop hij een simpelere keuze moet accepteren. Om teamgenoten die weten wanneer ze moeten aansluiten en wanneer ze juist moeten blijven staan. Om een elftal dat niet schrikt van zijn fouten, zolang de volgende actie weer iets kan opleveren.

Als Feyenoord dat omarmt, krijgt Hadj Moussa een rol die klopt bij wat hij is. En dan worden de discussies over irritatie vanzelf minder interessant, omdat er iets anders voor in de plaats komt: verwachting.

Terwijl de kijkers klaagden over de arbiter, maakte Hadj Moussa de 1-1