Ajax en Wiegman: een discussie die verder gaat dan alleen de vacature

Dat Sarina Wiegman openlijk aan Ajax wordt gekoppeld, leverde veel voer voor discussie op. Ajax is in Nederland nog altijd geen experimentenclub, maar een historische topclub waar de trainer niet alleen op inhoud wordt beoordeeld, maar ook op uitstraling, draagvlak en het gevoel of iemand past bij het traditionele ‘Ajax-DNA’. Juist daarom zegt deze discussie veel meer over het voetbalmilieu dan over Wiegman zelf. 

(Tekst gaat verder onder afbeelding)

De aanleiding is duidelijk. Corina Dekker zei in gesprek met het Algemeen Dagblad, dat Wiegman “zo bij Ajax aan de slag” kan. Dat deed ze in het spoor van de historische stap van Marie-Louise Eta, die deze maand doorschoof als interim-hoofdtrainer van Union Berlin en daarmee de eerste vrouwelijke hoofdtrainer werd in een van de vijf grote Europese competities. Wiegman zelf noemde Eta daarop een pionier en sprak van vooruitgang in het voetbal. 

Bij Ajax gaat het nooit alleen over de beste trainer

Dat maakt Ajax hier automatisch een testcase. Niet omdat de club morgen met Wiegman gaat praten, maar omdat de vraag meteen op tafel ligt hoe open een topclub echt is als het spannend wordt. Op papier draait zo’n trainerszoektocht om kwaliteit, visie en leiderschap. In de praktijk spelen traditie, achterban en reflexen altijd mee. En bij Ajax meer dan ergens anders in Nederland.

Dat is ook wat deze discussie zo gevoelig maakt. Als je Wiegman aan een willekeurige club koppelt, blijft het gesprek sneller theoretisch. Bij Ajax niet. Dan gaat het ineens over een hoofdtrainer van de grootste club van Nederland, over de druk van de top en over de vraag of een vrouwennaam ook in zo’n omgeving echt als serieuze optie mag bestaan.

Juist daar wordt het interessant. Want als zelfs bij Wiegman de eerste reflex nog steeds voelt als: ja maar, kan dat wel? dan zegt dat weinig over haar cv en veel over de omgeving waarin die vraag wordt gesteld.

De praktijk bij Ajax wijst voorlopig een andere kant op

Tegelijk moet je het ook niet romantiseren. In de praktijk werkt Ajax al maanden aan een trainerszoektocht die heel anders oogt. In januari werd bekend dat technisch directeur Jordi Cruijff drie Spaanse trainers concreet in beeld had: Iñigo Pérez, Eder Sarabia en Míchel. Ook Roberto Martínez werd genoemd als mogelijk buitenkansje. Daarnaast gold NEC-trainer Dick Schreuder lange tijd als Nederlandse naam die goed lag, al bleef hij daar zelf rustig onder en gaf hij deze week nog aan dat hij verwacht ook volgend seizoen trainer van NEC te zijn. 

Daar kwam vorige week nog iets bij. Naar verluidt heeft Cruijff de zoektocht naar een Nederlandse hoofdtrainer in feite gestaakt, omdat de namen die hij echt goed genoeg achtte niet haalbaar bleken. Sindsdien zou Ajax nadrukkelijker richting Spanje kijken, met Míchel nog altijd als naam die rondzingt, terwijl Óscar García slechts als tussenoplossing wordt gezien en niet als structurele keuze voor Ajax 1. Wiegman is op dit moment dus geen concrete Ajax-kandidaat in de zin waarin Míchel, Pérez of Sarabia dat eerder wel waren. Haar naam functioneert hier dus minder als gerucht en meer als spiegel.

Wiegman maakt zichtbaar waar het nog schuurt

En die spiegel is ongemakkelijk. Niet omdat Wiegman een twijfelachtig profiel zou hebben, maar juist omdat ze dat níét heeft. Ze is niet interessant als symboolfiguur, maar als succescoach met een prijzenkast en internationale status in het vrouwenvoetbal.

Dekker raakt daarom een gevoelige snaar als ze zegt dat Nederland er waarschijnlijk nog niet aan toe is. Dat klinkt hard, maar het is moeilijk weg te poetsen. In Duitsland is de stap nu gezet, hoe voorlopig ook. In Nederland voelt het nog steeds als iets dat vooral besproken mag worden, zolang niemand het echt concreet hoeft te maken. 

Daarom gaat dit verhaal over meer dan Ajax alleen

Dat is uiteindelijk de kern. Misschien wordt Wiegman nooit trainer van Ajax. Misschien wil ze dat zelf niet eens. Dat is hier bijna bijzaak. Het punt is vooral dat haar naam, zodra die naast Ajax wordt gelegd, meteen blootlegt hoe klein de ruimte nog is tussen bewondering en echt vertrouwen.