Van profsalaris naar staatskas: hoe miljoenen worden belast in het VK

Bijna £17 miljoen aan belasting in één jaar. Dat is het bedrag dat Erling Haaland volgens berekeningen van The Sunday Times heeft afgedragen, waarmee hij bovenaan de zogeheten Football Tax List staat. Mohamed Salah volgt op afstand, met een bedrag van £14,5 miljoen.

(Tekst gaat verder na de afbeelding)

Het opvallende is niet alleen dát het zo hoog is, maar vooral waarom. Want dit soort bedragen ontstaan zelden uit één salarisstrook. In Engeland gaat het bij topvoetballers vaak om een mix: basissalaris, bonussen, en inkomsten uit beeldrechten. En juist die derde laag staat steeds meer onder een vergrootglas.

Wat er “gewoon” gebeurt bij zo’n salaris

Het Britse belastingstelsel is in de basis simpel: hoe meer je verdient, hoe hoger het tarief. Wie boven de hoogste schijf uitkomt, betaalt 45% inkomstenbelasting over het deel boven £125.140 (Engeland/Wales/Noord-Ierland).

Alleen: bij spelers op Premier League-niveau is “boven de hoogste schijf” een understatement. Daarbovenop komen ook premies en sociale lasten (National Insurance), die in de berekeningen rond dit soort lijsten vaak worden meegenomen. De Times schrijft expliciet dat het bij de geschatte bedragen gaat om een combinatie van inkomstenbelasting en National Insurance op salarissen, plus de effecten van extra inkomsten zoals image rights.

Dat verklaart waarom een speler in de top niet “een beetje meer” betaalt, maar in een compleet andere categorie belandt.

Bonus en beeldrechten: waar het bedrag echt oploopt

In de berichtgeving rond Haaland wordt genoemd dat hij naast zijn loon ook substantiële extra inkomsten heeft via bonussen en beeldrechten. Andere outlets die de Sunday Times-schatting samenvatten, noemen een extra component van rond de £10 miljoen uit beeldrechten/bonussen.

Hier zit meteen de nuance: beeldrechten zijn geen “truc” op zich. Het is simpelweg geld dat je verdient omdat jouw naam, gezicht en merk commercieel waardevol zijn. Denk aan campagnes, sponsordeals, gebruik van je afbeelding door club/partners. De Britse overheid legt ook gewoon uit hoe zulke betalingen belast kunnen worden, afhankelijk van hoe ze zijn opgezet.

Maar: in de praktijk is de structuur vaak het discussiepunt.

Waarom image rights zo gevoelig zijn geworden

De reden dat image rights telkens terugkomen, is dat ze geregeld via een aparte vennootschap lopen. The Times beschrijft dat dit in de voetbalwereld gebruikt wordt om (in sommige gevallen) de belastingdruk anders te laten uitvallen, bijvoorbeeld via vennootschaps- of dividendbelasting in plaats van loonheffing.

Dat is precies waarom de Britse fiscus er bovenop zit. Volgens hetzelfde Times-stuk heeft HM Revenue & Customs sinds 2022 al honderden miljoenen aan achterstallige bedragen teruggehaald bij spelers, clubs en agenten in dossiers die onder meer met dit soort structuren te maken hebben.

Je hoeft geen fiscalist te zijn om te snappen wat er dan gebeurt: elke grote voetbaldeal wordt niet alleen sportief bekeken, maar ook fiscaal gewogen. En hoe groter het contract, hoe minder “grijs” er nog wordt geaccepteerd.

De volgende stap: regels die het spel veranderen

De Times meldt dat er wetgeving in aantocht is die image rights die aan een dienstverband hangen vanaf april 2027 als arbeidsinkomen gaat belasten (dus: vergelijkbaar met salaris, inclusief National Insurance). Een aantal gespecialiseerde kantoren schrijft dezelfde richting op: dit zou het klassieke model voor sporters flink kunnen beperken.

Dat klinkt technisch, maar de impact is makkelijk te vertalen: als je beeldrechten niet meer “apart” kunt behandelen, wordt het voor topspelers gewoon duurder om in het VK te spelen of in elk geval voorspelbaarder belast. En clubs moeten hun contracten anders gaan opbouwen.

Of dat straks doorwerkt in netto-salarissen, tekenbonussen of zelfs ticketprijzen? Dat is moeilijk hard te maken. Maar het schuift wel iets in de onderhandelingstafel.

Waarom die ‘Football Tax List’ niet alleen een ranglijstje is

De charme van zo’n lijst is dat hij in één oogopslag iets blootlegt wat vaak abstract blijft. Voetbal lonen zijn groot, ja. Maar deze cijfers maken ook zichtbaar hoeveel geld er via topsalarissen terugvloeit naar de staatskas.

Dat is waarschijnlijk ook waarom Haaland en Salah volgens de berichtgeving zelfs in de bredere top 100 van belastingbetalers opduiken. Het geeft de Premier League een ander verhaal om te vertellen als het weer eens gaat over “bubbel”, “excessen”, “wereldvreemd”.

Tegelijk blijft het dubbel. Een lijst die je op één lijn zet met miljardairs en megabedrijven voelt bijna als een PR-moment, terwijl het eigenlijk gaat om een systeem dat automatisch zo werkt bij zulke inkomens. Je komt niet op die lijst omdat je moreel beter bent. Je komt erop omdat je enorm veel verdient.

En precies daar blijft het schuren. Ook na alle uitleg.

Wat verdienen spelers bij het Nederlans elftal?